Санари-сюр-Мер: Францияның оңтүстігіндегі, Жерорта теңізінде орналасқан шағын коммуна. Париж, Лондон, Осло қалаларынан жеңіл жете аласыз. Туризмге қолайлы!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Санари-сюр-Мер (Sanary sur Mer), немесе жай ғана Санари – Францияның оңтүстік-шығысындағы Прованс-Альп-Кот-д’Азур аймағындағы Вар департаментіндегі коммуна. Санари-сюр-Мер Жерорта теңізінің жағалауындағы Прованс аймағында, Тулоннан батысқа және Марсельден оңтүстік-шығысқа қарай орналасқан. Парижден TGV пойзымен төрт сағаттан кем уақытта жетуге болады. Жоғары маусымда Лондон, Осло, Брюссель және Роттердам қалаларынан жақын орналасқан Тулон-Хьер әуежайына тікелей рейстер бар.
Sanary sur Mer (sanaʁi syʁ mɛʁ, literally Sanary on Sea; ), popularly known as Sanary, is a commune in the Var department in the Provence Alpes Côte d'Azur region, Southeastern France. Sanary sur Mer is located in coastal Provence on the Mediterranean Sea, west of Toulon and southeast of Marseille. It can be reached from Paris by TGV in less than four hours. In high season there are direct flights to nearby Toulon–Hyères Airport from London, Oslo, Brussels and Rotterdam.
Тарих
Теңіз жағасындағы жер Олиуль коммунасының құрамына кірді. 16 ғасырда сеньор мұнда балықшылар ауылын құрды, ол ортағасырлық күзет мұнарасының төңірегінде, Лерен аббаттығының "Санкт-Назари" қорғауында орналасты. Порт 16 ғасырдың ортасында салынды және тереңдетілді. Окситан тілінің провансальдық диалектісінде (немесе егер жеке тіл ретінде қарастырылса, провансаль тілінде) Сант-Назари, кейін Сант-Нари деп белгілі болған шағын балықшылар порты, кейін Санари деп қысқартылды, және 1688 жылдың 10 шілдесінде Франция королі Людовик XIV-тен Олиульден тәуелсіздік алды. 1890 жылдың 12 қарашасында ол ресми түрде француз тіліндегі атауын – Санар – алды, ол 1923 жылдың 27 шілдесінде "sur Mer" ("теңізде") деп бекітілді. Туристік орын ретінде ауыл 1980-ші жылдарда қарқынды өсімді бастан өткерді. Санари-сюр-Мердің жағалауында көптеген шағын жағажайлар бар; ол Жерорта теңізі жағалауындағы көптеген шағын қалалардан айырмашылығы, жыл бойы өмірге толы ауыл. Санари-сюр-Мер Францияның ең күнге толы жерлерінің бірі, орташа жұмсалдығы 61 күн ғана жаңбыр, көбінесе қыста, сондай-ақ жоғары сәулелену (6,156 МДж/м²/жыл), Сицилиямен салыстыруға болады. Ол үнемі Рона аңғарынан соққан Мистраль желге ұшырайды, ол шамамен 20% төмен ылғалдылық, салқын температура, күн және ашық көк аспан әкеледі. Жел жылдың орташа есебімен 115 күні дауылдық күшке жетеді (жылма-жыл 8 күні дауылды жел), бұл Санариді желсерфингшілер үшін танымал орынға айналдырады.
The seafront location was part of the commune of Ollioules. In the 16th century the seigneur established a fishing village here, clustered around the medieval watchtower, under the protection of "Sanct Nazari" of Lérins Abbey. The port was constructed and the harbour deepened in the mid 16th century. The little fishing port known in the Provençal dialect of Occitan (or in Provençal if considered as a distinct language) as Sant Nazari, later Sant Nàri, contracted later on as Sanàri, was finally granted its independence from Ollioules by Louis XIV of France on 10 July 1688. On 12 November 1890 it officially received its Francised name, Sanary, which was formalised and distinguished as "sur Mer" ("on Sea") on 27 July 1923. As a tourist rendezvous, the village underwent a strong decade of growth in the 1980s. Sanary sur Mer's coastline has a number of small beaches; it is an active village all year round, unlike most small towns on the Mediterranean coast. Sanary sur Mer is one of the sunniest places in France, with an average of only 61 days of rain, mostly in winter, as well as major solar radiation (6,156 MJ/m2/yr), comparable to Sicily. It is regularly swept by the Mistral, a strong wind coming from the Rhône Valley, which brings low humidity around 20%, gusts up to , cool temperatures, sun and deep blue skies. Wind is near gale force or higher on average 115 days per year (storm force eight days per year), making Sanary a favourite destination for windsurfers.
