Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз әскери офицері (1856–1951)
French military officer (1856–1951)
Анри Филипп Бенони Омер Жозеф Петан (24 сәуір 1856 – 23 шілде 1951), көбінесе Филипп Петан (/p//eɪ/'/t//ã/, filip petɛ̃) немесе Маршал Петан деп аталатын француз генералы, Бірінші дүниежүзілік соғыста француз армиясына басшылық етті және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1940 жылдан 1944 жылға дейін Виши Франциясының құрамдас режимін басқарды. Петан 1873 жылы Сен-Сир әскери академиясына түсіп, әскери мансабын жалғастырды, Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда полковник шеніне жетті. Ол француз армиясын тоғыз айға созылған Верден шайқасында жеңіске жеткізді, осыған орай оны "Верденнің арыстаны" деп атады. Нивель шабуылының сәтсіз аяқталуы мен одан кейінгі көтерілістерден кейін ол Бас қолбасшы болып тағайындалды және жағдайды бақылауға алуға қол жеткізді. Петан соғыстың соңына дейін қолбасшылықты сақтап, ұлттық батыр ретінде танылды. Соғыс аралық кезеңде ол бейбіт уақыттағы француз армиясының басшысы болды, Риф соғысы кезінде франко-испан бірлескен операцияларын басқарды және екі рет үкімет министрі қызметін атқарды. Осы кезеңде ол le vieux Maréchal ("Ескі маршал") деген атпен белгілі болды. 1940 жылдың 17 маусымында Францияның құлауының алдында және үкіметтің қарулы келісімге қол қою ниетімен премьер-министр Поль Рейно отставкаға кетті, президент Альбер Лебрунға Петанды өз орнына тағайындауды ұсынды, ол сол күні үкімет Бордода болғанда оны тағайындады. Үкімет содан кейін Германиямен және Италиямен қарулы келісімдерге қол қоюға шешім қабылдады. Бүкіл үкімет кейін қысқа мерзімге Клермон-Ферранға, содан кейін Орталық Франциядағы Виши қаласына көшті. Ол үшінші француз республикасын Франция мемлекетіне, Виши Франциясына айналдыруға дауыс берді, бұл Францияның оңтүстік-шығысын басқаруға рұқсат етілген және Оккупациялық державалармен ынтымақтасқан авторитарлық марионеттік режим болды. 1942 жылдың қарашасында Германия мен Италия Францияны толығымен басып алғаннан кейін Петанның үкіметі нацистік Германияның әскери әкімшілігімен тығыз байланыста жұмыс істеді. Соғыстан кейін Петанды мемлекетке опасыздық жасағаны үшін соттады. Ол бастапқыда өлім жазасына кесілді, бірақ жасы мен Бірінші дүниежүзілік соғыстағы қызметіне байланысты оның жазасы өмір бойы түрмеге жабылуға ауыстырылды. Әскери беймәлімдіктен бастап, Бірінші дүниежүзілік соғыста Францияның батыры, Екінші дүниежүзілік соғыста құрамдас билеушіге айналған жолы оның ізбасары Шарль де Голльге Петанның өмірі "керексіз, содан кейін даңқты, содан кейін өкінішті, бірақ ешқашан орташа емес" деп жариялауға себеп болды. 84 жасында премьер-министр, кейін мемлекет басшысы болған Петан Франция үкіметінің басшысы және мемлекет басшысы болған ең қарт адам болып табылады.
Henri Philippe Bénoni Omer Joseph Pétain (24 April 1856 – 23 July 1951), commonly known as Philippe Pétain (/p//eɪ/'/t//ã/, filip petɛ̃) or Marshal Pétain , was a French general who commanded the French Army in World War I and became the head of the collaborationist regime of Vichy France, from 1940 to 1944, during World War II. Pétain was admitted to the Saint Cyr Military Academy in 1873 and pursued a career in the military, achieving the rank of colonel by the outbreak of World War I. He led the French Army to victory at the nine month long Battle of Verdun, for which he was called "the Lion of Verdun" After the failed Nivelle Offensive and subsequent mutinies, he was appointed Commander in Chief and succeeded in restoring control. Pétain remained in command for the rest of the war and emerged as a national hero. During the interwar period he was head of the peacetime French Army, commanded joint Franco Spanish operations during the Rif War and served twice as a government minister. During this time he was known as le vieux Maréchal ("the Old Marshal"). On 17 June 1940, with the imminent Fall of France and the government desire for an armistice, Prime Minister Paul Reynaud resigned, recommending to President Albert Lebrun that he appoint Pétain in his place, which he did that day, while the government was at Bordeaux. The government then resolved to sign armistice agreements with Germany and Italy. The entire government subsequently moved briefly to Clermont Ferrand, then to the town of Vichy in central France. It voted to transform the French Third Republic into the French State, better known as Vichy France, an authoritarian puppet regime that was allowed to govern the southeast of France and which collaborated with the Axis powers. After Germany and Italy occupied all of France in November 1942, Pétain's government worked closely with the Nazi German military administration. After the war, Pétain was tried and convicted for treason. He was originally sentenced to death, but due to his age and World War I service his sentence was commuted to life in prison. His journey from military obscurity, to hero of France during World War I, to collaborationist ruler during World War II, led his successor Charles de Gaulle to declare that Pétain's life was "successively banal, then glorious, then deplorable, but never mediocre". Pétain, who was 84 years old when he became Prime Minister and later Chief of State, remains both the oldest person to become the head of government and the oldest person to become the head of state of France.
Ерте өмір
Петен 1856 жылдың 24 сәуірінде Францияның солтүстігіндегі Па-де-Кале департаментіне қарасты Коши-а-ла-Турда шаруа отбасында дүниеге келді. Ол фермер Омер Венан Петен мен оның әйелі Клотильда Легранның бес баласының жалғыз ұлы болды. 1875 жылы Петен Сент-Сир әскери академиясына дайындалу мақсатымен Аркуэльдегі Альберт-ле-Гранд доминикан колледжіне түсті. Лейтенант-полковник шеніне көтерілгеннен кейін, 1908 жылдың 3 сәуірінде профессор атағына ие болды. 1910 жылдың 1 қаңтарында полковник шені берілді. Оның қол астында қызмет еткен жас лейтенант Шарль де Голль кейіннен "менің алғашқы полковнигім Петен маған командалық өнерді үйретті" деп жазды. 1914 жылдың көктемінде оған бригада басқаруы тапсырылды (бұл кезде ол полковник шенімен болды). Ол кезде 58 жасқа толған және ешқашан генерал бола алмайтыны айтылған Петен зейнетке шығу үшін вилла сатып алған еді.
Pétain was born into a peasant family in Cauchy à la Tour, in the Pas de Calais department, northern France, on 24 April 1856. He was one of five children of Omer Venant Pétain, a farmer, and Clotilde Legrand, their only son. In 1875, with the intention of preparing for the Saint Cyr Military Academy, Pétain enrolled in the Dominican college of Albert le Grand in Arcueil. and following promotion to lieutenant colonel was promoted to professor on 3 April 1908. He was brevetted to colonel on 1 January 1910. a young lieutenant, Charles de Gaulle, who served under him, later wrote that his "first colonel, Pétain, taught (him) the Art of Command". In the spring of 1914, he was given command of a brigade (still with the rank of colonel). By then aged 58 and having been told he would never become a general, Pétain had bought a villa for retirement.
Соғыстың басталуы
Петан өзінің бригадасын Гиз шайқасында (1914 жылдың 29 тамызында) басқарды. Келесі күні ол өз-өзіне қол жұмсаған бригад генералының орнына бригад генералы болып тағайындалды. Бұл бүліктер немістерден құпия сақталды және олардың толық ауқымы мен қарқындылығы ондаған жылдардан кейін ғана ашылды. Гилберт пен Бернард бірнеше себептерді анықтады:
Pétain led his brigade at the Battle of Guise (29 August 1914). The following day, he was promoted to brigade general to replace brigade general fr, who had taken his own life. The mutinies were kept secret from the Germans and their full extent and intensity were not revealed until decades later. Gilbert and Bernard find multiple causes:
Негізгі себеп – 1917 жылдың көктемінде Нивель шабуылындағы жоғары үміт пен одан кейінгі көңілі толу. Басқа себептер – Ресей революциясы мен кәсіби одақтардың ықпалымен туған бейбітшілікке ұмтылыс, сондай-ақ американдық әскерлердің келмеуіне байланысты ашу. Петан 1917 жылдың соңында бірнеше сәтті, бірақ шектеулі шабуылдар жүргізді, ал британдықтар сол күзде Пашендейль шайқасын өткізді. Петан, керісінше, американдықтар майданға жеткілікті күшпен келгенге дейін француз армиясының ірі шабуылдарын тоқтатты, бұл 1918 жылдың жазының басында ғана болды. Ол сонымен қатар көптеген Renault FT танктерінің келуін күтті, сондықтан ол осы кезде: «J'attends les chars et les Américains» ("Мен танктер мен американдықтарды күтемін") деген мәлімдеме жасады.
The immediate cause was the extreme optimism and subsequent disappointment at the Nivelle offensive in the spring of 1917. Other causes were pacifism, stimulated by the Russian Revolution and the trade union movement, and disappointment at the nonarrival of American troops. Pétain conducted some successful but limited offensives in the latter part of 1917, while the British carried out an offensive at Passchendaele that autumn. Pétain, instead, held off from major French offensives until the Americans arrived in force on the front lines, which did not happen until the early summer of 1918. He was also waiting for the new Renault FT tanks to be introduced in large numbers, hence his statement at the time: J'attends les chars et les Américains ("I am waiting for the tanks and the Americans.")
Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңы
1918 жылы Батыс майданда неміс әскерлері ірі шабуылдар жасады. Олардың біріншісі – 1918 жылдың наурыз айындағы «Майкл» операциясы, британдық және француз әскерлерін бөліп тастау қаупін тудырды. Петен Парижге шегінуге мәжбүр болар деген қорқыныштан кейін Дуленс конференциясы шақырылды. Басты мәжіліске дейін премьер-министр Клемансо Петеннің: «Немістер ағылшындарды далалық жағдайда жеңеді, сосын бізді де жеңеді» дегенін естігенін айтты. Ол бұл әңгімені президент Раймонд Пуанкареге жеткізіп, «Әрине, генерал осылай сөйлеуге немесе ойлауға болмайды ғой?» деп сұрақ қосты. Хейг Петеннің «қорқынышқа толы көзқарасы» бар екенін жазды, ол өзін-өзі ұстай алмай қалған қолбасшыдай көрінді. Петен бұрыс түсініп, Гофтың Бесінші армиясы Капореттодағы итальяндықтар сияқты жеңіліске ұшырады деп ойлады. Конференцияда Фердинанд Фош одақтас әскерлерінің бас қолбасшысы болып тағайындалды, бастапқыда одақтас резервтерін үйлестіру және қажет деп тапқан жерге орналастыру құқығы берілді. Петен ақыры британдықтарға көмектесіп, қырық француз дивизиясымен майданды қорғады. Петен немістерге қарсы қорғаныста да, қарсы шабуылдарда да қабілетті қарсылас екенін көрсетті. Үшінші шабуыл – 1918 жылдың мамырындағы «Блюхер» операциясы кезінде француз армиясының қолбасшысы (Гумберт) Петеннің терең қорғану туралы нұсқауларын елемегендіктен, оның әскерлері немістердің күшті бомбалауына ұшырады. Немістердің соңғы шабуылдары – «Гнейзенау» және Марнаның екінші шайқасы кезінде Петен жаңа француз танктерінің және американдықтардың көмегімен терең қорғанысқа көшіп, қарсы шабуылдар жасады. Жыл соңында Петен француз үкіметіне тікелей шағымдану құқығынан айырылып, Фошқа есеп беруге міндеттелді, ол одақтастардың шабуылдарын үйлестіруді және ақыры басқаруды өз мойнына алды. Келісімге қол қойылған күні Петен Германияға шабуылды жалғастыруды қалаған, бірақ Фош оның ұсынысын қабылдамады. Соғыс аяқталғаннан кейін Петен 1918 жылдың 21 қарашасында Франция маршалы атанды.
The year 1918 saw major German offensives on the Western Front. The first of these, Operation Michael in March 1918, threatened to split the British and French forces apart, and, after Pétain had threatened to retreat on Paris, the Doullens Conference was called. Just prior to the main meeting, Prime Minister Clemenceau claimed he heard Pétain say "les Allemands battront les Anglais en rase campagne, après quoi ils nous battront aussi" ("the Germans will beat the English (sic) in open country, then they'll beat us as well"). He reported this conversation to President Raymond Poincaré, adding "surely a general should not speak or think like that?" Haig recorded that Pétain had "a terrible look. He had the appearance of a commander who had lost his nerve". Pétain believed – wrongly – that Gough's Fifth Army had been routed like the Italians at Caporetto. At the Conference, Ferdinand Foch was appointed as Allied Generalissimo, initially with powers to co ordinate and deploy Allied reserves where he saw fit. Pétain eventually came to the aid of the British and secured the front with forty French divisions. Pétain proved a capable opponent of the Germans both in defence and through counter attack. The third offensive, "Blücher", in May 1918, saw major German advances on the Aisne, as the French Army commander (Humbert) ignored Pétain's instructions to defend in depth and instead allowed his men to be hit by the initial massive German bombardment. By the time of the last German offensives, Gneisenau and the Second Battle of the Marne, Pétain was able to defend in depth and launch counter offensives, with the new French tanks and the assistance of the Americans. Later in the year, Pétain was stripped of his right of direct appeal to the French government and requested to report to Foch, who increasingly assumed the co ordination and ultimately the command of the Allied offensives. On the day of the armistice, Pétain wanted to continue offensive operations into Germany to prevent another war but was overruled by Foch. After the war ended Pétain was made Marshal of France on 21 November 1918.
Францияның құрметті батыры
Петен соғысты "күдігі жоқ, кез келген армияның ең табысты қорғаныс тактигі" және "Францияның ең ұлы әскери қаһармандарының бірі" ретінде аяқтады және 1918 жылдың 8 желтоқсанында президент Понкаре Мецте өткен ресми салтанатта Франция маршалының жез таяғын табыс етті. Ол 1919 жылдың 28 маусымында Версаль келісіміне қол қою рәсіміне шақырылды. Оның Бас қолбасшы лауазымы бейбітшілік пен демобилизациямен аяқталды, ал француз үкіметімен бейбіт келісім шарттарына байланысты туған дау-жанжалдан кейін Фош беделін жоғалтқаннан кейін, 1920 жылдың қаңтарында Петен қайта құрылған Жоғарғы соғыс кеңесінің (Conseil supérieur de la Guerre) вице-төрағасы болып тағайындалды. Бұл Франциядағы ең жоғары әскери лауазым болды, оның иесі соғыс жағдайында Бас қолбасшы болып тағайындалатын және Бас штаб бастығын (1920 жылдары Петеннің қолдауындағы Буат пен Дебеней осы лауазымды иеленді) қанағаттандырмауға құқығы бар еді, ал Петен 1931 жылға дейін осы лауазымды сақтап қалды. Достары Петенді саясатқа қатысуға ынталандырды, бірақ ол сайлауға түсуге қызығушылық танытпағанын айтты. Дегенмен, ол 1919 жылдың қараша айындағы сайлауда президенттікке өтуге тырысып, сәтсіз аяқтады. Соғыстан кейін көп ұзамай Петен үкіметке ірі танк паркі мен әуе күштерін құру жоспарларын ұсынды, бірақ "1920 жылдың 12 наурызындағы Ұлттық қорғаныс Жоғарғы кеңесінің (Conseil supérieur de la Défense Nationale) отырысында қаржы министрі Франсуа Марсал Петеннің ұсыныстары өте жақсы болғанымен, оларды іске асыру мүмкін емес екенін мәлімдеді". Сонымен қатар, Франсуа Марсал армияны 55 дивизиядан 30 дивизияға дейін, әуе күштерін де қысқартуды жариялады және танктер туралы ештеңе айтпады. Олардың стратегияларын қайта жаңғырту маршалдар Петенге, Жоффреге және Фошқа жүктелді. Қазір генерал Эдмонд Буат басқаратын Бас штаб Германиямен шекара бойындағы бекіністер желісі туралы мұқиян ойлана бастады және олардың есебі 1922 жылдың 22 мамырында ұсынылды. Үш маршал осы ұсынысты қолдады. Әскери шығындарды қысқарту шабуылға шығу мүмкін еместігін білдірді, сондықтан оларға тек қорғаныс стратегиясын қабылдау қалды.
Pétain ended the war regarded "without a doubt, the most accomplished defensive tactician of any army" and "one of France's greatest military heroes" and was presented with his baton of Marshal of France at a public ceremony at Metz by President Poincaré on 8 December 1918. He was summoned to be present at the signing of the Treaty of Versailles on 28 June 1919. His job as Commander in Chief came to an end with peace and demobilisation, and with Foch out of favour after his quarrel with the French government over the peace terms, it was Pétain who, in January 1920, was appointed Vice Chairman of the revived Conseil supérieur de la Guerre (Supreme War Council). This was France's highest military position, whose holder was Commander in Chief designate in the event of war and who had the right to overrule the Chief of the General Staff (a position held in the 1920s by Pétain's protégés Buat and Debeney), and Pétain would hold it until 1931. Pétain was encouraged by friends to go into politics, although he protested that he had little interest in running for an elected position. He nevertheless tried and failed to get himself elected President following the November 1919 elections. Shortly after the war, Pétain had placed before the government plans for a large tank and air force, but "at the meeting of the Conseil supérieur de la Défense Nationale of 12 March 1920, the Finance Minister, François Marsal, announced that although Pétain's proposals were excellent they were unaffordable". In addition, François Marsal announced reductions – in the army from fifty five divisions to thirty, in the air force, and did not mention tanks. It was left to the Marshals, Pétain, Joffre, and Foch, to pick up the pieces of their strategies. The General Staff, now under General Edmond Buat, began to think seriously about a line of forts along the frontier with Germany, and their report was tabled on 22 May 1922. The three Marshals supported this. The cuts in military expenditure meant that taking the offensive was now impossible and a defensive strategy was all they could have.
Риф соғысы
1922 жылдың ақпан айында Петен армияның бас инспекторы болып тағайындалды және жаңа Бас штаб бастығы генерал Мари Эжен Дебенимен бірлесіп, ірі бөлімшелерді тактикалық қолдану жөніндегі «Уақытша нұсқаулық» деп аталған жаңа әскер нұсқаулығын жасады, ол тез арада «Киелі кітап» деп танылды. 1925 жылдың 3 қыркүйегінде Петен Мароккодағы француз күштерінің жалғыз бас қолбасшысы болып тағайындалды. Ол испан армиясымен бірлесіп, Риф тайпаларына қарсы ірі әскери науқанды бастады, ол қазан айының соңында сәтті аяқталды. Содан кейін ол Толедо қаласында король Альфонсо XIII-тен испандық Әскери медалін (Medalla Militar) алды.
Pétain was appointed Inspector General of the Army in February 1922, and produced, in concert with the new Chief of the General Staff, General Marie Eugène Debeney, the new army manual entitled Provisional Instruction on the Tactical Employment of Large Units, which soon became known as 'the Bible'. On 3 September 1925, Pétain was appointed sole Commander in Chief of French Forces in Morocco to launch a major campaign against the Rif tribes, in concert with the Spanish Army, which was successfully concluded by the end of October. He was subsequently decorated, at Toledo, by King Alfonso XIII with the Spanish Medalla Militar.
