Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
TSS (Turbine Steam Ship) Fairstar (Fairstar, the Fun Ship) - 22 жыл бойы Сиднейден круиздік сапарлар жасаған танымал австралиялық кеме. 1957 жылы Oxfordshire британдық әскер тасымалдау кемесі ретінде құрылып біткен, ол 1964 жылы иммигранттарды тасымалдау үшін Fairstar болып қайта жабдықталды және 1974 жылдың желтоқсанынан бастап круиздік сапарларға толықтай көшті.
TSS (Turbine Steam Ship) Fairstar (Fairstar, the Fun Ship) was a popular Australian based cruise ship operating out of Sydney for 22 years. Originally completed in 1957 as the British troopship Oxfordshire, it was converted to become the Fairstar in 1964 for immigrant voyages and from December 1974 was permanently engaged in cruising.
Өмірбаян
1950 жылдардың басында Британдық соғыс министрлігі империяның көптеген аймақтарындағы гарнизондарға әскерлерді тасымалдауды үнемі қажет етіп отырды. Көлік министрлігі бірнеше кеме компанияларымен офицерлерді, әскерлерді және олардың отбасыларын тасымалдау туралы келісімдер жасасты. The Bibby Line атты бір кеме компаниясының әскер тасымалдаудың ұзақ тарихы болды, тіпті 1854 жылдан бастап Қырым соғысы кезінде де. 1953 жылы Британ үкіметі Bibby Line-ға әскер тасымалы үшін жаңа кеме салуға өте тартымды ұсыныс жасады. Сол уақытта Британдық Үндістандық Бу-навигациялық компаниясымен шамамен бірдей кеме туралы келісім жасалды, ол кейін Nevasa аталды. Бұл жаңа кемелер әскер тасымалдау үшін ғана салынған ең ірі және соңғы британдық кемелер болды. Олардың жұмысын қамтамасыз ету үшін британ үкіметінен 20 жылдық келісімдер алу жоспарланған. Осының нәтижесінде Bibby Line 1912 жылғы Oxfordshire кемесін сатты және жаңа кемеге арналған жоспарлар Глазгодағы Fairfield Shipbuilding and Engineering Company компаниясында салынатын кемемен жалғасты. Жаңа кеменің құрылысына (No. 755 деп белгіленген) 8 396 тонна (8 531 т) болат жұмсалды. 1955 жылдың 15 желтоқсанында соғыс министрі лорд Хедтің әйелі леди Доротея Хед Oxfordshire кемесін суға түсірді. Кеменің толық жабдықталуы бір жылдан астам уақыт алды, ал теңіздегі сынақтары 1957 жылдың 29 қаңтарында басталды. Oxfordshire кемесі 1957 жылдың 14 ақпанында Bibby Line-ға ресми түрде тапсырылды, содан кейін Ливерпульге қарай жол тартты, әскер тасымалдау қызметін бастау үшін. 1957 жылдың 28 ақпанында Oxfordshire Ливерпульден Гонконгқа, Кейптаун арқылы алғашқы сапарына шықты. Кеме 1000 әскер, 500 жолаушы (әдетте әскерлердің отбасылары) және 409 экипаж мүшесін тасымалдауға қабілетті болды. Oxfordshire жылына орташа есеппен төрт рет Ұлыбритания мен Алыс Шығыс арасында сапар шекті, жол бойында Цейлон, Аден, Порт-Саид және Египеттегі Суэцке тоқтап өтті. Алайда, 1960 жылдардың басында көліктің талаптарын қанағаттандыру үшін ұшақтарды пайдалану және британдық гарнизондардың санының азаюы теңіз арқылы әскер тасымалдаудың көп ұзамай қажетсіз болып қалатынын көрсетті. 1962 жылы Британ үкіметі әуе арқылы әскер тасымалдауға толыққанды көшуге шешім қабылдады, сондықтан Oxfordshire және оның дерлік бауырлас кемесі Nevasa келісімдері тоқтатылды және кемелер қызметтен алынды. Соңғы белсенді әскер тасымалдау кемесі Oxfordshire, Nevasa (1962 жылдың қазанында жіберілген) ілесіп, сол жылдың желтоқсан айында Корнуоллдың Фал өзенінің қауіпсіз жағалауына тоқтады. Осы кезде Австралияға көшіп келушілердің саны артып, өркендеп жатты. Британдық және еуропалық көшіп келушілерге Австралияға бару үшін тек он фунт төлеуге рұқсат етілді, ал қалған соманы Федералдық үкімет төледі. Vlasov Group жолаушылар бөлімшесі, SITMAR Line, Австралияға көшіп келушілерді тасымалдау саласында жақсы қалыптасқан және олар бос тұрған Oxfordshire кемесіне қызығушылық танытты. 1963 жылдың ақпанында Bibby Line және Fairstar Shipping Corporation (Vlasov Group-тың тағы бір еншілес компаниясы) арасында кеме сатып алу опциясы бар алты жылдық келісімге қол қойылды.
