Эмиль Дриан: Француз жазушысы, саясаткер және әскери қайраткері
Émile Driant
Эмиль Дриан (1855-1916) – француз жазушысы, саяхатшы, әскери шенді. Верден шайқасында қаза тапқан бірінші жоғары шенді офицер. Тарихы мен өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз жазушысы және әскери қызметкері (1855–1916 жж.)
French writer and soldier (1855–1916)
Эмиль Огюстен Сиприан Дриан (11 қыркүйек 1855 – 22 ақпан 1916 жж.) – француз жазушысы, саясаткер және әскери офицері. Ол Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Верден шайқасындағы жоғары шенді алғашқы қаза болды.
Émile Augustin Cyprien Driant (11 September 1855 – 22 February 1916) was a French writer, politician, and army officer. He was the first high ranking casualty of the Battle of Verdun during World War I.
Өмірбаян
Пикардия аймағындағы Нойфшатель-сюр-Айн қаласында туған Дриан Сен-Сир әскери академиясын бітіріп, 1877 жылы әскери офицер болды. Жаяу әскерге бекітілген ол 1886 жылы Солтүстік Африкадағы 4-ші зуав полкіне капитан болып қосылды. 1888 жылы Дриан ұлтшыл генерал Булангердің қызына үйленді. 1892–1896 жылдары Сен-Сир әскери академиясында оқытушы болып жұмыс істеді, ал 1899–1905 жылдары 1-ші шасёр батальонына қолбасшылық етті. 1906 жылы ол өзінің жоғары шенге өсуіне кедергі келтірілгендігі және оның ұлтшылдық және католиктік көзқарастарына байланысты қызметтен кетті. Ол журналистика мен саясатқа белсенді айналысып, 1910 жылы Нансиден депутаттар палатасына сайланды. Дриан Францияның қорғанысын күшейтуге бар күшін жұмсады.
Born at Neufchâtel sur Aisne in the Picardy region, Driant graduated from the Saint Cyr military academy and became an Army officer in 1877. Appointed to infantry, he joined the 4th Regiment of Zouaves in North Africa as a Captain in 1886. In 1888 Driant married the daughter of nationalist General Boulanger. He spent the years 1892–1896 as an instructor at the Saint Cyr military academy, and from 1899–1905 commanded the 1st Battalion of Chasseurs. He resigned his commission in 1906, as he was banned from achieving higher rank due to his controversial father in law and by his strong nationalist and Catholic sentiments. He devoted his time to journalism and politics and was elected to the Chamber of Deputies as a representative for Nancy in 1910. Driant devoted his efforts to strengthening France's defenses.
Жазу
1888 жылы Дриан өзінің алғашқы «guerre imaginaire» («ойша соғыс») романын жаза бастады, оны «Capitaine Danrit» псевдонимімен жариялады. Бұл «La Guerre de demain» («Ертеңгі соғыс») болды, ол үш әңгімеден тұрады: «La Guerre en forteresse» («Белгілі бір жердегі соғыс»), «La Guerre en rase campagne» («Далалық соғыс») және «La Guerre en ballon» («Әуе шарымен соғыс»). Оқиға «La Guerre en forteresse» («Белгілі бір жердегі соғыс») әңгімесімен басталады, Францияға немістердің күтпеген шабуыл жасағаны туралы хабарлар келіп түседі. Дриан оқырмандарына батырлық эпизодтарды, немістер үстінен жеңістерді және 1192 беттік «Guerre fatale: France Angleterre» («Тағдырлы соғыс: Франция-Англия», 1902) еңбегінде француздардың британдықтарды толық жеңгенін көрсетеді. Дриан 1914 жылға дейін басқа ешбір автордан көбірек болашақ соғыс романдары жазған болуы мүмкін. Ол көптеген көркем шығармалар жариялады, ал оның әңгімелері соншалықты ұзақ болды, жарты ғасырдан кейін Пьер Версин өзінің «Encyclopédie de l'utopie et de la science fiction» (1972) еңбегінде Чеснидің «Battle of Dorking» шайқасының жүз беті «Францияның ұлттық батыры күн сайын ластаған мыңдаған ақ беттерден» әлдеқайда маңызды және ашық екенін айтты (Дрианға 1956 жылы пошта маркасы арналған, Scott #788, Yvert et Tellier #1052).
