Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Доджсон Хамильтон Мэдден (28 наурыз 1840 жыл – 6 наурыз 1928 жыл) Ұлыбритания Парламентінің ирландиялық юнионист альянсының депутаты болған. Ол сонымен қатар жетекші адвокат, Ирландияның бас прокуроры қызметін атқарған және кейін Ирландияның жоғары сотының судьясы болды. Ирландиялық юнионистер Консервативтік партияның ирландиялық бөлімі болды.
Dodgson Hamilton Madden (28 March 1840 – 6 March 1928) was an Irish Unionist Alliance Member of Parliament (MP) in the United Kingdom Parliament He was also a leading barrister, who held office as Serjeant at law, Attorney General for Ireland and subsequently as a judge of the Irish High Court. The Irish Unionists were the Irish wing of the Conservative Party.
Өмірбаян
Ол Темплмор, Типперри округіндегі пастор Хью Гамильтон Мэдден мен адвокат Генри Монк Мейсонның қызы Изабелла Монк Мейсонның жалғыз ұлы болды. Оның әкесі Кашел епархиясының канцлері болды; оның әкесі мен атасы, Хью Гамильтон (1729–1805) да Ирландия шіркеуінің дін қызметкерлері болды: Хью Оссори епископы болды. С. Льюис Гамильтон тарапынан алыс туыс болды. Доджсонның әкесі жазушы және ғалым Сэмюэл Мэдденнің (1686–1765) ұрпағы болды, оның есімін бүкіл Ирландия құрметтеуі керек дегенді Сэмюэл Джонсон айтқан. Ол 1868 жылы Креморганнан Льюис Мурдың қызы Мэри (Мина) Мурға үйленді; ол 1895 жылы қайтыс болды. 1898 жылы ол екінші рет Джесси Изабелл Уорбертонға үйленді, ол Оффали округіндегі Гаррихинштен Ричард Уорбертонның қызы еді. Оның екі некеден де баласы болмады. Ол Дублин Тринити колледжінде оқыды, онда 1864 жылы Ирландия адвокатурасына қабылданғанға дейін ғалым болып сайланды. 1880 жылы Корольдік кеңесші (QC) және 1887 жылы үшінші сержант атанды. Мэдден заң тақырыптары бойынша бірнеше кітап жазды; бірақ оның ең танымал еңбегі – «Шебер Уильям Сайленстің күнделігі; Шекспир және Элизабеттік спорт туралы зерттеу», онда ол Шекспирдің Фальстаф әлемін қиялмен қайта жасайды және өзінің ел спорты, әсіресе атпен жүру туралы білімін толық пайдаланды. Оның білімділігі Морис Хилиге оны соттарға бұрылып кеткен дон деп сипаттауға мүмкіндік берді. Оның заңдық еңбектерінің ең танымалсы – «Мэдден о дедах» (Madden on Deeds), ол көп жылдар бойы осы тақырыптағы стандартты еңбек болып қала берді. Мэдден 1888–1890 жылдары Ирландияның солиситоры, ал 1890–1892 жылдары Ирландияның бас прокуроры болды. Ол 1889 жылдың 9 желтоқсанында Ирландияның құпия кеңесінің мүшесі аталды. Саясатқа көп қызығушылық танытпаса да, ол өз міндеттерін адал орындады және Ирландияның бас хатшысы Артур Балфурмен, әсіресе жерді сатып алу мәселесі бойынша жақсы жұмыс істеді. Ол 1887–1892 жылдары Дублин университетінің депутаты болды. Кейін ол 1895–1919 жылдары Дублин университетінің вице-канцлері болды. 1892 жылы Ирландияның жоғары сотының патшалық тақтасы бөлімінің судьясы болып тағайындалған кезде Мэдден Парламенттен кетіп, 1919 жылға дейін осы қызметте болды, содан кейін зейнетке шығып Англияға көшті.
He was the only son of the Reverend Hugh Hamilton Madden of Templemore, County Tipperary, and Isabella Monck Mason, daughter of the barrister Henry Monck Mason. His father was Chancellor of the Diocese of Cashel; his grandfather and his great grandfather, Hugh Hamilton (1729 1805), had also been Church of Ireland clergymen: Hugh became Bishop of Ossory. C. S. Lewis was a distant cousin on the Hamilton side of the family. Dodgson's father was descended from the author and scholar Samuel Madden (1686 1765), of whom Samuel Johnson said that all Ireland should honour his name. He married firstly in 1868 Mary (Minna) Moore, daughter of Lewis Moore of Cremorgan, County Laois; she died in 1895. He married secondly in 1898 Jessie Isabelle Warburton, daughter of Richard Warburton of Garryhinch, County Offaly. He had no children by either marriage. He attended Trinity College Dublin, where he was elected a Scholar, before being called to the Irish Bar in 1864. He became a Queen's Counsel (QC) in 1880 and Third Serjeant in 1887. Madden wrote several books on legal topics; but his best known work is The Diary of Master William Silence; a Study of Shakespeare and of Elizabethan Sport, an imaginative reconstruction of the world of Shakespeare's Falstaff, in which he made full use of his own knowledge of country sports, especially horse riding. His scholarship led Maurice Healy to describe him as a don who had strayed into the Courts. Of his legal works, the best known is Madden on Deeds, which remained the standard work on the subject for many years. Madden was Solicitor General for Ireland 1888–1890, and Attorney General for Ireland in 1890–1892. He was made a member of the Privy Council of Ireland on 9 December 1889. Though not much interested in politics, he was diligent in performing his duties, and worked well with Arthur Balfour, the Chief Secretary for Ireland, particularly on the issue of land purchase. He was MP for Dublin University 1887–1892. He was subsequently Vice Chancellor of the University of Dublin 1895–1919. Madden left the House of Commons when he was appointed to the office of Justice of the Queen's Bench Division of the Irish High Court in 1892, an office which he held until 1919 when he retired and moved to England.