In the early 1950s, the British War Office still regularly required the transportation of troops to and from garrisons in many parts of the Empire. The Ministry of Transport had contracts with several shipping lines to transport the officers, troops and their families. One particular shipping company, The Bibby Line, had a long history of transporting troops; in fact from as early as 1854 during the Crimean War. In 1953, Bibby Line was made an attractive offer by the British Government to build a new vessel for troop transport. A simultaneous arrangement was made with the British India Steam Navigation Company for an almost identical vessel, which would become Nevasa. These new ships would become the largest and last British vessels built solely for trooping. It was intended that the pair would take up twenty year charters from the British Government, to secure their employment. Consequently, Bibby Line sold the original 1912 Oxfordshire and plans for the new ship proceeded with the ship to be built at the Fairfield Shipbuilding and Engineering Company of Glasgow. The keel of the new vessel (designated as 'Ship No. 755') was laid down with 8,396 tons (8 531 t) of steel assigned for the construction. On 15 December 1955 the Oxfordshire was launched by Lady Dorothea Head, wife of the Minister for War, Lord Head. Fitting out of the ship took over a year, with her sea trials commencing on 29 January 1957. The Oxfordshire was officially handed over to the Bibby Line on 14 February 1957 when she steamed towards Liverpool to commence her trooping role. On 28 February 1957 Oxfordshire left Liverpool on her maiden voyage bound for Hong Kong via Cape Town. The vessel had the capacity to carry 1000 troops, 500 passengers (usually the families of the troops) and 409 crew members. Oxfordshire made an average of four trips per year between Britain and the Far East, calling en route at Ceylon, Aden, Port Said and Suez in Egypt. However, by the early 1960s the use of aircraft to fulfil transport requirements and the declining number of overseas British garrisons meant that trooping by sea was soon to be redundant. In 1962 the British Government finally decided to rely entirely on air trooping, so the long term charters of Oxfordshire and near sister ship Nevasa were terminated and the vessels withdrawn from service. The last active troopship Oxfordshire followed Nevasa (despatched in October 1962), to lay up in the safe haven of Cornwall's River Fal in December of that year. It was at this time that the migrant trade to Australia was booming. British and European migrants were given assisted passage to Australia – only having to pay ten pounds, with the balance paid by the Federal Government. The Vlasov Group passenger division, SITMAR Line, was already well established as a migrant carrier to Australia and they quickly showed an interest in the idle Oxfordshire. A six year charter agreement with an option to purchase the ship was signed in February 1963 between the Bibby Line and Fairstar Shipping Corporation (another subsidiary of Vlasov Group).
"ConOx"
"Оксфордширді" лайнерлік сапарлар мен круиздерге бірдей жарамды кемеге айналдырудың күрделі жоспары Власов инженерлерінің қадағалауындағы ең амбициозды жобалардың бірі болды. 1963 жылдың 19 мамырында "Оксфордшир" кемесі "Уилтон Фийенорд" кеме құрылыс шебіне келді, содан кейін қайта жаңарту жұмыстары басталды. Жоба "Conox жобасы" ("Оксфордширді қайта құру") деп аталды. Айыныштысы, жоба күтілгеннен ұзаққа созылып, күтілгеннен көп шығынға түсті (4,5 миллион фунт стерлинг). 1964 жылдың мамыр айында кемені толығымен сатып алып, Саутгемптонға көшіріп, жабдықтау жұмыстарын аяқтау туралы шешім қабылданды. Кеменің жаңа келбеті бұрынғы бейнесінен мүлдем өзгеше болды: үстіңгі құрылымы алдыңғы және артқы бөліктерінде ұзартылды, жүк көтеруге арналған үш жұп бағаналар крандармен алмастырылды, сондай-ақ сигнал мачтасы мен түтік жабыны қайта жобаланды. Ішкі жағынан кеме толығымен өзгертілді, 488 кабинада 1868 жолаушыға арналған заманауи "Бір класс туристік" жатақтары бар, олардың 68-інен басқа барлығы дерлік жеке душ пен дәретханамен жабдықталған.
