Соғыс тұсындағы махаббат пен қарсылық туралы фильм
This Land Is Mine (film)
«Бұл – менің жерім» (1943) фильмі: Жан Реноирдың соғыс драмасы, Чарльз Лотон, Морин О’Хара жұлдыздығымен. Екінші дүниежүзілік соғыс, Франция, қарсылық қозғалысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
«Бұл жер менікі» — 1943 жылы Жан Ренуар режиссерлік еткен, Дадли Николс сценарийін жазып, продюсерлік жасаған американдық соғыс драмалық фильмі. Чарльз Лоттон, Морин О’Хара және Джордж Сандерс бас рөлдерде ойнаған бұл фильм Екінші дүниежүзілік соғыстың қайнаған кезінде Германия басып алған Еуропаның Францияға ұқсас, нақты орны белгісіз бір жерінде өтеді. Лоттон «Еуропаның бір жерінде» тұратын, қорқақ мектеп мұғалімі Альберт Лори рөлін ойнайды, ол өз еліне және әріптесі, О’Хара сомдаған Луиза Мартинге деген сезімінен туындаған қарсылыққа қосылады. Бұл фильм сол дәуірдегі ең танымал соғыс фильмдерінің бірі саналады. Ол 1944 жылы «Үздік дыбыс жазу» номинациясы бойынша «Оскар» сыйлығын жеңіп алды (Стефан Данн). 1943 жылдың 7 мамырында бірден 72 кинотеатрда көрсетілген фильм, тұңғыш күні жинаған кассалық табысы бойынша рекорд орнатты.
1943 film by Jean Renoir
This Land Is Mine is a 1943 American war drama film directed by Jean Renoir and written and produced by Dudley Nichols. Starring Charles Laughton, Maureen O'Hara and George Sanders, the film is set in the midst of World War II in an unspecified place in German occupied Europe that appears similar to France. Laughton plays Albert Lory, a cowardly school teacher in a town "somewhere in Europe" who is drawn into advocating resistance through his love of his country and of his fellow teacher Louise Martin, portrayed by O'Hara. The film is one of the more acclaimed of the war films of the era. It won the 1944 Academy Award for Best Sound Recording (Stephen Dunn). Having opened simultaneously in 72 theaters, the film set a record for gross receipts on an opening day upon its release on May 7, 1943.
Сюжет
Альберт – үйленбеген мектеп мұғалімі, үстемдік танытатын анасымен бірге тұрады және көршісі, әріптесі Луизаға сырлы ғашық. Көпшілік оны әлсіз санап, одақтастардың әуе шабуылы кезіндегі үрейімен баршаны ұятқа қалдырады. Бірақ Луиза теміржол депосының бастығы Джорджға никелеседі, ол, қаладағы көптеген адамдар сияқты, неміс оккупациясымен ынтымақтасу – жалғыз дұрыс жол деп есептейді. Оның інісі Пол, депода жұмыс істейді, жасырын қарсылық күресіне қатысады және неміс коменданты майор фон Келлерді гранатамен өлтіруге тырысады, бірақ нәтижесінде екі неміс сарбазын қаза қылады. Бұрынғы қарсылық әрекеттеріне (мысалы, бұзылған пойызға) көз жұмып, қаламен жақсы қарым-қатынас сақтау ниетімен фон Келлер енді шара қабылдауы керек, 10 жергілікті тұрғынды кепілге алып, граната лақтырған кінәлі адам табылмайынша бір апта ішінде атып тастаймыз дейді. Альберттің анасы Луизаға қызғанып, Джорджқа кінәлінің Пол екенін айтады. Джордж фон Келлерге хабарлап, содан кейін өзіне-өзі оқ жарып, қайтыс болады. Бір минуттан соң Альберт бөлмеге кіріп, анасының сатқындығына ашуланып, Джорджтың денесі мен тапаншасын табады. Немістер бұл мәселені азаматтық сотқа беруге ниеттеніп, Альберттің жазалануын күтеді. Өзін қорғап, қарсылық туралы құмарлықпен сөйлегенде, прокурор отырысты кейінге жылдыруды сұрайды. Сол түні фон Келлер оның камерасына келіп, келісім ұсынады: егер ол ертең үнсіз отырса, жаңа, жалған дәлелдер оны ақтайды. Бұл сөздерін нығайту үшін таңертең оның терезесінің астында 10 кепіл (оның ішінде досы профессор Сорель) атып тасталады. Келесі сот отырысында Альберт бостандық үшін одан да құлшыныспен айқайлайды, ал қазылар оны кінәсіз деп жариялайды. Бостандыққа шығып, мектебіне оралған Альберттің қасында Луиза тұр, ол балаларға Адам және азамат құқықтарының декларациясын оқып жатыр, сол кезде неміс сарбаздары оны қамауға келеді. Неміс әскері оны тұтқындауға келгенде, Альберт кітапты Луизаға береді, ол оқуын жалғастырады.