Қорғаныс саясатының сыншыл тұлғасы
1924 жылы Ұлттық Ассамблея сайлауда ұлттық қызмет мерзімін бір жылға дейін қысқарту платформасымен өтті, бірақ Петен бұған күшпен қарсылық көрсетті. 1926 жылдың қаңтар айында Бас штаб бастығы генерал Дебени Кеңеске «мүлдем жаңа типтегі армияны» ұсынды. Тұрақты негізде тек 20 жаяу әскер дивизиясы сақталады. Қажет болған жағдайда резервтер шақырылуы мүмкін. Тартыс жағдайда Кеңестің келісуден басқа амалы қалмады. Петен мұның барлығына қарсы болды, Солтүстік Африканы қорғау әлі де қажет екенін және оған үлкен тұрақты армия керек екенін айтты. Бірақ 1927 жылғы Армия ұйымдастыру заңынан кейін, жағдай өзіне қарсы бағытталғанын мойындады. Ол Радикал партиясының жетекшісі Эдуард Даладье армия әлі де тым үлкен деген себеппен, ұсынылған пакеттің барлығына қарсы дауыс бергенін есінде сақтады. 1925 жылдың 5 желтоқсанында Локарно шартынан кейін Кеңес, адам күшінің азаюына қарсы тұру үшін шығыс шекарасында бекіністерді салуды дереу талап етті. Осы мақсатта Жозеф Жоффри басшылығымен жаңа комиссия құрылды және есептер сұрады. 1927 жылдың шілдесінде Петен өзі бүкіл аймақты тану үшін барды. Ол қайта қарастырылған жоспармен оралды, содан кейін комиссия екі бекітілген аймақты ұсынды. Бұл Мажино желісі деп аталды (бұрынғы соғыс министрі Андре Мажиноның құрметіне аталған), және 1928 жылы Петеннің көп назарын өзіне бұрды, сол кезде ол елдің әскери нысандарына барып, кеңінен саяхаттады. Петен Мажино желісін 1916 жылғы Верден шайқасындағы форттардың роліне қатысты өзінің тәжірибесіне сүйене отырып, ыстық қолдады. Капитан Шарль де Голль осы жылдар бойы Петеннің қолдауында болды. Ол тіпті үлкен ұлына Маршалдың есімін берген деген қауесет бар, бірақ ол ұлын әуелі отбасылық ата-бабасы Жан Батист Филипп де Голльдің есімімен атаған, содан кейін Петен үшін жазылған кітаптың авторлығы туралы дауға түсті.
In 1924 the National Assembly was elected on a platform of reducing the length of national service to one year, to which Pétain was almost violently opposed. In January 1926, the Chief of Staff, General Debeney, proposed to the Conseil a "totally new kind of army. Only 20 infantry divisions would be maintained on a standing basis". Reserves could be called up when needed. The Conseil had no option in the straitened circumstances but to agree. Pétain disapproved of the whole thing, pointing out that North Africa still had to be defended and in itself required a substantial standing army. But he recognised, after the new Army Organisation Law of 1927, that the tide was flowing against him. He would not forget that the Radical leader, Édouard Daladier, even voted against the whole package, on the grounds that the Army was still too large. On 5 December 1925, after the Locarno Treaty, the Conseil demanded immediate action on a line of fortifications along the eastern frontier to counter the already proposed decline in manpower. A new commission for this purpose was established, under Joseph Joffre, and called for reports. In July 1927 Pétain himself went to reconnoitre the whole area. He returned with a revised plan and the commission then proposed two fortified regions. The Maginot Line, as it came to be called, (named after André Maginot the former Minister of War) thereafter occupied a good deal of Pétain's attention during 1928, when he also travelled extensively, visiting military installations up and down the country. Pétain had based his strong support for the Maginot Line on his own experience of the role played by the forts during the Battle of Verdun in 1916. Captain Charles de Gaulle continued to be a protégé of Pétain throughout these years. He even allegedly named his eldest son after the Marshal, although it is more likely that he named his son after his family ancestor Jean Baptiste Philippe de Gaulle, before finally falling out over the authorship of a book he had said he had ghost written for Pétain.
Француз академиясына сайлану
1928 жылы Петен армия бақылауынан шығарылған тәуелсіз әуе күшін құруды қолдады, ал 1931 жылғы 9 ақпанда Жоғарғы соғыс кеңесі төрағасының орынбасары лауазымынан кеткеннен кейін ол әуе қорғанысының бас инспекторы болып тағайындалды. Осы жылдың шілдесінде ұсынған әуе қорғанысы жөніндегі алғашқы баяндамасында шығындарды ұлғайтуды жақтады. 1931 жылы Петен Француз академиясының мүшесі болып сайланды. 1932 жылы экономикалық жағдай нашарлап, Эдуард Эррионың үкіметі қорғаныс бюджетінде "қарқынды кесімдер жасады, жаңа қару-жарақ жүйелеріне тапсырыс беруге тікелей тоқталды". 1932 және 1933 жылдарғы жазғы оқу-жаттығулар қаржы тапшылығына байланысты жойылды, ал қарулы күштерге жұмысқа алу азайды. Кейін генерал Максим Вейган "француз армиясы енді күшті жауынгерлік күш емес" деді. Эдуар Даладиенің жаңа үкіметі Вейганға офицерлер санын қысқарту және әскери зейнетақы мен жалақыны төмендету арқылы жауап берді, мұндай шаралар қаржылық шектеулерден өзге Женева қарусыздандыру конференциясының рухына сай келеді деп мәлімдеді. 1938 жылы Петен жазушы Андре Моруаның Француз академиясына сайлануына көмектесіп, ынталандырды – бұл сайлау өте күреспен өтті, оның бір бөлігі Моруаның еврей тегіне байланысты болды. Моруа 1941 жылы шығарған өзінің автобиографиясында "ешкімді бақытты деп атамаңыз" деген еңбегінде Петенге алғыс айтып, оған деген қарызын мойындады, бірақ олардың жолдары жазу кезінде күрт айырылды, Петан Виши Франциясының мемлекет басшысы болды, ал Моруа елден қуылды және еркін француздықтар тарапына қосылды.
In 1928, Pétain had supported the creation of an independent air force removed from the control of the army, and on 9 February 1931, following his retirement as Vice Chairman of the Supreme War Council, he was appointed Inspector General of Air Defence. His first report on air defence, submitted in July that year, advocated increased expenditure. In 1931 Pétain was elected a Fellow of the Académie française. By 1932 the economic situation had worsened and Édouard Herriot's government had made "severe cuts in the defence budget orders for new weapons systems all but dried up". Summer manoeuvres in 1932 and 1933 were cancelled due to lack of funds, and recruitment to the armed forces fell off. In the latter year General Maxime Weygand claimed that "the French Army was no longer a serious fighting force". Édouard Daladier's new government retaliated against Weygand by reducing the number of officers and cutting military pensions and pay, arguing that such measures, apart from financial stringency, were in the spirit of the Geneva Disarmament Conference. In 1938, Pétain encouraged and assisted the writer André Maurois in gaining election to the Académie française – an election which was highly contested, in part due to Maurois' Jewish origin. Maurois made a point of acknowledging with thanks his debt to Pétain in his 1941 autobiography, Call no man happy – though by the time of writing their paths had sharply diverged, Pétain having become Head of State of Vichy France while Maurois went into exile and sided with the Free French.
Соғыс министрі
Саяси алалаушылық елге тарап, 1934 жылғы 6 ақпанда Париж полициясы депутаттар палатасының сыртындағы радикалды оңшыл толқушылардың тобына оқ атып, 14 адамды өлтіріп, тағы 236 адамды жаралады. Президент Лебрун 71 жастағы Думергті зейнеттен шығып, жаңа "ұлттық бірттік үкіметін" құруға шақырды. 8 ақпанда Петенді жаңа француз кабинетіне соғыс министрі ретінде шақырды, ол көптеген өтініштерден кейін ғана көңілі толықпай қабылдады. Сол жылы ол Даладьедің бұрынғы офицерлер санын азайту жөніндегі ұсынысын күштен шығару арқылы маңызды жетістікке қол жеткізді. Ол мамандарды жұмысқа алу бағдарламасын жақсартты және демалыс уақытын қысқарту арқылы оқу мерзімін ұзартты. Алайда, Вейган сол жылы Сенаттың Әскери комиссиясына француз армиясының неміс шабуылына тойтарыс бере алмайтынын хабарлады. Маршалдар Луи Франше д’Эсперей және Юбер Лиоте (соңғысы шілдеде күрт қайтыс болды) өздерінің есімдерін бұл есепке қосты. Петен қайта жандандырған күзгі маневрлерден кейін Петенге офицерлердің нашар оқытылғаны, негізгі білімдерінің жеткіліксіздігі және сенімсіздігі туралы есеп ұсынылды. Морис Гамелин оған Саар бассейніндегі референдум Германияның пайдасына шешілсе, француз армиясының араласуы "ауыр әскери қателік" болар еді деп мәлімдеді. Петен үкіметке армияны қосымша қаржыландыру туралы тағы бір петициямен жауап берді. Осы кезеңде ол міндетті әскери қызмет мерзімін екі жылдан үш жылға дейін ұзартуды бірнеше рет талап етті, бірақ нәтиже болмады. Петен президент Лебрунмен бірге 1934 жылғы 6 қазанда Марсельде IMRO-дан шыққан болгар ұлтшылы Владо Черноземскийдің қолынан қаза тапқан король Александртың жерлеу рәсіміне Белградқа сапарлады. Онда ол Герман Герингпен кездесті, екеуі де Ұлы соғыстағы тәжірибелерін еске алды. "Геринг Германияға оралғаннан кейін Петенді "абыройлы адам" деп құрметпен айтты".
Political unease was sweeping the country, and on 6 February 1934, the Paris police fired on a group of far right rioters outside the Chamber of Deputies, killing 14 and wounding a further 236. President Lebrun invited 71 year old Doumergue to come out of retirement and form a new "government of national unity". Pétain was invited, on 8 February, to join the new French cabinet as Minister of War, which he only reluctantly accepted after many representations. His important success that year was in getting Daladier's previous proposal to reduce the number of officers repealed. He improved the recruitment programme for specialists, and lengthened the training period by reducing leave entitlements. However Weygand reported to the Senate Army Commission that year that the French Army could still not resist a German attack. Marshals Louis Franchet d'Espèrey and Hubert Lyautey (the latter suddenly died in July) added their names to the report. After the autumn maneuvers, which Pétain had reinstated, a report was presented to Pétain that officers had been poorly instructed, had little basic knowledge, and no confidence. He was told, in addition, by Maurice Gamelin, that if the plebiscite in the Territory of the Saar Basin went for Germany "it would be a serious military error" for the French Army to intervene. Pétain responded by again petitioning the government for further funds for the army. During this period, he repeatedly called for a lengthening of the term of compulsory military service for conscripts from two to three years, to no avail. Pétain accompanied President Lebrun to Belgrade for the funeral of King Alexander, who had been assassinated on 6 October 1934 in Marseille by Vlado Chernozemski, a Bulgarian nationalist from IMRO. Here he met Hermann Göring and the two men reminisced about their experiences in the Great War. "When Göring returned to Germany he spoke admiringly of Pétain, describing him as a 'man of honour'".