The complex plan to convert the Oxfordshire into a ship that was suitable for both liner voyages and cruises was one of the most ambitious projects to be overseen by the Vlasov engineers. On 19 May 1963 the Oxfordshire entered the Wilton Fijenoord shipyard at Schiedam to commence the transformation. The project was known as the "Conox Project" (Conversion of Oxfordshire). Unfortunately, the project took longer than expected and cost more than anticipated (£4.5 million). In May 1964 it was then decided to buy the ship outright and move her to Southampton to complete the fitting out. The handsome, new look ship was quite changed from her former image: the superstructure was lengthened both fore and aft, three pairs of cargo booms were replaced by cranes, also the signal mast and funnel housing were redesigned. Internally, the vessel was completely transformed, with contemporary 'One Class Tourist' accommodation for a maximum of 1,868 passengers in 488 cabins, all but 68 of which were equipped with private shower and toilet facilities.
Fairstar (жасыл жұлдыз)
1964 жылғы 19 мамырда «Фейрстар» Саутгемптоннан жолаушылармен, көбінесе көшпендермен, алғашқы сапарына Австралияның Сидней қаласына бет бұрды. Ол бұл бағытта жұмыс істеп тұрған «Фейрски», «Фейрсеа» және «Кастель Фелисе» кемелеріне қосылды. «СИТМАР» компаниясы кемелерді Сиднейден Оңтүстік Тынық мұхитына круиздер жасау үшін пайдаланды. «Фейрстардың» алғашқы круизі 1965 жылғы 6 қаңтарда «Массей Фергусон» компаниясының жылдық конвенциясы үшін чартерленді. Ұлыбританиядан Австралияға шамамен бір жылдай рейс жасағаннан кейін, «Фейрстар» 1965 жылғы 22 желтоқсанда Сиднейден тағы бір круизге шығып, Нумеа және Сува қалаларына барды. 1970 жылы «СИТМАР» компаниясы «Chandris Lines» компаниясымен көшпендерді тасымалдау шартын жоғалтты, ал «Фейрсеа» 1969 жылы Тынық мұхитының ортасындағы қозғалтқыш бөлімінде болған өрттен кейін қызметтен шығарылды. «Кастель Фелисе» де 1970 жылдың қазан айында, шамамен 40 жылдық қызметтен кейін, маңызын жойды. «Фейрски» 1972 жылдың ақпанында Саутгемптонға тоқтатылып, 1973 жылдың қарашасына дейін Австралияға қайта оралмады. «Фейрстар» келесі жылдары круиздік сапарларға көбірек пайдаланылды және 1974 жылдың қарашасында кеме Саутгемптоннан соңғы рейсіне кетті. Содан кейін 1974 жылдың желтоқсан айында «Фейрстар» Австралиядан тұрақты круиздік кеме ретінде круиздік сапарға шықты. Круиздердің көпшілігі Оңтүстік Тынық мұхитына бағытталды, бірақ ол жыл сайын Азияға да сапар жасады, онда кеме Сингапурда круиздер арасындағы тұрақты жөндеу және жаңартулар үшін құрғақ докқа қойылды. Осылайша «Фейрстар» толық уақытты круизге «Фейрскимен» қосылды, «Фейрски» 1974 жылдың шілдесінде енді субсидияланбайтын Ұлыбритания-Австралия бағытынан алынып тасталды. Екі кеме де тағы үш жыл бойы қызметте болды, 1977 жылдың маусымында «Фейрски» Индонезияның Джакарта қаласының жанында су астындағы қираған кемеге соқтығысып, экономикалық тұрғыдан жөндеуге келмейтін жағдайға түскенше. «Фейрстардың» мансабында бірнеше жаңартулар жасалды, ең ірісі 1989 жылдың сәуірінде «СИТМАР» компаниясы «P&O Australia» компаниясына 210 миллион долларға сатылғаннан кейін жасалды. Жаңарту кезінде кеменің жоғарғы палубасы кеңейтілді, лаунждар мен жолаушылар кабиналары жаңартылды және жаңа ішу суы станциясы орнатылды. Жолаушылар сыйымдылығы да 1280-ге дейін азайтылды. Түтін құбырының түсі жаңа схемамен өзгертілді: ақ фонда көк құтан (алғашқыда 1988 жылдың шілдесінде көк логотиптегі ақ құтанға ауыстырылды).