Беделі
Морис Хили өзінің "Ескі Мюнстер айналымы" атты естеліктерінде оны құрметпен және жылы сезіммен сипаттады: "ол мен кездескен ең әдемі мінезді төрешілердің бірі еді". Бірақ Хили Мэдденді судья ретінде аса жоғары бағаламады. Шындығында, оның беделі Кристофер Паллес және Хью Холмс сияқты көрнекті замандастарымен салыстырғанда төмендеуіне тиіс еді, себебі сол дәуірде ирланд судьяларының сапасы бұрынғыдан да жоғары болған. Хили Мэдденнің алдында тұрудың ләззатты екенін еске алды, әсіресе сәйкес әдеби сілтеме ойға келсе, бірақ оның шығарған үкімдері "әлсіз және ұзақ созылған" деп санайтын. Бұл бағалау тым қатал болған болуы мүмкін; әсіресе, Мэдденнің "Бойерс против Дьюк" ісі бойынша шешімі шаруашылық келісімдерін жасау туралы маңызды үкім болып табылады. Оның әдептілігіне, жомарттығына және қонақжайлылығына көптеген мақтаулар айтылған.
Maurice Healy in his memoir The Old Munster Circuit described him with respect and affection: "he was one of the most charming judges I ever met". Yet Healy did not rate Madden especially highly as a judge. Admittedly his reputation was bound to suffer in comparison to such outstanding contemporaries as Christopher Palles and Hugh Holmes, in an era when the quality of Irish judges was as high as it has ever been. Healy recalled that to appear before Madden was a pleasure, especially if one could think of an appropriate literary reference, but thought that his actual judgments were "weak and diffuse". This verdict was probably too severe; in particular, Madden's judgment in Boyers v Duke remains a valuable decision on the formation of business contracts. There are many tributes to his courtesy, generosity and hospitality.
Ерекше шешімдер
Пауэлл мен МакГлинн және Брэдлоу ісіндегі оның шешімі, қашып кеткен пониге байланысты жауапкершілік туралы мәселеге қатысты, оның сот стиліне керемет мысал болып табылады. Бір айыпталушының екіншісін жұмысқа алғаны туралы мәселе "хумф" сөзінің заңдық мағынасы бар-жоғына байланысты болды. Мадден ағылшын әдебиеті туралы білімін пайдаланып, Джейн Остин мен сэр Уолтер Скотт және басқа да авторларды келтіріп, "хумф" сөзінің нақты мағынасы бар екенін, атап айтқанда, келіспеушілікті білдіретінін дәлелдеді. Оның "Boyers v Duke" ісіндегі шешімі – шарттар құқығындағы ұсыныс пен қабылдау тұжырымдамасы бойынша, әсіресе тауар сатушының бағасын берудің нақты мағынасы бойынша маңызды шешім болып табылады. Мадден баға ұсынысы шартқа кіруге жасалған ұсыныс бола алмайды, ол тек сатушының қызмет көрсету шарттары туралы хабарлама екенін айтты. Кәсіби тәжірибедегі қалыпты ережелерді қолданып, ол әрбір баға ұсынысының өзіндік ұсыныс болып саналса, онда бұл кәсіпорынды орындауға шамасы келмейтін міндеттемелермен толып, банкротқа ұшырауы мүмкін екенін анықтады. Сондықтан, болашақ сатып алушының қабылдау хаты, шын мәнінде, бірінші ұсыныс болды. Бұл шешім коммерциялық тәжірибенің заңның дамуына қалай ықпал ететінін көрсететін тамаша мысал ретінде танылды.
His judgment in Powell v McGlynn and Bradlaw, concerning liability for a runaway pony, affords an excellent example of his judicial style. The question of whether one defendant employed the other depended partly on whether the expression "humph" had any legal meaning. Madden, drawing on his knowledge of English literature, cited Jane Austen and Sir Walter Scott, among other authors, to prove that "humph" had a definite meaning, namely an expression of disagreement. His judgment in Boyers v Duke is a leading decision on the concept of offer and acceptance in contract law, and in particular, the precise meaning of a quotation by a seller of goods. Madden held that a quotation cannot be an offer to enter a contract, but is merely an indication of the terms on which the seller will do business. Applying normal rules of commercial practice, he found that if every quotation was in itself an offer which could lead to a binding contract, the business in question would be so swamped with obligations which it could not meet that it might well go bankrupt. Therefore, it followed that the letter of acceptance by the prospective buyer was in fact the first offer. The judgment has been described as an excellent example of how commercial practice may influence the development of the law.