Негізгі көрікті жерлер
Notre Dame de Pitié шапаны: 1560 жылы қаланың батысындағы мүйісте салынған осы шапанадан Санари шығанағының кең көрінісі ашылады. Онда көптеген қасиеттік нығматтар (ex voto) бар. Église Saint Nazaire: XIX ғасырдың соңында салынған готикалық стильдегі шіркеу, архитектор Мишель Паша. Tour romane: Орта ғасырлық құрылыс, шамамен 1300 жылға дейін салынған. Порт: Санариде дәстүрлі ағаштан жасалған балық аулау қайықтары көп, олардың көп бөлігі жергілікті "поинтус" қайықтары. Сондай-ақ, мұнда әр таңертең ауланған балықтарын сататын шағын балықшылар флоты да бар. Портисол: Санаридегі ең әдемі жағажай. Базар: Әр таңертең жапырақ ағаштарының көлеңкесінде провансальдық базар өтеді, онда көптеген таза өнімдер сатылады. Жак Кусто Санарида "Вилла Баобаб" атты үйіне ие болған, ол Санари маңында терең суға түсу құралдарын ойлап тапқан және жетілдірген. Фредерик Дюма атындағы халықаралық суға түсу мұражайы (Musée Frédéric Dumas) муниципалитет берген 13 ғасырлық роман стиліндегі мұнарада орналасқан; ол өзін суға түсу тарихының қаласы деп таныстырады. Фредерик Дюма Кустомен бірге суға түсуге арналған құралды (aqua lung) ойлап тапқан. Санари – ұзақ және сәтті халықаралық мансапқа ие болған опера баритоны Эрнест Бланктің (1923–2010) туған жері. Санари жыл сайын мамыр айында Бейрутте де бірдей кезеңде өтетін PHOTOMED халықаралық фотосурет фестиваліне ұйымдастырады.
Chapelle Notre Dame de Pitié: From this chapel built in 1560 on a headland west of the town, the visitor sees a broad view over the bay of Sanary. It has a large number of ex voto votive offerings. Église Saint Nazaire: A Gothic Revival church of the late 19th century, Michel Pacha, architect. Tour romane: A medieval construction, circa 1300. Port: Sanary has a large collection of traditional wooden fishing boats, mainly the local "pointus". It also has a small fleet of artisan fishermen, who sell their catch every morning. Portissol: The nicest beach in Sanary. Market: Every morning there is a Provençal market under the plane trees, with much fresh produce. Jacques Cousteau had a house in Sanary, the Villa Baobab. He was a pioneer of deep sea diving equipment, which he invented and developed around Sanary. The Frédéric Dumas International Diving Museum (Musée Frédéric Dumas) is in a 13th century Romanesque tower made available by the municipality; it bills itself as an historical city of diving. Frédéric Dumas was a co inventor with Cousteau of the aqua lung. Sanary was the birthplace of Ernest Blanc (1923–2010), a distinguished operatic baritone who enjoyed a long international career. Sanary hosts every year during the month of May the prestigious international photography festival PHOTOMED, now also held in parallel in Beirut.