Үкімет саясатын сынға алу
Қарашада Думерг үкіметі құлдырады. Петен бұрын білім министрі (сонымен қатар соғыс министрі) болып тағайындалуға қызығушылық білдірген еді. Ол француздық моральдық құндылықтардың құлдырауымен күресуге үміттенген. Алайда, қазір ол Фланднның (қысқа ғұмырлы) үкіметінде соғыс министрі ретінде қызмет етуден бас тартты және Лебрунның тікелей өтінішіне қарамастан орнынан түсті. Осы сәтте танымал Le Petit Journal газетінде Петенді диктатураға кандидат ретінде шақыратын мақала жарық көрді. Газеттің сауалнамасына 200 мың оқырман жауап берді. Петен 47 мың дауыс жинап, Пьер Лавальдың 31 мың дауысынан асып түсті. Бұл екі адам 1935 жылы мамыр айында Польша маршалы Пилсудскийдің жерлеу рәсіміне Варшаваға барды (және Гёрингпен тағы бір жылы кездесу). Le Petit Journal консервативті болғанымен, Петеннің жоғары беделі екі партияға да қатысты; социалист Леон Блум оны "әскери қолбасшыларымыздың ең адамгершілігі жоғарысы" деп атады. Петен министрлікте болғанда әскери емес мәселелерге араласпады және басқа әскери басшылардан айырмашылығы, ол католик немесе монархист ретінде танымал болған жоқ. Ол Conseil superieur-де қалды. Вейганд маусым айында Тидворт лагерінде британдық армияның 1934 жылғы маневрінде болды және көргендерінен қорқып қалды. 23-і күні Кеңеске сөйлеген сөзінде Петен Германия шабуыл жасаса, Ұлыбританиядан көмек іздеудің нәтижесіз болатынын мәлімдеді. 1935 жылдың 1 наурызында Петеннің танымал мақаласы "Revue des deux mondes" журналында жарияланды, онда ол 1927 жылдан бергі армия тарихын қарастырды. Ол Францияның резервтік жүйесін, сондай-ақ жеткіліксіз әуе күштерін және бронетехникасын сынады. Бұл мақала Адольф Гитлер Германияның жаңа әуе күштерін жариялағаннан бес күн бұрын және Германия армиясын 36 дивизияға дейін ұлғайту туралы хабарлағаннан бір апта бұрын жарық көрді. 1936 жылдың 26 сәуіріндегі жалпы сайлау нәтижесінде Халық майданы партиялары 5,5 миллион дауыс жинады, ал оңшылдар 4,5 миллион дауыс жинады, сайлауға қатысу 84% құрады. 3 мамырда Петен "Le Journal" газетінде сұхбат берді, онда ол Франко-Совет келісіміне, жалпы коммунизмге (Францияда Батыс Еуропадағы ең ірі коммунистік партия болды) және коммунистерге интеллектуалдық жауапкершілік жүктегендерге шабуыл жасады. Ол Франция тағдырына сенімін жоғалтқанын айтты. Петан енді 80 жасқа толған еді. Кейбіреулер Петеннің, Фош қайтыс болғаннан кейін Францияның ең жоғары шенді әскери қызметкері ретінде, екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі француз қару-жарағының нашар дайындығы үшін жауапкершілік тартуы керек деп санайды. Басқалары Петен ұлттық қорғаныс жөніндегі үлкен комитеттегі көптеген адамдардың бірі болды дейді, ал соғыстар арасындағы үкіметтер әскери бюджетті жиі қысқартты. Сонымен қатар, Версаль келісімі Германияға жүктеген шектеулер Гитлер билікке келгенге дейін үлкен шығындарға түрткіс болған жоқ. Петен танктерді жаппай пайдалануды қолдағанмен, оларды көбінесе жаяу әскерді қолдау ретінде қарастырды, бұл француз танк күштерінің механикаландырылған атты әскер (мысалы, SOMUA S35) және жаяу әскерді қолдау (көбінесе Renault R35 танктері мен Char B1 bis) арасында тең емес құндылықтарға бөлінуіне әкелді. Қазіргі заманғы жаяу әскер мылтықтары мен пулеметтері шығарылмады, тек бір ғана ерекшелігі – Mle 1924 жеңіл автоматты мылтығы. Француздардың ауыр пулеметтері әлі де M1914 Hotchkiss болды, ол неміс жаяу әскерінің жаңа автоматты қаруларымен салыстырғанда ескірген. 1936 жылы заманауи жаяу әскер мылтығы қабылданды, бірақ 1940 жылға дейін әскерге осы MAS 36 мылтығының өте аз бөлігі берілді. Жарым автоматты француз мылтығы MAS 1938–39 жақсы сынақтан өтті, бірақ ол екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ғана MAS 49 ретінде өндіріске шығарылды. Француздық артиллерия 1918 жылдан бері жаңғыртылмаған. Осы кемшіліктердің нәтижесінде француз армиясы 1940 жылы жаудың шабуылына 1918 жылғы қару-жарақпен қарсы тұруға мәжбүр болды. Петен 1934 жылы соғыс министрі болды, бірақ 15 жылдық белсенділіксіздік пен үнемі қысқартуларды жоя алмады. Француз авиациясы 1939 жылы соғысқа Берлинге дейін ұшып барып, қайтып оралатын бомбалаушы ұшақтың прототипі болмай-ақ кірді. Француздық ұшақтарды өндірудегі өнеркәсіптік күш-жігер бірнеше фирмалар арасында (Dewoitine, Morane Saulnier және Marcel Bloch) әрқайсысының өз үлгілері болды.
In November, the Doumergue government fell. Pétain had previously expressed interest in being named Minister of Education (as well as of War), a role in which he hoped to combat what he saw as the decay in French moral values. Now, however, he refused to continue in Flandin's (short lived) government as Minister of War and stood down – in spite of a direct appeal from Lebrun himself. At this moment an article appeared in the popular Le Petit Journal newspaper, calling for Pétain as a candidate for a dictatorship. 200,000 readers responded to the paper's poll. Pétain came first, with 47,000, ahead of Pierre Laval's 31,000 votes. These two men travelled to Warsaw for the funeral of the Polish Marshal Piłsudski in May 1935 (and another cordial meeting with Göring). Although Le Petit Journal was conservative, Pétain's high reputation was bipartisan; socialist Léon Blum called him "the most human of our military commanders". Pétain did not get involved in non military issues when in the Cabinet, and unlike other military leaders he did not have a reputation as an extreme Catholic or a monarchist. He remained on the Conseil superieur. Weygand had been at the British Army 1934 manoeuvres at Tidworth Camp in June and was appalled by what he had seen. Addressing the Conseil on the 23rd, Pétain claimed that it would be fruitless to look for assistance to Britain in the event of a German attack. On 1 March 1935, Pétain's famous article appeared in the Revue des deux mondes, where he reviewed the history of the army since 1927–28. He criticised the reservist system in France, and her lack of adequate air power and armour. This article appeared just five days before Adolf Hitler's announcement of Germany's new air force and a week before the announcement that Germany was increasing its army to 36 divisions. On 26 April 1936, the general election results showed 5.5 million votes for the Popular Front parties against 4.5 million for the Right on an 84% turnout. On 3 May Pétain, was interviewed in Le Journal where he launched an attack on the Franco Soviet Pact, on Communism in general (France had the largest communist party in Western Europe), and on those who allowed Communists intellectual responsibility. He said that France had lost faith in her destiny. Pétain was now in his 80th year. Some argue that Pétain, as France's most senior soldier after Foch's death, should bear some responsibility for the poor state of French weaponry preparation before World War II. Others say that Pétain was one of many on a large committee responsible for national defence, and interwar governments frequently cut military budgets. In addition, with the restrictions imposed on Germany by the Versailles Treaty there seemed no urgency for vast expenditure until the advent of Hitler. It is argued that while Pétain supported the massive use of tanks he saw them mostly as infantry support, leading to the fragmentation of the French tank force into many types of unequal value spread out between mechanised cavalry (such as the SOMUA S35) and infantry support (mostly the Renault R35 tanks and the Char B1 bis). Modern infantry rifles and machine guns were not manufactured, with the sole exception of a light machine rifle, the Mle 1924. The French heavy machine gun was still the Hotchkiss M1914, obsolete when compared to the new automatic weapons of German infantry. A modern infantry rifle was adopted in 1936 but very few of these MAS 36 rifles had been issued to the troops by 1940. A well tested French semiautomatic rifle, the MAS 1938–39, was ready for adoption but it never reached the production stage until after World War II as the MAS 49. French artillery it had not been modernised since 1918. The result of all these failings is that the French Army had to face the invading enemy in 1940 with the dated weaponry of 1918. Pétain had been made Minister of War in 1934, but could not reverse 15 years of inactivity and constant cutbacks. French aviation entered the War in 1939 without even the prototype of a bomber aeroplane capable of reaching Berlin and coming back. French industrial efforts in fighter aircraft were dispersed among several firms (Dewoitine, Morane Saulnier and Marcel Bloch), each with its own models.