Albert is an unmarried schoolmaster living with his dominating mother and secretly in love with his neighbour and fellow teacher Louise. Widely regarded as ineffectual, he embarrasses everybody by his panic during an Allied air raid. However, Louise is engaged to George, the head of the railway yard, who, like many in the town, believes that collaboration with the German occupation is the only logical course. Her brother Paul, who works in the yard, is an active resister and, trying to kill the German commandant Major von Keller with a grenade, instead kills two German soldiers. After turning a blind eye to previous acts of resistance (such as a wrecked train) in the hope of preserving good relations with the town, von Keller must now act and takes 10 local hostages, saying they will be shot in a week if the guilty person who threw the grenade is not found. Albert's mother, jealous of Louise, tells George that it was Paul. George tells von Keller and then, in a crisis of conscience, shoots himself. Albert bursts in a minute later, furious at discovering his mother's treachery, and is found with George's corpse and gun. Regarding it as a matter for the civilian courts, the Germans expect Albert to be condemned. When in his defense he starts an impassioned plea for resistance, the prosecutor requests an adjournment. That night, von Keller comes to his cell and offers a deal: If he will keep quiet next day, new forged evidence will acquit him. To emphasize the point, in the morning the 10 hostages (including his friend Professor Sorel) are shot beneath his window. Back in court, Albert is all the more eloquent in the cause of liberty and the jurors proclaim him innocent. Freed and back in his schoolroom, with a proud Louise by his side, he is reading to the boys the Declaration of the Rights of Man and of the Citizen when German soldiers come to take him away. As the Germans come to arrest him, Albert passes the book to Louise, who continues reading.
Тақырыптар
Фильмнің басты мақсаты – одақтастардың нацизмге қарсы күрестегі нығайтылған бейінділігі үшін үгіт болғанымен, сол кездегі және кейінгі сыншылар Никольс пен Ренуардың ерекше айқын көзқарасын қабылдағанын атап өтті. Немістер, оның ішінде фон Келлер нацистік үкіметтің Еуропа үшін тиімділігін шеберлікпен қорғайтын адам, жай ғана қатыгездер ретінде бейнеленбеген. Француздар да, саналы немесе дене күшімен қарсылық көрсеткен санаулы адамдардан басқа, тирандыққа қарсы күрескен батырлар ретінде көрсетілмейді. Керісінше, кейбір түсіндірулер Ренуардың бұрынғы фильмдеріндегідей, топтық жағдай ұлттық немесе нәсілдік белгілерден гөрі маңыздырақ болуы мүмкін екенін көрсетеді. Мысалы, Джеймс Моррисон фильмде буржуазияны, марксистік көзқарастағы бірнеше зиялылардан басқа, 1933 жылы Гитлердің билікке келуіне, 1940 жылы Францияның жеңілуіне және белсенді немесе бейтарап түрде ынтымақтастыққа себепкер деп айыптайды. Ренуар фильм шыққаннан кейін көп ұзамай сөйлеген сөзінде осы пікірді растап, өзінің соңғы фильмдері "фашизмге қарсы рухта жасалғанын" және 1936 жылғы Халық фронтының тәжірибесіне негізделгенін, ол "адамгершілік бірлігінің ұлы көрнісі" болғанын мәлімдеді.
Though the prime purpose of the film is propaganda to strengthen Allied resolve in the fight against Nazism, critics at the time and since have noted that Nichols and Renoir adopt a distinctively nuanced approach. The Germans, with von Keller an eloquent advocate of the advantages for Europe of Nazi rule, are not shown as mere brutes. Nor are the French, apart from the few mental or physical resisters, shown as heroes battling tyranny. Instead, some readings suggest that, as in Renoir's previous films La Grande Illusion and La Règle du Jeu, class may be more significant than race or nationality. For example, James Morrison cites how the film blames the bourgeoisie, a few left wing intellectuals excepted, for letting Hitler into power in 1933, for surrendering France in 1940 and for collaborating actively or passively. This stance was confirmed by Renoir shortly after the film came out when, in a speech, he asserted that his recent films "breathed this breath of anti Fascism" and were rooted in the experience of the Popular Front of 1936, which was "a magnificent exposition of human brotherhood".
Қабылдау
1998 жылы «Чикаго Ридер» газетінің сыншысы Джонатан Розенбаум бұл фильмді AFI Top 100-ге енбеген ең үздік американдық фильмдердің тізіміне қосты.
In 1998, Jonathan Rosenbaum of the Chicago Reader included the film in his unranked list of the best American films not included on the AFI Top 100.