Инглвуд орманы: Камбриядағы шаруашылық және ормандар аймағының тарихы, "Англиялықтардың орманы" атауының этимологиясы, кельт және ағылшын мәдениеттерінің шекарасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Инглвуд Орманы – Карлайл мен Пенрит арасында, Англияның Камбрия немесе ежелгі Камберленд графтығында орналасқан, негізінен егістік және сүт шаруашылығына арналған жерлердің, сондай-ақ бірнеше шағын ормандық аймақтардың кең аумағы.
Inglewood Forest is a large tract of mainly arable and dairy farm land with a few small woodland areas between Carlisle and Penrith in the English non metropolitan county of Cumbria or ancient county of Cumberland.
Этимология
Инглевуд ең алғаш рет Englewod’ (шамамен 1150), Engelwode (шамамен 1158) және Englewud (1227) түрінде тіркелген. Атаудың мағынасы – "Англиялықтардың немесе Англдердің орманы". Бұл, атау қалыптасқан кезде Камбрияның әлі де басым бөлігі кельт тілді аймақ болғанын, кейде Стратклайд Корольдігінің құрамына кіргенін көрсетеді, ал ағылшын қоныстануы немесе жер меншігі осы жер-атадағы ерекше белгі ретінде әлі де сирек кездесетін жағдайды көрсетеді. Джейн Кэрролл мен Джон Бейкер осы сияқты басқа жер-аталардың ағылшын және британдық тілдерде сөйлейтін мәдениеттердің шекаралық аймақтарында кездесетінін атап, "бұл, әлдебір "азшылық топтың" аты емес, шекаралық аймақты белгілеу үшін арнайы саяси мағынасы бар атау болуы мүмкін" деген пікір білдіреді.
Inglewood is first attested in the forms Englewod’ (c. 1150), Engelwode (c. 1158) and Englewud (1227). The name means "Wood of the English or Angles". This seems to reflect a situation where, at the time of the name's formation, Cumbria was still predominantly a Celtic speaking region, and sometimes part of the Kingdom of Strathclyde, and English settlement or land ownership was still unusual enough to be a distinctive feature in a place name. Noting that the other place names of this kind are in places that were border areas between English speaking and Britonnic speaking cultures, Jayne Carroll and John Baker suggest that "this is perhaps not a case of a 'minority population' name, but one used with a particular political significance to mark a borderland area".
Пенрит құрметі
Пенрит, Ұлы Солкелд, Лангватби, Карлатон (кейде Карлтон деп қателесіп айтылатын), Соверби және Скоттби иеліктері бірлесіп Пенрит құрметі деп белгілі болды. Глассонби мен Гэмблсби кейде осы құрметке қосылатын. Бұл иеліктер Шотландияның Камберлендке деген барлық талаптарынан бас тартуының орнына шотланд тәжіне берілді. 1272 жылы король Александр III жергілікті сенашал Вильгельм де Лейберннің иеліктерден заңсыз түрде жалға алу ақысын өндіріп алып жатқанына наразылық білдірді. Кейін Эдуард I оларды өзіне қаратып алды. Соңынан олар Невилл әулетіне өтті, бірақ Розалар соғысы кезінде қайтадан Корольдік меншігіне айналды және Уильям III мен Мэри II бірлесіп билік еткенге дейін солай болды. Осы құрмет "Патшайымның иеліктері" деп те аталатын, себебі иеліктер көбінесе патшайымның некесі кезінде немесе бұрынғы патшайымның қайтысынан кейін берілетін. Браганса королевасы Екатерина, король Карл II-нің жұбайы, осы иеліктің соңғы ханымы болды. Уильям III иелікке тиесілі жерлерді өзінің досы Уильям Бентинкке, Портлендтің 1-ші графына сыйлады, ал оның ұрпақтары кейіннен оларды туыстары Кавендиш әулетіне сатты.
The manors of Penrith, Great Salkeld, Langwathby, Carlatton (not Carleton as it sometimes said to be), Castle Sowerby and Scotby were collectively known as the Honour of Penrith. Glassonby and Gamblesby were sometimes included in the Honour. The manors were given to the Scottish crown in exchange for Scotland giving up its claim to all of Cumberland. In 1272 King Alexander III complained that a William de Leyburne, the local seneschal, has unlawfully appropriated the manors' rents. Later Edward I took them for himself. Later they passed to the Neville family but came back to being Crown property during the Wars of the Roses and remained so until the joint reign of William III and Mary II. The honour was also known as "The Queen's Hames" due to the fact the manors were often given to a Queen consort on her marriage or at the death of the previous consort. The last Queen consort to be Lady of the Manor or Honour was Queen Catherine of Braganza, consort of Charles II. William III gave the lands belonging to the manor to his friend William Bentinck, 1st Earl of Portland whose descendants later sold them to their relatives the Cavendish family.