In 1888 Driant began writing his first guerre imaginaire ("imaginary war") novel, which he was to publish using the pseudonym "Capitaine Danrit". This was La Guerre de demain ("The War of Tomorrow"), comprising three stories which told the tale of: La Guerre en forteresse ("Fortress Warfare"), La Guerre en rase campagne ("War in Open Country"), and La Guerre en ballon ("Balloon Warfare"). The action begins with La Guerre en fortresse, as reports arrive of a surprise German attack upon France. Driant gave his readers heroic episodes, great victories over the Germans, and in the 1192 pages of his Guerre fatale: France Angleterre ("The Fatal War: France England", 1902), the total defeat of the British by the French. Driant possibly wrote more future war novels than any other writer before 1914. He published so much fiction, and his stories were so long, that half a century later Pierre Versins said in his Encyclopédie de l'utopie et de la science fiction (1972) that the hundred pages of Chesney's Battle of Dorking were much more important and revealing "than the thousands of white pages soiled day after day by a national hero of France" (Driant had a postage stamp dedicated to him in 1956, Scott #788, Yvert et Tellier #1052).
Бірінші дүниежүзілік соғыс
1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін Дриант армияға капитан болып қайта шақырылды. Ол подполковник болып тағайындалды және 56-шы және 59-шы резервтік жаяу әскер батальондарының қолбасшылығына ие болды. Ол әлі де парламенттегі орнын сақтап қалды және басқалармен қатар, «Круа-де-Гер» орденін құру туралы заң жобасын әзірлеуге қатысты. 1915 жылдың желтоқсанында ол Джозеф Жоффрені Туль мен Верден маңындағы бекіністерден артиллерия мен жаяу әскерді алып тастағаны үшін, осылайша Батыс майданның тұйыққа тіреген аймақтарын нығайтуға тырысқаны үшін сынады. Соғыс министрі Жозеф Галленидің қолдауына қарамастан, ешқандай әскер мен қару қайтарылмады. Күшті қорғаныс деп есептелген бекіністер, қару-жарақ пен сарбаздардың азайып, шамалы санына дейін қысқартылды. Дриант аймаққа қауіп төніп тұр деп мәлімдеді, ал Жоффре мұны жоққа шығарды. Дрианттың дұрыс екені 1916 жылдың 21 ақпанында дәлелденді, осы күні неміс әскері Верден секторындағы француз күштеріне қарсы ірі шабуыл жасады. Француз қорғанысы төңкерілгенде, Дрианттың екі батальоны – барлығы 1200 сарбаз – Флабастағы Коур орманын қаһармандықпен қорғауға кірісті. Оның басшылығымен батальондар келесі күні түске дейін неміс шабуылына тойтарыс берді, француз жоғары басшылығына қауіпті аймаққа күштерді жеткізуге қажетті уақытты ұтып алды. Батальондары қоршалып, ұстау мүмкін болмай қалғанда, Дриант аман қалғандарға шегінуге бұйрық берді. Шегіну кезінде ол қаза тапты. Сол кезде француз халқы оны батыр деп есептеді, және ол мен оның әскерлері әлі күнге дейін жыл сайын 21 ақпанда еске алынады. Ол бастапқыда немістермен жерленді, олар оның жесіріне (Швейцария арқылы) оған толық әскери құрмет көрсетілгенін хабарлады. Кейін ол Коур орманында қаза болған жеріне француз әскерлерімен қайта жерленді, онда оған және оның әскерлеріне ескерткіш орнатылды.
Soon after the beginning of World War I in 1914, Driant was recalled to the Army as a captain. He was promoted to lieutenant colonel and given command of two infantry battalions, the 56th and 59th chasseurs reservists battalions. He still kept his seat in Parliament and was, among other things, involved in the drafting of the legislation to create the Croix de Guerre. In December 1915, he criticised Joseph Joffre for removing artillery guns and infantry from fortresses around Toul and Verdun in order to strengthen other areas of the now deadlocked Western Front. Despite the support of the Minister for War Joseph Gallieni, no troops or guns were returned. What were supposed to be formidable defences were reduced to a small number of guns and soldiers to man them. Driant claimed that the area was threatened; Joffre denied this. Driant was proved right on 21 February 1916, when the German Army initiated a massive attack on French forces in the Verdun sector. As the French defences crumbled all around them, Driant's two battalions – 1,200 men in total – began a desperate defence of the Bois des Caures in Flabas. Under his command, the battalions managed to resist the German onslaught until the afternoon of the next day, helping to gain the time that the French High Command needed to rush troops to the threatened sector. When his battalions were outflanked and the position was untenable, Driant ordered the survivors to withdraw. During the withdrawal, he was killed. He was regarded as a hero among the French at the time, and he and his men are still commemorated at a ceremony on 21 February every year. He was buried initially by the Germans, who also wrote to his widow (via Switzerland) to assure her that he had been accorded full military honours. He was re interred by the French where he fell in the Bois des Caures, where a memorial now stands to him and his men.