Арсен Паулин Пужо (16 желтоқсан, 1861 – 31 желтоқсан, 1939) – АҚШ Өкілдер палатасының мүшесі, ең белгілісі "Пужо комитетінің" төрағасы ретінде танымал. Бұл комитет елдегі ең ықпалды қаржылық топтардың (трасттардың) бәсекелестікті жоғалтуға бағытталған құпия келісімдерін әшкерелеуді мақсат еткен.
Arsène Paulin Pujo (December 16, 1861 – December 31, 1939) was a member of the United States House of Representatives best known for chairing the "Pujo Committee", which sought to expose an anticompetitive conspiracy among some of the nation's most powerful financial interests (trusts).
Өмірбаян
Пужо Луизиана штатының Лейк-Чарльз көлінің жанындағы Калькасьеу округінде француз туған әкесінің отбасында дүниеге келген. Ол Лейк-Чарльзде заңгерлік қызмет атқарды және 1898 жылы штаттық конституциялық конвенцияға делегат болды, ал 1902 жылы демократ ретінде сайланды. 1908 жылы ол Ұлттық валюталық комиссияның мүшесі болды, ол отандық банк жүйесін жақсарту жолдарын іздеу үшін шетелдік банк жүйелерін зерттеуге тырысты. 1911 жылы ол Банк істері және валюта жөніндегі палата комитетінің төрағасы болып тағайындалды. 1912 жылы ол Ұлттық валюталық комиссиядан шығып, «ақша трастын» тергеу үшін Пужо комитеті деп аталған жеке комитет құруға конгресс өкілеттігін алды. Пужо комитеті қаржылық көшбасшылардың тобы көптеген салаларды бақылауға алу үшін халықтың сенімін зәулімдеп пайдаланғанын анықтады. Пужо 1913 жылы Конгресстен кеткенімен, комитеттің қорытындылары 1913 жылы Он алтыншы түзетуді ратификациялауға, сол жылы Федералдық резерв туралы заңды қабылдауға және 1914 жылы Клейтон монополияға қарсы заңды қабылдауға халықтың қолдауын күшейтті. Бұл туралы Луи Брандейстің «Басқалардың ақшасы және банкирлер оны қалай пайдаланады» кітабында кеңінен жарияланды. Конгрессмен болған кезде Пужо ағаш компаниясының заңгері болып жұмыс істеді және 1912 жылы Грэбоу көтерілісіне әкелген Дүниежүзілік өнеркәсіптік жұмысшылар (IWW) ұйымының ағаш өңдеушілерінің ереуілін басуға көмектесті. 1912 жылдың 7 шілдесінде сот судьясы Грэбоудағы Гэллоуэй ағаш компаниясын үш ереуілшіні атып өлтіргені үшін қылмыстық жауапкершілікке тартты, бірақ үкім шығару алқасы айыптаудан бас тартып, 58 профсоюз мүшесіне бірінші дәрежелі кісі өлтіру айыбын тақты. Пужо 9 адамды соттауға көмектесті, бірақ қазылар алқасы бір сағаттық кеңестен кейін шешімді қайтарып, қалған айыпталушылар босатылды. (Перлман және Тафт, 246-бет)
Pujo was born in Calcasieu Parish near Lake Charles, Louisiana to a French born father. He practiced law in Lake Charles and was a delegate to the state constitutional convention in 1898 before he was elected as a Democrat in 1902. In 1908, he became a member of the National Monetary Commission, a body which sought to study foreign banking systems in search of ways to better the domestic banking system. In 1911, he was appointed to chair the House Committee on Banking and Currency. In 1912, he left the National Monetary Commission and obtained congressional authorization to form a separate committee, which came to be called the Pujo Committee, to investigate the "money trust". The Pujo Committee found that a cabal of financial leaders were abusing their public trust to consolidate control over many industries. Although Pujo left Congress in 1913, the findings of the committee inspired public support for ratification of the Sixteenth Amendment in 1913, passage of the Federal Reserve Act that same year, and passage of the Clayton Antitrust Act in 1914. They were also widely publicized in the Louis Brandeis book, Other People's Money and How the Bankers Use It. While still a Congressman, Pujo worked as a lumber company lawyer and helped suppress an Industrial Workers of the World (IWW) timber workers strike in 1912, which culminated in the Grabow riot. Although the coroner charged the Galloway Lumber Company of Grabow, Louisiana with murder for shooting and killing three union strikers on July 7, 1912, the grand jury refused to indict and instead charged 58 union members with first degree murder. Pujo helped prosecute 9 but the jury returned a dismissal after 1 hour of deliberation and the remaining defendants were released. (Perlman and Taft, p. 246)