Кіріспе

Чапада-дос-Гимаранес ұлттық паркі (Parque Nacional da Chapada dos Guimarães) – Бразилияның Мату-Гросу штатындағы ұлттық парк. Бұл – тік жарлары мен сарқырамалары бар, қиын-қыстау жерлерден тұратын аймақ, және континенттің географиялық орталығы осы жерде орналасқан.

Өмірбаян

Парктің бастауы 1910 жылдың 13 қыркүйегіне дейін барып жетеді, сол күні Мату-Гросу вице-президенті, полковник Педро Селестино Корреа да Коста, Коксипо-асу, Мансо және Куиаба өзендерінің бастауларындағы өсімдіктердің қырылуына алаңдап, бұл аймақты жалпыға пайдалы деп жариялады. 1984 жылы штаттың экологтары, суретшілері және зиялылары үкіметтің жанында туристік кешен құруына қарсылық білдіріп петиция ұйымдастырды. 1986 жылдың ақпанында ҮЕҰ-лар президент Хосе Сарнейге ұлттық паркті құруды сұрап ұлттық науқан бастады. Бұл үш жыл өткен соң іске асты.

Орналасқан жері

Парк 1989 жылғы 12 сәуірде 97.656 заңмен құрылған. Ол Куиаба және Чапада-дос-Гимарайнс муниципалитеттерінде орналасқан. Парктің мақсаты – жергілікті экожүйелердің маңызды үлгілерін қорғау және табиғи және археологиялық ескерткіштерді сақтау, сонымен қатар оларды сапарлау, білім беру және зерттеу үшін тиімді пайдалануды қолдау. Парк Пантанал биосфералық қорығының құрамында, оған Пантанал, Эмас және Серра-да-Бодокена ұлттық парктері, сондай-ақ Серра-де-Санта-Барбара және Насцентес-ду-Рио-Такуари, Пантанал-де-Рио-Негро мемлекеттік парктері кіреді. Парк Парагвай өзенінің жоғарғы ағысының бассейнінде орналасқан, бұл Мато-Гросу Пантаналының негізгі арналарының бірі – Куиаба өзенінің бастауын қорғайды. "Чапада" – бразилиялық сөз, ол әдетте жазықтың шетінде орналасқан тік жартастар аймағын білдіреді. Оңтүстік Американың географиялық орталығы бұрын Куиаба қаласында деп есептелген, онда ақ мәрмәрден жасалған обелиск орнатылған, бірақ шындығында ол Шападо-дос-Гимарайнс қаласына жақын, "Миранте-де-Геодезия" көрікті орнында орналасқан.

Қоршаған орта

Климаты тропикалық, температурасы аралығында және жылдық жауын-шашын мөлшері шамамен. Жаңбыр көбінесе көктем мен жазда жауады, ал күз және қыс айларында жауын-шашын аз болады. Парктің жер бедері үлкен төбелермен және биіктігі 160 м-ден 400 м-ге дейінгі қызыл құмтасты жартастармен сипатталады. Басты көрікті орындары – тау шыңдары, сарқырамалар және үңгірлер. Жануарлар дүниесіне ягуар, пампас бұғысы, айқайлағыш маймыл, тапир, алып қыранды жегіш, алып армадилло, маңдайлы қасқыр, үлкен рея (эма деп те аталады) және серима кіреді. Құсбегілер, жылдам ұшатын құстар мен қызыл аралар құмтасты жартастарда ұялайды. Паркке жылдың суық, құрғақ және желді кезеңінде өрт қаупі төніп тұрады, көбінесе адамдардың паркте немесе оның жанында жасаған әрекеттерінен туындайды. Көкден қиық ұшқыны маңызды себеп болып көрінбейді, себебі оған көбінесе жаңбыр ілеседі.