1227 ж. Гольштейнде болған Борнхёвед шайқасы: Адольф IV басқарған әскер Дания королі Вальдемар II-ні жеңіп, Хольштейн азаттығын қорғады. Тарих, шайқас, Дания.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1227 жылы Холштейндегі шайқас
1227 battle in Holstein
Екінші Борнховед шайқасы 1227 жылдың 22 шілдесінде Холштейндегі Борнховед маңында болды. Шоуенбург және Холштейн графы Адольф IV Любек және Гамбург қалаларынан келген әскерлер, шамамен 1000 Дитмарсиандық және Холштейннің біріккен әскерлерімен, сондай-ақ түрлі Солтүстік Германия ақсүйектерімен бірге Дания королі Вальдемар II және Вельф Отто Баласын жеңіске жеткізді.
The (second) Battle of Bornhöved took place on 22 July 1227 near Bornhöved in Holstein. Count Adolf IV of Schauenburg and Holstein — leading an army consisting of troops from the cities of Lübeck and Hamburg, about 1000 Dithmarsians and combined troops of Holstein next to various Northern German nobles — defeated King Valdemar II of Denmark and the Welf Otto the Child.
Шайқас
Жарыс екі жақта да зор ынтамен жүргізілді және тым ұзаққа созылды, қырғын соншалықты ауыр болды, оның қатысушылары тізеге дейін қанға батқан деген әңгіме бар. Дания королінің бір көзі атқыланды, бірнеше жылқысы қаза тапты, бірақ оның әскерлері мен одақтастары осыншалықты батырлықпен шайқасты, егер дитмаршендер, саксондық халық, туларын тастамағанда, жеңіс олардікі болар еді. Осы шешуші сәтте осы әскерлер жауға көшті, және даниялықтар мойынсынуға мәжбүр болды. Соңғы қысқа уақытта Отто I, Брансвик-Люнебург герцогы және Рибе епископы тұтқынға түсті. Отто Мекленбургқа қарасты Росток қаласына жіберілді, онда ол бекіністе қамалды. Алайда, шайқас алаңынан қашқан Дания королі, осы қайғылы жағдайды түзету үшін жаңа әскер құрып, жауды ұстап тұруға тырысты.
The contest was maintained with great firmness on both sides, and continued for an unusual length of time, and the carnage was so great, that its combatants are said to have fought knee deep in blood. The King of Denmark had one of his eyes shot out, and had several horses killed under him, but his troops and their allies fought with so much bravery that the victory would have been theirs had not the contingent of Dithmarschen, a Saxon ethnic group, deserted their colours. At the most critical moment of the action these troops passed over to the enemy, and the Danes were obliged to give way. In the confusion that followed Otto I, Duke of Brunswick Lüneburg and the Bishop of Ribe were taken prisoner. Otto was sent to Rostock, the capital of a lordship held by Mecklenburg, where he was shut up in a fortress. But the King of Denmark, who escaped from the field, busied himself in repairing this disaster by forming a fresh army, with which he kept the enemy in check.
Нәтиже
Бұл шайқастың нәтижесінде Данияның Киелі Рим империясымен шекарасы Эльба өзенінен Шлезвиг герцогтігінің оңтүстік шекарасы – Эйдер өзеніне дейін қайта солтүстікке жылжытылды. Бұл шекара 1806 жылға дейін күшінде болды. Жеңіске жеткен Шауенбургтың Адольф IV Холштейн графлығын қайтарып алды, ал оның тағы бір жеңімпазы, Саксония герцогы Альберт I Шауенбург және Холштейн графтарының феодалдық тәуелділігін Вельфтердің талабына қарсы қайта орнатты. Дитмаршен Данияның билігінен босатылып, Бремен князь-архиепископтығының шамалы бақылауына қайта оралды, бұл 1559 жылға дейін шаруалар республикасы ретінде оның іс жүзіндегі тәуелсіздігіне жағдай жасады. Руген княздығы Вальдемардың шайқастан кейін Киелі Рим империясында қалған жалғыз иелігі болды.
As a result of the battle, the Danish border with the Holy Roman Empire was moved north again from river Elbe to the Eider River, the southern border of the Duchy of Schleswig. This border remained in effect until 1806. The victorious Adolf IV of Schauenburg regained the County of Holstein and his fellow victor Albert I, Duke of Saxony reasserted himself as liege lord of the Counts of Schauenburg and Holstein against the Welf claim. Dithmarschen shook off Danish supremacy and returned to a very loose overlordship by the Prince Archbishopric of Bremen, paving the way for its de facto autonomy as a peasant republic until 1559. The Principality of Rügen was the only possession in the Holy Roman Empire left to Valdemar after the battle.