Үкіметке қайта оралу
1939 жылдың наурыз айында Петен Испанияның жаңадан мойындалған Ұлттық үкіметі жанындағы француз елшісі болып тағайындалды. Петен испан диктаторы Франсиско Франкоға “көп жылдар бұрын Францияның әскери академиясында” сабақ берген еді және ол “өз бұрынғы шәкірті итальяндық және неміс ықпалынан алыстау үшін” Испанияға жіберілді. Қыркүйекте Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Даладье Петенге өзінің үкіметінде қызмет етуді ұсынды, бірақ Петен бас тартты. Алайда, Германия Францияға шабуыл жасағаннан кейін Петен 1940 жылдың 18 мамырында Пол Рейноның жаңа үкіметінде Премьер-министрдің орынбасары болып кірді. Рейно Верденнің батыры француз армиясына қайта жаңару рухын және патриотизмді сіңіре алады деп үміттенеді. Франконың кеңесіне сәйкес, Петен Мадридтегі дипломатиялық қызметін тастап, құлап бара жатқан Францияға “құрбандық” ретінде оралуға қарсы болды. 26 мамырға қарай одақтас күштерінің шебі бұзылып, британдық әскерлер Дюнкерктен эвакуациялауды бастады. Француз бас қолбасшысы Максим Вейганд британдықтардың шегінуіне және британдық әуе күштерінен күтілген көмектің келмеуіне ашуланды. Ол және Петен әскери жағдайдың үмітсіз екенін санады. 1951 жылы парламенттік сауалға жауап берген полковник де Виллюм Рейноның Франция Премьер-министрі ретінде Петенге сол күні олар қару аясуға келісуге тиіс екенін айтқанын мәлімдеді. Вейганд француз армиясын сақтап қалуды жақтады және “ішкі қырқыстардан және, ең бастысы, анархиядан сақтануды” қалады. Черчилльдің Париждегі өкілі Эдвард Спирс француздарды қару аясуға қол қоймауға шақырды, егер Германия француз порттарын басып алса, Ұлыбритания оларды бомбалауға мәжбүр болады деді. Спирс Петеннің бірден жауап бермегенін, бірақ “қозғалмай, ешқандай үрей немесе эмоциясыз тұрғанын” хабарлады. Ол жағдайдың апатты екенін жасырмады. Мен оның бойындағы рухтың күйреуінің, басқаларда байқалған қолдарының қимылдары мен бастапқы гистерияның белгілерін байқамадым. Кейін Петен Рейноға осы мәлімдеме туралы: “Сіздің одақтасыңыз енді бізге қауіп төндіреді” деді. 5 маусымда Дюнкерктің құлауынан кейін үкімет қайта құрылды. Рейно өзінің Соғыс кабинетіне Соғыс жөніндегі мемлекеттік хатшы болып тағайындалған, жақында генерал-бригадир де Голльді алып келді, оның 4-ші бронетанкті дивизиясы өткен айда француздардың шабуылдарының бірін жүргізген еді. Петен де Голльдің тағайындалуына наразы болды. 8 маусымда Парижге қауіп төнді және үкімет кетуге дайындалып жатты, бірақ Петен мұндай қадамға қарсы болды. Сол күні өткен кабинет отырысында Рейно қару аясу туралы сұрамас бұрын, Франция 1940 жылғы наурыздағы жеке келісімге сәйкес, жеке атысты тоқтату туралы келісімге қол қоймау үшін Ұлыбританиядан рұқсат алуы керек деді. Петен: “Францияның мүдделері Ұлыбританияның мүдделерінен жоғары тұрады. Ұлыбритания бізді осы жағдайға жеткізді, енді одан шығуға тырысайық” деді.
In March 1939, Pétain was appointed French ambassador to the newly recognized Nationalist government of Spain. Pétain had taught the Spanish dictator Francisco Franco "many years ago at France's war college" and was sent to Spain "in the hope he would win his former pupil away from Italian and German influence." When World War II began in September, Daladier offered Pétain a position in his government, which Pétain turned down. However, after Germany invaded France, Pétain joined the new government of Paul Reynaud on 18 May 1940 as Deputy Prime Minister. Reynaud hoped that the hero of Verdun might instill a renewed spirit of resistance and patriotism in the French Army. Reportedly Franco advised Pétain against leaving his diplomatic post in Madrid, to return to a collapsing France as a "sacrifice". By 26 May, the Allied lines had been shattered, and British forces had begun evacuating at Dunkirk. French commander in chief Maxime Weygand expressed his fury at British retreats and the unfulfilled promise of British fighter aircraft. He and Pétain regarded the military situation as hopeless. Colonel de Villelume subsequently stated before a parliamentary commission of inquiry in 1951 that Reynaud, as Premier of France, said to Pétain on that day that they must seek an armistice. Weygand said that he was in favor of saving the French army and that he "wished to avoid internal troubles and above all anarchy". Churchill's man in Paris, Edward Spears, urged the French not to sign an armistice, saying that if French ports were occupied by Germany, Britain would have to bomb them. Spears reported that Pétain did not respond immediately but stood there "perfectly erect, with no sign of panic or emotion. He did not disguise the fact that he considered the situation catastrophic. I could not detect any sign in him of broken morale, of that mental wringing of hands and incipient hysteria noticeable in others." Pétain later remarked to Reynaud about this statement: "your ally now threatens us." On 5 June, following the fall of Dunkirk, there was a Cabinet reshuffle. Reynaud brought into his War Cabinet as Undersecretary for War the newly promoted Brigadier General de Gaulle, whose 4th Armoured Division had launched one of the few French counterattacks the previous month. Pétain was displeased at de Gaulle’s appointment. By 8 June, Paris was threatened, and the government was preparing to depart, although Pétain was opposed to such a move. During a cabinet meeting that day, Reynaud argued that before asking for an armistice, France would have to get Britain's permission to be relieved from their accord of March 1940 not to sign a separate cease fire. Pétain replied that "the interests of France come before those of Britain. Britain got us into this position, let us now try to get out of it." .
1940 жылғы қарулы келісім
Петен үкімет басшысы болып, Генри дю Мулен де Лабарте кабинет хатшысы болып жаңа кабинет құрылды. 1940 жылғы 17 маусымда түн ортасында Бадуан Испания елшісінен Германияға бірден соғысты тоқтату туралы өтініш беруді және Германияның бейбіт талаптарын жариялауын сұрады. Түн сағат 12:30-да Петен француз халқына алғашқы үндеуін жасады. «Елдің Маршалға деген ықыласы зор болды. Оны Клодель, Жид, Мориак сияқты түрлі адамдар, сондай-ақ, оны құтқарушы деп санайтын көптеген қарапайым француздар да құшақ жарып қарсы алды». Генерал де Голль 17 маусымда Лондонға келді және 18 маусымда қарсылыққа шақырды, бірақ бұл үндеуге салыстырмалы түрде аз адам құлақ қойды. Кабинет пен Парламент әлі де Солтүстік Африкаға шегіну мәселесін талқылап жатты. 18 маусымда Эдуард Эррио (кейін Петеннің ісінде айыптау куәсі болады) және Жанней, Парламент палаталарының төрағалары, сондай-ақ Лебрун кеткісі келетінін айтты. Петен өзі кетпейтінін мәлімдеді. 20 маусымда екі палатаның өкілдері президент Лебрунның кетуіне наразылық білдіру үшін Петанға келді. Келесі күні олар Лебрунның өзіне барды. Нәтижесінде, Африкаға барғандардың қатарында 26 депутат пен 1 сенатор болды, олардың ішінде еврей тегінен шыққандар, Жорж Мандель, Пьер Мендес Франция және бұрынғы Халық фронтының Білім министрі Жан Зей де бар еді. Сол күні Петен француз халқына тағы бір үндеу жасады. 1940 жылғы 22 маусымда Франция Германиямен Компиеньде соғыс тоқтату шартын жасады, ол Германияға елдің солтүстігі мен батысын, соның ішінде Парижді және Атлантика жағалауының барлық бөлігін бақылауға берді, бірақ Францияның соғысқа дейінгі аумағының шамамен бес бөлігін бос қалдырды. Париж заң жүзіндегі астана болып қала берді. 29 маусымда француз үкіметі Клермон-Ферранға көшті, онда конституциялық өзгерістер туралы алғашқы пікірталас өтті, Пьер Лаваль президент Лебрунмен жеке кездесулер өткізді, ол Франциядан кетпеді. 1 шілдеде үкімет Клермонның тығыздығына байланысты Бадуеннің ұсынысы бойынша Вишиге көшті, ондағы бос қонақ үйлер үкімет министрліктеріне қолайлырақ болды.
A new Cabinet with Pétain as head of government was formed, with Henry du Moulin de Labarthète as the Cabinet Secretary. At midnight on 17 June 1940, Baudouin asked the Spanish Ambassador to submit to Germany a request to cease hostilities at once and for Germany to make known its peace terms. At 12:30 am, Pétain made his first broadcast to the French people. "The enthusiasm of the country for the Maréchal was tremendous. He was welcomed by people as diverse as Claudel, Gide, and Mauriac, and also by the vast mass of untutored Frenchmen who saw him as their saviour." General de Gaulle, no longer in the Cabinet, had arrived in London on 17 June and made a call for resistance from there on 18 June, a call that was heard by comparatively few. Cabinet and Parliament still argued between themselves on the question of whether or not to retreat to North Africa. On 18 June, Édouard Herriot (who would later be a prosecution witness at Pétain's trial) and Jeanneney, the presidents of the two Chambers of Parliament, as well as Lebrun said they wanted to go. Pétain said he was not departing. On 20 June, a delegation from the two chambers came to Pétain to protest at the proposed departure of President Lebrun. The next day, they went to Lebrun himself. In the event, only 26 deputies and 1 senator headed for Africa, amongst them those with Jewish backgrounds, Georges Mandel, Pierre Mendès France, and the former Popular Front Education Minister, Jean Zay. Pétain made a broadcast again to the French people on that day. On 22 June 1940, France signed an armistice at Compiègne with Germany that gave Germany control over the north and west of the country, including Paris and all of the Atlantic coastline, but left the rest, around two fifths of France's prewar territory, unoccupied. Paris remained the de jure capital. On 29 June, the French Government moved to Clermont Ferrand where the first discussions of constitutional changes were mooted, with Pierre Laval having personal discussions with President Lebrun, who had, in the event, not departed France. On 1 July, the government, finding Clermont too cramped, moved to Vichy, at Baudouin's suggestion, the empty hotels there being more suitable for the government ministries.
