Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Швеция мен Дания-Норвегия арасындағы бейбіт келісім-шарты, 1645 жылғы келісім
Peace treaty between Sweden and Denmark–Norway
the 1645 treaty
1645 жылғы 13 тамызда Брёмсеброның екінші келісім-шарты (немесе Брёмсебро бейбітшілігі) қол қойылды. Бұл келісім 1643 жылы басталған және Үшжылдық соғыстың бір бөлігі болған Торстенсон соғысын аяқтады. Келісім-шарт бойынша келіссөздер сол жылдың ақпан айында басталды.
The Second Treaty of Brömsebro (or the Peace of Brömsebro) was signed on 13 August 1645, and ended the Torstenson War, a local conflict that began in 1643 (and was part of the larger Thirty Years' War) between Sweden and Denmark–Norway. Negotiations for the treaty began in February the same year.
Орналасқан жері
Блекинге провинциясы мен Смоланд провинциясы арасындағы шығыс шекараны Бромсебекк ағысы құрады. Осы ағыстың ішінде Дания және Швеция жағаларына көпірлермен жалғанған арал орналасқан. Аралда екі елдің нақты шекарасын белгілейтін тас тұрды. Осы тастың жанында делегаттар амандасып, келіссөздер аяқталғанда қол қойылған құжаттарды алмастырды. Даниялық делегация Кристианопельде орналасты, ал швед тарапы Седеракрада тұрды.
The eastern border between the then Danish province of Blekinge and the Swedish province of Småland was formed by the creek Brömsebäck. In this creek lies an islet that was connected to the Danish and Swedish riversides by bridges. On the islet was a stone that was supposed to mark the exact border between the two countries. By this stone, the delegates met to exchange greetings and, at the end of the negotiations, the signed documents. The Danish delegation stayed in Kristianopel while the Swedish side had their accommodation in Söderåkra.
Өкілдіктер
Швецияның ең жоғары дәрежелі өкілі Лорд-канцлер Аксель Оксенстерна болды. Оған Йохан Скитте де ілесіп келді, ол келіссөздер барысында қайтыс болды және оның орнына Тур Спарре келді. Корфиц Ульфельдт және канцлер Кристин Томсен Сехестед Дания делегациясының бас келіссөзшілері еді. Француз дипломаты Гаспар Койнье де ла Тюйлери делдалдық міндетті атқарды, ал Ганза Лигасы, Португалия, Штральзунд және Мекленбург елдерінен келген бақылаушылар келіссөздерді қадағалады.
Sweden's highest ranking representative was Lord High Chancellor Axel Oxenstierna. He was accompanied by, among others, Johan Skytte, who died during the negotiations and was replaced by Ture Sparre. Corfitz Ulfeldt and Chancellor Christen Thomesen Sehested were the chief negotiators of the Danish delegation. The French diplomat Gaspard Coignet de la Thuillerie was head mediator and observers from the Hanseatic League, Portugal, Stralsund and Mecklenburg followed the negotiations.
Нәтижелер
Швецияның әскери күші ақырында Дания-Норвегияны швед талаптарына мойынсұнуға мәжбүр етті. Дания-Норвегия Норвегияның Жемтланд және Херхедален провинцияларын, сондай-ақ Данияның Балтық теңізіндегі Готланд және Саарема (Осел) аралдарын берді. Норвегияның Идре және Сарна аймақтары швед үкіметінің ұсынысымен Далекарлиялық шаруалар тарапынан басып алынды. Бұл аймаққа қатысты жеңілдік 1751 жылға дейін ресми түрде мойындалмады. Кристиан IV-нің ұлы, Фредерик II, Верден князьдік епископтығының (1634–1645) және Бремен князьдік архиепископтығының (1635–1645) әкімшісі, екі князьдік епископтықтан бас тартып, шведтер басып алғаннан кейін қызметтен босатылды. Швеция Дания сулары арқылы Балтық теңізіне өтетін шетелдік кемелерге салынатын саунд алымынан босатылды, ал Гамбург Бремен князьдік архиепископтығы бұрынға дейін сол қалаға баратын кемелерден жинаған «Эльба алымынан» босатылды. Швеция осы шарттарға кепілдік ретінде Данияның Халанд провинциясын 30 жылға алды. Осы келісімді 1658 жылғы Роскильде келісімі бекітуі тиіс болды, ол Дания-Норвегияны одан әрі жеңілдіктерге мәжбүр етті.
The military strength of Sweden ultimately forced Denmark–Norway to give in to Swedish demands. Denmark–Norway ceded the Norwegian provinces of Jämtland and Härjedalen as well as the Danish Baltic Sea islands of Gotland and Saaremaa (Ösel). The Norwegian regions Idre & Särna were conquered by Dalecarlian peasants at the suggestion of the Swedish government. The concession of this region was not formally recognised until 1751. Christian IV son, Frederick II Administrator of the Prince Bishopric of Verden (1634 1645) and of the Prince Archbishopric of Bremen (1635 1645), had to resign, with the two prince bishoprics being occupied by the Swedes. Sweden was exempted from the Sound Dues, a toll on foreign ships passing through Danish waters into the Baltic Sea, and Hamburg was exempted from the “Elbe dues”, a toll levied until then on ships to that city by the Prince Archbishopric of Bremen. Sweden received the Danish province of Halland for a period of 30 years as a guarantee of these provisions. The treaty was to be followed by the Treaty of Roskilde of 1658, which forced Denmark–Norway to further concessions.