Жанет Маслин: «Нью-Йорк Таймс» журналисі және кино сыншысы
Janet Maslin
Жанет Маслин – «New York Times» газетінің көрнекті кино және әдебиет сыншысы. 1977-2015ж. аралығындағы қызметі, Jacob Burns Film Center негізін қалауы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джанет Р. Маслин (12 тамыз 1949 жылы туған) – американдық журналист және сыншы, ең белгілісі «The New York Times» газетінің кино және әдебиет сыншысы. Ол 1977 жылдан 1999 жылға дейін «Times» газетінің кино сыншысы, ал 2000 жылдан 2015 жылға дейін кітап сыншысы қызметін атқарды. 2000 жылы Маслин Нью-Йорк штатының Плезантвилл қаласында Джейкоб Бернс кино орталығын құруға көмектесті және оның директорлар кеңесінің төрағасы болып табылады.
American journalist and critic
Janet R. Maslin (born August 12, 1949) is an American journalist, best known as a film and literary critic for The New York Times. She served as a Times film critic from 1977 to 1999 and as a book critic from 2000 to 2015. In 2000, Maslin helped found the Jacob Burns Film Center in Pleasantville, New York. She is president of its board of directors.
Білім
Маслин 1970 жылы Рочестер университетін математика бакалавры мамандығы бойынша бітірді.
Maslin graduated from the University of Rochester in 1970 with a bachelor's degree in mathematics.
Мансап
Маслин өзінің мансабын The Boston Phoenix журналында рок музыкасын сындырушы ретінде бастады және осы басылымның кино редакторы мен сыншысы болды. Ол сондай-ақ Rolling Stone журналында тәуелсіз автор ретінде жұмыс істеді және Newsweek журналында еңбек етті. Маслин 1999 жылға дейін The Times үшін фильмдерді сындырып жазды, содан кейін ол газеттен қысқа мерзімге кетті. Оның кино сыншысы ретіндегі мансабы, соның ішінде американдық тәуелсіз киноны қабылдауы туралы «Киноға деген махаббат: американдық кино сыншыларының тарихы» (2009) деректі фильмінде айтылады. Бұл деректі фильмде Entertainment Weekly сыншысы Лиза Шварцбаум The New York Times газетінде бас сыншы ретінде әйел адамның болуын қызығушылықпен еске алады. 2005 жылы Rockcritics.com сайтындағы Аарон Арадилласпен сұхбаттасқанда Маслин фильмдерді сындыруды тоқтату себебін шаршап қалғанымен түсіндірді және осының аяқталуына риза екенін білдірді. Ол кино сыншысы қызметін тоқтатқаннан көп ұзамай жұмыстан кеткенін де атап өтті. 1994 жылдан 2003 жылға дейін Маслин «Чарли Роуз» бағдарламасына жиі шақырылған қонақ болды. Барлығында ол бағдарламада 61 рет пайда болды. 2000 жылдан бастап ол The New York Times газетінде кітаптарды сындырушы ретінде жұмыс істеді, ал 2015 жылдан бастап толық уақытты сыншы емес, үлескер ретінде еңбек етті. Оның сын-бағаларының ішінде сол кездегі беймәлім қылмыстық жазушылардың көптеген табыстары, Елена Ферранте романына жасалған алғашқы американдық бағалау және 2011 жылғы жесір қалған Джойс Кэрол Оутстың «Жесір әйелдің хикаясы» атты естеліктері туралы эссесі бар, ол Оутстың жанкүйерлерін ренжітті.
Maslin began her career as a rock music critic for The Boston Phoenix and became a film editor and critic for that publication. She also worked as a freelancer for Rolling Stone and worked at Newsweek. Maslin continued to review films for The Times until 1999, when she briefly left the newspaper. Her film criticism career, including her embrace of American independent cinema, is discussed in the documentary For the Love of Movies: The Story of American Film Criticism (2009). In the documentary, Entertainment Weekly critic Lisa Schwarzbaum recalls the excitement of having a woman as the lead reviewer at The New York Times. In a 2005 interview with Aaron Aradillas at Rockcritics. com, Maslin explained she quit reviewing films because she experienced burnout, expressing gratitude it ended when it did. noted how Maslin stopped working as a movie critic not long after. From 1994 to 2003, Maslin was a frequent guest on Charlie Rose. Overall she made 61 appearances on the program. From 2000 she worked as a book reviewer for The New York Times; from 2015 as a contributor as opposed to being their full time critic. Among her reviews are many enthusiastic discoveries of then unknown crime writers, the first American assessment of an Elena Ferrante novel, and a 2011 essay on the widowed Joyce Carol Oates's memoir, A Widow's Story, which offended some of Oates's admirers.