Конституциялық өзгеріс
Депутаттар палатасы мен Сенат «Конгресс» ретінде бірігіп, 10 шілдеде шұғыл отырыс өткізді. Сонымен қатар, конституциялық ұсыныстардың жобалары да ұсынылды. Екі палатаның төрағалары сөз сөйлеп, конституциялық реформаның қажеттігін мәлімдеді. Конгресс 569–80 дауыспен (18 адам қатыспаған) кабинетке жаңа конституцияны әзірлеуге өкілеттік берді, бұл «Үшінші Республиканың құлауына» тең болды. Дерлік барлық француз тарихшылары және соғыстан кейінгі француз үкіметтері бұл дауыс беруді заңсыз деп санайды; себебі бірқатар депутаттар мен сенаторлар қатыспады, сондай-ақ конституцияда республикалық үкімет түрінің өзгеруіне тыйым салынған еді, алайда республикалық диктатура орнатылған болуы мүмкін. Келесі күні Петен «Мемлекет басшысы» ретінде дерлік толық билікке ие болды. Петен мінезі мен білімі бойынша консервативті болды және французтардың жеңілісіне Үшінші Республиканың және оның эндемикалық жемқорлығының кінәлі екенін тез айта бастады. Оның режимі көп ұзамай авторитарлық, кейде фашистік сипат алды. «Азаттық, теңдік, бауырластық» республикалық ұраны «Жұмыс, отбасы, отан» дегенге алмастырылды. Ол президенттік билікті жойған, парламентті мерзімізсіз жабық деп жариялаған және министрлерді тағайындау мен қызметтен босатуға, Министрлер кеңесі арқылы заңдар қабылдауға және өзінің ізбасарын белгілеуге (ол Лавальды таңдады) толық өкілеттік берген жаңа конституциялық актілерді қабылдады. Петен өзінің «Цезарь» болуға ниеті жоқ екенін мәлімдегенімен, 1941 жылдың қаңтарына қарай Франциядағы барлық билікті дерлік өзіне шоғырландырды; заң шығару, атқару және сот билігінің барлығы де-юре немесе де-факто оның қолында болды. Оның кеңесшілерінің бірі ол Людовик XIV-тен бері Францияның ең қуатты басшысы болғанын айтты. Жаңа үкіметтегі фашистік және революциялық консервативті топтар бұл мүмкіндікті пайдаланып, «Ұлттық революция» деп аталатын амбициялық бағдарламаны іске қосты, ол бұрынғы Үшінші Республиканың секулярлық және либералдық дәстүрлерінің көп бөлігін авторитарлық және патерналистік қоғамның пайдасына қабылдамады. Петен, басқалармен бірге, оның консервативті қозғалыс екеніне сенген нәрсені сипаттау үшін «революция» терминін қолдануға қарсы болды, бірақ француз қоғамын «Республикадан» «Мемлекетке» өзгертуге қатысты. Ол жаңа Франция «адамдардың табиғи теңдігі туралы жалған идеяны жоққа шығаратын әлеуметтік иерархия» болатынын мәлімдеді. Жаңа үкімет жаңа өкілеттіктерін дереу пайдаланып, республикалық мемлекеттік қызметкерлерді жұмыстан босату, ерекше сот юрисдикцияларын құру, антисемиттік заңдарды қабылдау және қарсыластар мен шетелдік босқындарды түрмеге қамау сияқты қатаң шаралар қабылдады. Цензура енгізілді және «пікір қылмысы» қылмысын қайта орнату арқылы сөз және ойлау бостандығы іс жүзінде жойылды. Петен Виши билігіне, әсіресе елдің оңтүстік департаменттеріндегі азаматтардың наразылығын жақсы білді. 1941 жылдың 12 тамызында радио арқылы елге жолдаған сөзінде Петен былай деді: «Францияның бірнеше аймағынан мен біраз уақыттан бері үкіметімнің билігіне күмәнмен қарап отырғанын сезіндім. Француз халқын нағыз ауру қинап жатыр». Режим «Француздық жауынгерлер легионын» құрды, оның құрамына «Легионның достары» және «Легионның кадеттері» кірді, олар соғысқа қатыспаған, бірақ жаңа режимге саяси жағынан байланысты адамдардан тұрды. Петен интернационализмді мойындамайтын, ауылдық және консервативті Францияны жақтады. Ол әскери қызметтен зейнетке шыққандықтан, елін әскери үлгіде басқарды.
The Chamber of Deputies and Senate, meeting together as a "Congrès", held an emergency meeting on 10 July to ratify the armistice. At the same time, the draft constitutional proposals were tabled. The presidents of both Chambers spoke and declared that constitutional reform was necessary. The Congress voted 569–80 (with 18 abstentions) to grant the Cabinet the authority to draw up a new constitution, effectively "voting the Third Republic out of existence". Nearly all French historians, as well as all postwar French governments, consider this vote to be illegal; not only were several deputies and senators not present, but the constitution explicitly stated that the republican form of government could not be changed, though it could be argued that a republican dictatorship was installed. On the next day, Pétain formally assumed near absolute powers as "Head of State". Pétain was reactionary by temperament and education, and quickly began blaming the Third Republic and its endemic corruption for the French defeat. His regime soon took on clear authoritarianand in some cases, fascistcharacteristics. The republican motto of "Liberté, égalité, fraternité" ("Freedom, equality, brotherhood") was replaced with "Travail, famille, patrie" ("Work, family, fatherland"). He issued new constitutional acts which abolished the presidency, indefinitely adjourned parliament, and also gave him full power to appoint and fire ministers and civil service members, pass laws through the Council of Ministers, and designate a successor (he chose Laval). Though Pétain publicly stated that he had no desire to become "a Caesar", by January 1941, Pétain held virtually all governing power in France; nearly all legislative, executive, and judicial powers were either de jure or de facto in his hands. One of his advisors commented that he had more power than any French leader since Louis XIV. Fascistic and revolutionary conservative factions within the new government used the opportunity to launch an ambitious programme known as the "Révolution nationale", which rejected much of the former Third Republic's secular and liberal traditions in favour of an authoritarian and paternalist society. Pétain, amongst others, took exception to the use of the term "revolution" to describe what he believed to be an essentially conservative movement, but otherwise participated in the transformation of French society from "Republic" to "State". He added that the new France would be "a social hierarchy rejecting the false idea of the natural equality of men." The new government immediately used its new powers to order harsh measures, including the dismissal of republican civil servants, the installation of exceptional jurisdictions, the proclamation of antisemitic laws, and the imprisonment of opponents and foreign refugees. Censorship was imposed, and freedom of expression and thought were effectively abolished with the reinstatement of the crime of "felony of opinion". Pétain was always aware of civil discontent over Vichy rule, particularly in the southern departments of the country. In a radio address to the country on 12 August 1941, Pétain stated;"From several regions of France, I have felt an ill wind rising for some time the authority of my government is contested a genuine malaise is gripping the French people". The regime organised a "Légion Française des Combattants," which included "Friends of the Legion" and "Cadets of the Legion", groups of those who had never fought but were politically attached to the new regime. Pétain championed a rural and reactionary France that spurned internationalism. As a retired military commander, he ran the country on military lines.
Германиямен мемлекеттік ынтымақтастық
Бірнеше ай ішінде Петен антисемиттік жарлықтарға қол қойды. Оларға яһудилердің мәртебесі туралы заң, яһудилерге көптеген кәсіптерді жүзеге асыруға тыйым салатын заң және яһуди ұлтына жататын шетел азаматтарына қатысты заң кірді, соңғысы шетелдік яһудилерді ұстауға рұқсат берді. Петен үкіметі халықаралық жағынан, әсіресе АҚШ-тан, кем дегенде Францияның қалған бөлігі Германия тарапынан басылып алынғанға дейін мойындалды. Петен де, оның із келесі орынбасарлары Лаваль, Пьер Этьен Фланден және адмирал Франсуа Дарлан да Германияның Остік державаларға жанама көмек көрсету туралы өтініштеріне айтарлықтай қарсылық көрсетпеді. 1940 жылдың қазан айында Гитлер Петенмен Монтуарында француз үкіметінің жаңа "Еуропалық тәртіптегі" рөлін талқылау үшін кездескенде, Гитлерге ұсынған қол алысу Лондонда үлкен дау тудырды және Ұлыбританияның Габондағы операцияларына еркін Францияға теңіз күштерімен көмектесу туралы шешіміне ықпал еткен болуы мүмкін. Сонымен қатар, Франция еркін француздерге қарсы болса да, Германиямен ресми түрде соғыста болды. 1940 жылдың шілде және қыркүйек айларындағы британдық шабуылдардан кейін (Мерс-эль-Кебир, Дакар), француз үкіметі британдықтардан үнемі қорқып, оккупанттармен ынтымақтастыққа бастама көтерді. Петен Жозеф Дарнан басқаратын қарулы жасақ (милиция) құруға келісім берді, ол неміс күштерімен бірге француз қарсыласына ("Маки") қарсы репрессиялық науқан жүргізді. Петен Дарнанды өзінің үкіметіне қоғамдық тәртіпті сақтау мемлекеттік хатшысы (Secrétaire d'État au Maintien de l'Ordre) ретінде қабылдады. 1944 жылдың тамызында Петен милицияның "шамадан тыс әрекеттері" үшін Дарнанға сөгіс хат жазып, ұйымның қылмыстарынан алшақтауға тырысты. Дарнан сарказммен Петенге "бұл туралы бұрын ойлау керек еді" деп жауап берді. Петеннің үкіметі Остік державалардың өндірілген тауарлар мен азық-түлік өнімдерін көп көлемде жеткізу талабына келісті, сондай-ақ француз әскерлеріне француз отаршылдық империясында (Дакар, Сирия, Мадагаскар, Оран және Мароккода) француз территориясын кез келген басқыншылардан, одақтастардан немесе басқалардан қорғауға бұйрық берді. Петеннің ниеттері кеңінен болжамдарға орын беретін тақырып. Франция құлауға жақын тұрғанда Уинстон Черчилль Рейноға Петен туралы "ол әрқашан жеңілісші болған, тіпті соңғы соғыста да [Бірінші дүниежүзілік соғыста да]" деген сөздерін айтқан. 1942 жылдың 11 қарашасында Германия әскерлері Солтүстік Африкадағы одақтастардың қонуына және адмирал Дарланның одақтастарды қолдауға келісіміне жауап ретінде Оңтүстік Франциядағы оккупацияланбаған аймақты басып алды. Француз үкіметі формальды түрде сақталып тұрса да, оның астында Францияның барлық бөлігі азаматтық басқаруда болды, Петен неміс Вишидегі "тәуелсіз" үкіметтің сылтауын жойғандықтан, ол тек кейіпкерге айналды. Алайда Петен танымал болып қалды және 1944 жылдың 28 сәуірінде Парижде болғанда, Франция бойынша бірқатар сапарлар жасады, сол кездегі нацистік пропагандалық киножурналдар қала үшін "тарихи" сәт деп сипаттады. Көптеген адамдар оны Готель де Вильдің алдында және көшелерде құттықтады.