Әдеби санарлық
1930 жылдардың басында нацизмнің күшеюімен көптеген неміс жазушылары мен зиялылары Германиядан қашып, осында қоныстанды: драматург Бертольд Брехт, Эгон Эрвин Киш, Томас Манн, Людвиг Маркузе, Йозеф Рот, Франц Верфель және оның әйелі Альма Малер, Густав Малердің жесірі, «Ле Мулен Гри» (Нотр-Дам де Пити шіркеуінің жанында), Лайон Фойхтвангер «Вилла Лазарде», содан кейін «Вилла Вальмерде» және Арнольд Цвайг. Жан Кокто мен оның жақындарының қолдауымен Санариге Альдус Хаксли, «Жаңа әлем» романын «Вилла Хюлиде» жазған, және оның әйелі Мария келді. Олар Д.Х. Лоуренс пен оның әйелі Фрида, Джулиан Хаксли мен оның әйелі Джульетта сияқты басқа да ағылшын қонақтарын тартты. Неміс эмигранттары Томас Манн мен оның үлкен отбасысының, оның інісі Генрих пен оның әйелінің («Көк періште» романының үлгісі болған), жазушылар Стефан Цвейг пен Арнольд Цвейгтің, өнер сыншысы Юлиус Майер Графе мен суретші Рене Шикеленің төңірегіне топтасты. Сибил фон Шоннебек (кейін Сибил Бедфорд, «Мұра» кітабының авторы) анасымен бірге осында тұрды. Людвиг Маркузе «Mein Zwanzigstes Jahrhundert» (160-бет) кітабында Санари туралы былай деп жазды: «Біз жұмақта өмір сүрдік – амалсыз». «Егер адам жер аударылып өмір сүрсе, – деп жазды Герман Кестен, – кафе бірден отбасылық үйге, ұлтқа, шіркеуге және парламентке, шөлге және қасиетті орынға, иллюзиялардың бесігіне және олардың зиратына айналады. Жер аударылған үшін кафе – өмірдің жалғасатын жалғыз жері». 1939 жылы соғыс жарияланғанда, француз үкіметі осы эмигранттарды жау шетелдіктер деп есептеп, олардың кейбіреулерін Экс-ан-Прованс маңындағы «Милль» концлагеріне, ал кейбіреулерін Аушвицке жіберді. Франция азат болғаннан кейін, бұл оқиға 1990 жылдарға дейін назардан тыс қалды. Мүмкін, Германиядан келген туристердің санының артуына байланысты, естелік тақта ашылып, әдеби маршруттар белгіленді.
With the rise of Nazism in the early 1930s, a great number of German writers and intellectuals left Germany and settled here: the playwright Bertold Brecht, Egon Erwin Kisch, Thomas Mann, Ludwig Marcuse, Joseph Roth, Franz Werfel and his wife Alma Mahler widow of Gustav Mahler at Le Moulin Gris (near the Chapelle Notre Dame de Pitié), Lion Feuchtwanger at Villa Lazare then at Villa Valmer, and Arnold Zweig. Patronised by Jean Cocteau and his coterie, Sanary had already drawn Aldous Huxley, who wrote Brave New World at Villa Huley, and his wife, Maria; they attracted other English visitors, such as D. H. Lawrence and his wife, Frieda; Julian Huxley and his wife, Juliette; and others. The German expatriates clustered around Thomas Mann and his large family, his brother Heinrich and his wife (the model for Blue Angel), the writers Stefan Zweig and Arnold Zweig, the art critic Julius Meier Graefe, and the artist René Schickele. Sybille von Schoenebeck (later, as Sybille Bedford, the author of A Legacy) lived here with her mother. Ludwig Marcuse in his book "Mein Zwanzigstes Jahrhundert" (p. 160) wrote about Sanary: "Wir wohnten im Paradies – notgedrungen", meaning "We lived in paradise – against our will". "If one lives in exile," wrote Hermann Kesten, "The café becomes at once the family home, the nation, church and parliament, a desert and a place of pilgrimage, cradle of illusions and their cemetery In exile, the café is the one place where life goes on." With the declaration of war in 1939, the French government treated these exiles as enemy aliens and interned some of them in camps like the concentration Camp des Milles near Aix en Provence, and eventually some were sent to Auschwitz. After the liberation of France, the whole episode went ignored until the 1990s when, perhaps thanks to the increasing number of tourists from Germany, a commemorative plaque was unveiled, and literary itineraries were signposted.