On 19 May 1964 the Fairstar left Southampton with a full complement of passengers, mostly migrants, on her maiden voyage to Sydney, Australia, joining older company vessels Fairsky, Fairsea and Castel Felice already operating in the same role. During the low season of the migrant run, SITMAR used the ships for cruises out of Sydney to the South Pacific. Fairstars first such cruise departed on 6 January 1965 under charter to Massey Ferguson for their annual convention. After almost another full year of liner voyages from the UK to Australia, Fairstar sailed on another cruise from Sydney, departing on 22 December 1965 and visiting Nouméa and Suva. SITMAR lost its migrant carrying contract to Chandris Lines in 1970, Fairsea having been withdrawn in 1969 following a disabling engine room fire mid Pacific. Castel Felice also went to the breakers in October 1970, after a career of almost 40 years. Fairsky was laid up in Southampton in February 1972, not returning to the Australian service until November 1973. Fairstar was used more and more for cruising over the following years and in November 1974, the vessel departed Southampton for her last liner voyage. Fairstar then began cruising as a permanent cruise ship from Australia in December 1974. Most of the cruises were to the South Pacific, however she often made annual trips to Asia where the vessel would be dry docked in Singapore for routine maintenance and upgrades in between cruises. Fairstar thus joined Fairsky in full time cruising, Fairsky having finally been withdrawn in July 1974 from the now unsubsidised UK Australia route. Both ships remained in service together for a further three years, until the sudden unfortunate demise of Fairsky in June 1977, after the vessel struck a submerged wreck near Jakarta, Indonesia and was found to be beyond economic repair. Several upgrades were made to Fairstar during her career, the most notable occurring in April 1989, not long after SITMAR was sold to P&O Australia for $210 million. During the refit, her boat deck was extended, lounges and passenger cabins were upgraded and a new potable water plant installed. The passenger capacity was also reduced to 1,280. The funnel sported a new colour scheme: a blue swan on a white funnel (it was originally changed to a white swan on a blue logo in July 1988).
Фейрстардың соңы
1990 жылдары Fairstar кемесінде бұзылулар мен проблемалар көбейе бастады. 1997 жылы енгізілетін жаңа SOLAS (Safety Of Life At Sea) талаптары Fairstar-дың миллиондаған доллар тұратын кең ауқымды жаңартудан өтуі қажет екенін көрсетті. 1996 жылдың соңында P&O компаниясының бас директоры Фил Янг мырза Fairstar-дың ұзақ қызметі келесі жылы аяқталады деп хабарлады. Хабар жұртқа жеткен соң, соңғы круиз бірнеше сағаттың ішінде сатылып кетті. 1997 жылдың 21 қаңтарында Fairstar соңғы круизіне шықты, ол барысында Амеде аралы, Нумеа, Лифу, Вила және Гавана Булари бұғазына сапар шекті, содан кейін Сиднейге қайтып оралды. Сиднейге келгенде, кемесінің басты мачтасынан дәстүрлі ұзын ақ туы көтерілді. Оның мұртына "RIPA" деген жазу дөңгелектеп жазылды (көптеген адамдар бұл "Тыныштықта мәңгілік демалыс" дегенді білдіреді деп санайды) және ол Сент-Винсент және Гренадиндер елдерінің туын көтеріп жүрді. Біраз уақыттан кейін ол Сидней портынан шығып, 1997 жылдың 10 сәуірінде Үндістанның Аланг қаласына жетті, онда ол металл тескілеріне тартылып, мақұлданып, ыдыратылды.
During the 1990s, Fairstar suffered an increasing number of breakdowns and problems. New SOLAS (Safety Of Life At Sea) requirements that were to be introduced in 1997 meant that Fairstar would require extensive upgrading which would cost millions of dollars. In late 1996, the managing director of P&O, Mr Phil Young, announced that Fairstars long career would conclude the following year. When the news was broken to the public, the final cruise was sold out in a few hours. On 21 January 1997, Fairstar sailed on her last ever cruise, visiting Amédée Island, Nouméa, Lifou, Vila and Havannah Boulari Passage before finally returning to Sydney. On her return to Sydney, she had the traditional long white pennant flying from her mainmast. The name "RIPA" was then roughly painted on her bow (which many believe stood for "Rest In Peace Always") and she flew the Saint Vincent and the Grenadines flag. Soon after, she slipped out of Sydney Harbour and arrived at Alang, India on 10 April 1997 where she was broken up for scrap.