Within months, Pétain signed antisemitic ordinances. This included the Law on the status of Jews, prohibiting Jews from exercising numerous professions, and the Law regarding foreign nationals of the Jewish race, authorizing the detention of foreign Jews. Pétain's government was nevertheless internationally recognised, notably by the U. S., at least until the German occupation of the rest of France. Neither Pétain nor his successive deputies, Laval, Pierre Étienne Flandin, or Admiral François Darlan, gave significant resistance to requests by the Germans to indirectly aid the Axis powers. When Hitler met Pétain at Montoire in October 1940 to discuss the French government's role in the new "European Order", the handshake he offered to Hitler caused much uproar in London, and probably influenced Britain's decision to lend Free France naval support for their operations in Gabon. Furthermore, France even remained formally at war with Germany, albeit opposed to the Free French. Following the British attacks of July and September 1940 (Mers el Kébir, Dakar), the French government became increasingly fearful of the British and took the initiative to collaborate with the occupiers. Pétain accepted the government's creation of a collaborationist armed militia (the Milice) under the command of Joseph Darnand, who, along with German forces, led a campaign of repression against the French resistance ("Maquis"). Pétain admitted Darnand into his government as Secretary of the Maintenance of Public Order (Secrétaire d'État au Maintien de l'Ordre). In August 1944, Pétain tried to distance himself from the crimes of the Milice by writing Darnand a letter of reprimand for the organisation's "excesses". Darnand sarcastically replied that Pétain should have "thought of this before". Pétain's government acquiesced to Axis demands for large supplies of manufactured goods and foodstuffs, and also ordered French troops in the French colonial empire (in Dakar, Syria, Madagascar, Oran, and Morocco) to defend sovereign French territory against any aggressors, Allied or otherwise. Pétain's motives are a topic of wide conjecture. Winston Churchill had spoken to Reynaud during the impending fall of France, saying of Pétain, " he had always been a defeatist, even in the last war [World War I]." On 11 November 1942, German forces invaded the unoccupied zone of Southern France in response to Allied landings in North Africa and Admiral Darlan's agreement to support the Allies. Although the French government nominally remained in existence, civilian administration of almost all France being under it, Pétain became nothing more than a figurehead, as the Germans had negated the pretence of an "independent" government at Vichy. Pétain however remained popular and engaged in a series of visits around France as late as 1944, when he arrived in Paris on 28 April in what Nazi propaganda newsreels described as a "historic" moment for the city. Large crowds cheered him in front of the Hôtel de Ville and in the streets.
Зигмарингенге жер аударылу
1944 жылдың 17 тамызында немістер, «Фюрердің француз мемлекет басшысына арнаулы дипломатиялық өкілі» Сесил фон Ренте Финк арқылы, Петеннен өзін солтүстік аймаққа ауыстыруға рұқсат беруді сұрады. Петен бас тартты және бұл өтінішті жазбаша түрде беруді талап етті. Ренте Финк 18-де өтінішін екі рет қайталап, содан кейін 19-ы күні сағат 11:30-да генерал Александр Нойброн фон Эйзенбергпен бірге қайта келді, ол оған «Берлиннен ресми тапсырма бар» екенін мәлімдеді. Жазбаша мәтін Петенге ұсынылды: «Райх үкіметі Мемлекет басшысын, тіпті оның еркіне қарсы болса да, ауыстыруды бұйырады». Маршалдың әрі қарай бас тартуына жауап ретінде немістер Вишиді бомбалау үшін Вермахтты шақырумен қорқытты. Петен немістердің шантажына куә болу үшін швейцариялық елшіні шақырып алғаннан кейін, мойынсұнды. Ренте Финк генерал Нейбронмен бірге «сағат 19:30-да» «Парк қонақүйіндегі» маршалдың кеңсесіне кірген кезде, Мемлекет басшысы чемодандары мен құжаттарын жинауын қадағалап отырды. Келесі күні, 1944 жылдың 20 тамызында, Петен неміс әскері тарапынан өз еркінен тыс Белфортқа жеткізілді. Франция азат етілгеннен кейін, 1944 жылдың 8 қыркүйегінде Петен және Вишидегі француз кабинетінің басқа мүшелері немістер тарапынан Германиядағы Зигмаринген анклавына көшірілді, онда олар 1945 жылдың сәуір айына дейін эмиграциядағы үкімет ретінде қалып қойды. Алайда, Франциядан кетуге мәжбүр болған Петен осы үкіметке қатысудан бас тартты, ал Фернан де Бринон «үкімет комиссиясын» басқарды. 1944 жылдың 29 қазанында Петен де Бринонға осы жаңа үкіметке қатысты маршалдың атын пайдалануға тыйым салды, ал 1945 жылдың 5 сәуірінде Петен Гитлерге Францияға қайта оралу ниетін білдірген хат жолдады. Жауап келмеді. Бірақ үш аптадан кейін, туған күнінде оны швейцариялық шекараға жеткізді. Екі күннен кейін ол француз шекарасын өтті.
On 17 August 1944, the Germans, in the person of Cecil von Renthe Fink, "special diplomatic delegate of the Führer to the French Head of State", asked Pétain to allow himself to be transferred to the northern zone. Pétain refused and asked for a written formulation of this request. Renthe Fink renewed his request twice on the 18th, then returned on the 19th, at 11:30, accompanied by General Alexander Neubronn von Eisenberg, who told him that he had "formal orders from Berlin". The written text was submitted to Pétain: "The Reich Government instructs the transfer of the Head of State, even against his will". Faced with the Marshal's continued refusal, the Germans threatened to bring in the Wehrmacht to bomb Vichy. After having requested the Swiss ambassador vertical align=sup to bear witness to the Germans' blackmail, Pétain submitted. When Renthe Fink entered the Marshal's office at the Hôtel du Parc with General Neubronn "at 7:30 p. m.", the Head of State was supervising the packing up of his suitcases and papers. The next day, 20 August 1944, Pétain was taken against his will by the German army to Belfort. Following the liberation of France, on 8 September 1944, Pétain and other members of the French cabinet at Vichy were relocated by the Germans to the Sigmaringen enclave in Germany, where they became a government in exile until April 1945. Pétain, however, having been forced to leave France, refused to participate in this government and Fernand de Brinon now headed the "government commission". In a note dated 29 October 1944, Pétain forbade de Brinon to use the Marshal's name in any connection with this new government, and on 5 April 1945, Pétain wrote a note to Hitler expressing his wish to return to France. No reply ever came. However, on his birthday almost three weeks later, he was taken to the Swiss border. Two days later he crossed the French frontier.
Жоғары сот алдындағы сот
Де Голль басқарған уақытша үкімет Петенді мемлекетке опасыздық жасағаны үшін сотқа тартып, ол сот 1945 жылдың 23 шілдесінен 15 тамызына дейін өтті. Франция маршалының формасын киген Петен алғашқы мәлімдемесінен кейін, жоғары соттың оны соттауға құқығы жоқ екенін айтқаннан соң, сот процесінің көп бөлігінде үнсіз болды. Кейіннен Де Голль өзі сот процесін сынап, былай деді: «Көп жағдайда талқылаулар партиялық сот сияқты көрінді, кейде тіпті есеп айырысуға ұласты, ал бұл мәселе ұлттық қорғаныс пен тәуелсіздік тұрғысынан ғана қарастырылуы керек еді». Петен соттың соңында барлық айыптау бойынша кінәлі деп танылды. Қазылар алқасы оны өлім жазасына, ұлттық ар-ұятсыздыққа және мүлкін тәркілеуге үкім шығарды. Оның шамадан тыс қарттығына байланысты сот жазаны орындамауды сұрады. Соғыс соңында Франция Республикасының Уақытша үкіметінің президенті болған Де Голль Петеннің жасы ескере отырып, жазаны өмір бойына түрмеге қамауға ауыстырды. Сотталғаннан кейін сот Петенді барлық әскери шендерінен және құрметтерінен айырды, бірақ Франция маршалы атағын қалдырды. Үкім жарияланғанда тәртіпсіздіктерден қауіптеніп, Де Голль Петенді Пиренейдегі Форт-дю-Порталетке жеке ұшағымен дереу жеткізуге бұйрық берді, ол 1945 жылдың 15 тамызынан 16 қарашасына дейін онда болды. Кейін үкімет оны Францияның Атлантикалық жағалауындағы шағын арал – Иль-д’Юдегі Форт-де-Пьер-Левье бекінісіне көшірді.
The provisional government, headed by de Gaulle, placed Pétain on trial for treason, which took place from 23 July to 15 August 1945. Dressed in the uniform of a Marshal of France, Pétain remained silent through most of the proceedings after an initial statement that denied the right of the High Court, as constituted, to try him. De Gaulle himself later criticised the trial, stating, Too often, the discussions took on the appearance of a partisan trial, sometimes even a settling of accounts, when the whole affair should have been treated only from the standpoint of national defence and independence. At the end of Pétain's trial, he was convicted on all charges. The jury sentenced him to death, indignité nationale, and confiscation of his property. Due to his advanced age, the court asked that the sentence not be carried out. De Gaulle, who was President of the Provisional Government of the French Republic at the end of the war, commuted the sentence to life imprisonment due to Pétain's age. After his conviction, the court stripped Pétain of all military ranks and honours, not including the distinction of Marshal of France. Fearing riots at the announcement of the sentence, de Gaulle ordered that Pétain be immediately transported on the former's private aircraft to Fort du Portalet in the Pyrenees, where he remained from 15 August to 16 November 1945. The government later transferred him to the Fort de Pierre Levée citadel on the Île d'Yeu, a small island off the French Atlantic coast.
Түрмеге қамау
Келесі жылдары Петеннің адвокаттары және көптеген шетелдік үкіметтер мен мәртебелі тұлғалар, соның ішінде королева Мэри мен Виндзор герцогы, Петенді босату үшін француз үкіметтеріне қайта-қайта жүгінді, бірақ Төртінші Республика саясатының тұрақсыздығын ескере отырып, ешбір үкімет оны босату арқылы халықтың наразылығына қалуға батыл болмады. 1946 жылдың маусым айында АҚШ президенті Гарри С. Трумэн оның босатылуы үшін сүбелі тілек білдірді, тіпті АҚШ-та саяси пана беруге ұсыныс жасады. Кейіннен испан диктаторы Франсиско Франко да осындай ұсыныс жасады. 1949 жылдың соңына қарай Петеннің танымдық қабілеті күрт нашарлап, санасы сирек түзелді. Ол сонымен қатар жүрек ауруына шалдығып, көмексіз жүре алмайтын болды. Оның өлімі мен жерлеу рәсімдері жоспарланды. 1951 жылдың 8 маусымында президент Винсент Ауриоль Петеннің көп уақытқа дейін өмір сүрмейтінін естіп, оның жазасын ауруханада қамауда отыруға өзгертті. Бұл жаңалық 17 маусымдағы сайлаудан кейін ғана жасырын сақталды, бірақ сол кезде Петеннің денсаулығы Парижге көшіруге келмейтіндей нашар болды.
Over the following years Pétain's lawyers and many foreign governments and dignitaries, including Queen Mary and the Duke of Windsor, appealed to successive French governments for Pétain's release, but given the unstable state of Fourth Republic politics, no government was willing to risk unpopularity by releasing him. As early as June 1946, U. S. President Harry S. Truman interceded in vain for his release, even offering to provide political asylum in the U. S. A similar offer was later made by the Spanish dictator General Francisco Franco. By the end of 1949, Pétain was suffering from severe cognitive impairment, with only occasional moments of lucidity. He was also beginning to suffer from heart problems and was no longer able to walk without assistance. Plans were made for his death and funeral. On 8 June 1951, President Vincent Auriol, informed that Pétain did not have much longer to live, commuted his sentence to confinement in hospital; the news was kept secret until after the elections on 17 June, but by then, Pétain was too ill to be moved to Paris.
Өлім және жерлеу
Петен 1951 жылғы 23 шілдеде 95 жасында Иль-д’Йе аралындағы жеке үйde қайтыс болды. 1973 жылғы ақпан айында Петеннің мәйітін ұрлаған экстремистер президент Жорж Помпидудан оның мәйітін Верден шайқасының қаза тапқандарының арасындағы Дуамонт сүйекқорына қайта жерлеуге рұқсат беруді талап етті. Полиция бірнеше күннен кейін мәйітті тауып алып, бұрынғы жерлеу орнына, Иль-д’Йе аралына президенттік гүл шоғымен бірге қайта жерледі. Петенді дәріптейтін шағын мұражай, Иль-д’Йе тарихи мұражайы, Петеннің жазғандары мен жеке заттарын, мысалы, оның өлім төсегін, киімдерін және таяғын көрсетеді. Мұражай туралы көп жарияланбағандықтан және мұражай директорының айтуынша, "жанжалдардан сақтану үшін" сирек ашылады.
Pétain died in a private home in on the Île d'Yeu on 23 July 1951, at the age of 95. In February 1973, Pétain's coffin housing his remains was stolen from the Île d'Yeu cemetery by extremists who demanded that President Georges Pompidou consent to its re interment at Douaumont ossuary among the war dead of the Battle of Verdun. Police recovered the coffin a few days later, and it was ceremoniously reburied with a presidential wreath on the Île d'Yeu where it had been buried before. A small museum glorifying Pétain, the Historical Museum of the Île d’Yeu, displays writings and personal items of Pétain, such as his deathbed, his clothes and his cane. The museum is not publicized and rarely opens – according to its manager, to "avoid trouble".
Епоним
Петан тауы, жақын орналасқан Петан өзені және Петан сарқырамасы, Канада Роки тауларындағы Континенттік бөліністе Петан алқабын құрайды және 1919 жылы оның құрметіне аталды, ал жақын маңдағы төбелерге басқа француз генералдарының есімдері берілді (Фош, Кордонье, Манген, Кастельно және Жоффр). Петанға сілтеме жасайтын атаулар 2021 және 2022 жылдары жойылды, нәтижесінде бұл жерлер атаусыз қалды. Шанхай қаласындағы Хеншань жолы 1922-1943 жылдар аралығында "Петан даңғылы" деп аталды. Сингапурдың Кішкентай Үндістан ауданында Петин жолы бар. Пинардвилл, Нью-Гэмпшир штатының Гоффстаун қаласындағы дәстүрлі француз-канадтық ауданында 1920 жылдардан бері Петин көшесі бар, сондай-ақ Бірінші дүниежүзілік соғыстағы басқа генералдардың есімдерімен аталатын, параллель көшелер де бар: Джон Першинг, Дуглас Хейг, Фердинанд Фош және Жозеф Жоффр.
Mount Pétain, nearby Pétain Creek, and Pétain Falls, forming the Pétain Basin on the Continental Divide in the Canadian Rockies, were named after him in 1919, while nearby summits were given the names of other French generals (Foch, Cordonnier, Mangin, Castelnau and Joffre). The names referring to Pétain were removed in 2021 and 2022, leaving the features unnamed. Hengshan Road, in Shanghai, was "Avenue Pétain" between 1922 and 1943. There is a Petain Road in Singapore in the Little India neighbourhood. Pinardville, a traditionally French Canadian neighborhood of Goffstown, New Hampshire, has a Petain Street dating from the 1920s, alongside parallel streets named for other World War I generals, John Pershing, Douglas Haig, Ferdinand Foch, and Joseph Joffre.
Нью-Йорк батырлар қаңырауы
1931 жылы 26 қазанда Петен Манхэттеннің «Батырлар шатқалы» арқылы қағаз ленталармен қарсы алынып, құрметпен ескерілді. 2017 жылы Нью-Йорк қаласының мэриясы Петеннің Екінші дүниежүзілік соғыста нацистермен байланысы ескеріліп, оның парадты белгілейтін жаяу жол бойындағы лентасын алып тастау мүмкіндігін қарастырды.
On 26 October 1931, Pétain was honored with a ticker tape parade down Manhattan's Canyon of Heroes. In 2017, the New York City Mayor's Office considered removing the sidewalk ribbon denoting the parade for Pétain, given his role with the Nazis in World War II.
Жеке өмір
Петен алпыс жасқа дейін отбасы құрмаған және әйелдерге құмарлығымен белгілі болды. Хардон Петеннің алғашқы неке ұсынысын қабылдамай, 1914 жылы Франсуа де Херанға тұрмысқа шығып, ажырасып үлкерген, ол кезде оның жасы 35-ке толған еді. 1916 жылы Верден шайқасы басталғанда, Петенді түнде Париждегі қонақ үйден Евгения Хардонмен бірге табуға болатынын білген штаб офицері алып кеткен дейді. Хардон Петеннен бала тудырмаған, бірақ оның бұрынғы күйеуінен Пьер де Херан деген ұлы болған, Петен оны өте жақтырмаған.
Pétain was a bachelor until his sixties, and known for his womanising. After rejecting Pétain's first marriage proposal, Hardon had married and divorced François de Hérain by 1914 when she was 35. At the opening of the Battle of Verdun in 1916, Pétain is said to have been fetched during the night from a Paris hotel by a staff officer who knew that he could be found with Eugénie Hardon. She had no children by Pétain but already had a son from her first marriage, Pierre de Hérain, whom Pétain strongly disliked.
Дәйексөздер
Фенби, Джонатан. Генерал: Шарль де Голль және ол құтқарған Франция (2010)
Лакутер, Жан. Де Голль: 1890–1944 жылдардағы көтерілісші (1984; ағылшын тіліндегі басылымы 1991), 640 бет.
Fenby, Jonathan. The General: Charles de Gaulle and the France He Saved (2010)
Lacouture, Jean. De Gaulle: The Rebel 1890–1944 (1984; English ed. 1991), 640 pp
Беделі
Фон дер Голц, Анна және Роберт Гилдеа. "Кемшіліктері бар құтқарушылар: Гинденбург және Петен туралы мифтер". Еуропа тарихының тоқсандық журналы 39.3 (2009): 439–464. Салауату, Жак. "Маршал Петен және француз ұлтшылдығы: соғыстар аралық кезең және Виши". Еуропалық идеялар тарихы 15.1–3 (1992): 113–118. Винен, Ричард. "Виши: Петеннің бос тәжі". "Тарих бүгін" (маусым 1990) 40#6, 13–19 беттер. Уильямс, Чарльз. Петен: Францияның батыры қалай сотталған сатқынға айналып, тарих бағытын өзгертті (Палгрейв Макмиллан, 2005). .
Von der Goltz, Anna, and Robert Gildea. "Flawed saviours: the myths of Hindenburg and Pétain". European History Quarterly 39.3 (2009): 439–464. Szaluta, Jacques. "Marshal Pétain and French nationalism: The interwar years and Vichy". History of European Ideas 15.1–3 (1992): 113–118. Vinen, Richard. "Vichy: Pétain's Hollow Crown". History Today (June 1990) 40#6 pp. 13–19. Williams, Charles. Petain: How the Hero of France Became a Convicted Traitor and Changed the Course of History (Palgrave Macmillan, 2005). .