Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қағазға басылған оюлы суреттер
Engraved images printed on paper
Сызық оюы – қағазға басылған оюлы суреттерді басылымдар немесе иллюстрациялар ретінде пайдалану үшін қолданылатын термин. Бұл термин негізінен 18 немесе 19 ғасырдағы журналдар мен кітаптардағы коммерциялық иллюстрацияларға немесе картиналардың көшірмелеріне қатысты қолданылады. Бұл полиграфияда техникалық термин емес және ұқсас нәтижелер беретін әртүрлі техникаларды қамти алады. Болаттан жасалған гравировка – бұл көбінесе банкноттар, кітаптар, журналдар мен әсемдік басылымдары үшін қолданылатын, көбінесе көшірмелер, шамамен 1820 жылдан бастап 20 ғасырдың басына дейін қолданылған суреттер үшін қолданылатын термин, одан кейін бұл техника азая бастады. Көбінесе бұл техникада әртүрлі гравюра тәсілдері қолданылған. Мыс пластиналы гравюра – ою-өрнектерді білдіретін тағы бір ескірген термин. Фотографияның қалыптасқандығымен, бүгінгі таңда жасалған гравюралар – графикадағы көркемдік туындылар, бірақ бұл техника бұрынғыдай кең таралған емес; басқа графикалық техникалардан гөрі, гравюраға үлкен шеберлік пен тәжірибе қажет, тіпті тәжірибелі суретші үшін де.
Line engraving is a term for engraved images printed on paper to be used as prints or illustrations. The term is mainly used in connection with 18th or 19th century commercial illustrations for magazines and books or reproductions of paintings. It is not a technical term in printmaking, and can cover a variety of techniques, giving similar results. Steel engraving is an overlapping term, for images that in fact are often mainly in etching, mostly used for banknotes, illustrations for books, magazines and decorative prints, often reproductive, from about 1820 to the early 20th century, when the technique became less used. Copperplate engraving is another somewhat outdated term for engravings. With photography long established, engravings made today are nearly all artistic ones in printmaking, but the technique is not as common as it used to be; more than other printmaking techniques, engraving requires great skill and much practice, even for an experienced artist.
Техника
Баспа жасау мақсатындағы гравировка интальолық басуға арналған пластиналар жасайды. Интальолық гравюра мыс, мырыш, болат немесе пластик сияқты қатты материалдан жасалған пластинаға ойып салу арқылы жасалады. Кейін ойылған жерлерге бояу жағылады, ал беткі жағы тазартылады. Нымды қағаз пластинаның үстіне қойылып, екеуі де интальолық пресс роликтерінен өтеді. Пресс қысымы қағазды ойылған сызықтарға басып, сол сызықтар арқылы суретті басып шығарады. Интальолық гравюрада ойылған сызықтар қара түспен басылады. Ағаш гравюрасы – рельефтік басу техникасы, суреттер ұсақ талшықты қатты ағаш блоктарына ойып салу арқылы жасалады. Бояу блок бетіне жағылады, құрғақ қағаз блок үстіне қойылады және ол пресс арқылы екі жақтан өтеді немесе қолмен, баранды қолданып, бояуды блок бетінен қағазға сүрту арқылы басылады. Рельефтік гравюрада ойылған сызықтар ақ түспен көрінеді.
Engraving for the purpose of printmaking creates plates for intaglio printing. Intaglio engravings are made by carving into a plate of a hard substance such as copper, zinc, steel, or plastic. Afterward ink is rubbed into the carved areas and away from the flat surface. Moistened paper is placed over the plate and both are run through the rollers of an intaglio press. The pressure exerted by the press on the paper pushes it into the engraved lines and prints the image made by those lines. In an intaglio print, the engraved lines print black. Wood engraving is a relief printing technique, with the images made by carving into fine grained hardwood blocks. Ink is rolled onto the surface of the block, dry paper is placed on top of the block and it is printed either by rolling both through a press, or, by hand, using a baren to rub the ink from the surface of the block onto the paper. In a relief print, the engraved lines show white.
Ерте тарих
Ойып жазу өнері ең ерте заманнан бері қолданылып келеді. Мексикада Александр фон Гумбольдтқа сыйға берілген ежелгі ацтек балтасы, Джон Флаксманның суретін бейнелейтін қазіргі заманғы мыс тақтадай нағыз ойылған. Ацтек оюы еуропалықтан кем түсіндірілуі мүмкін, бірақ бұл – бір және де сол өнер түрі. Зергерлік бұйымдар мен көптеген түрлі әсем металл өнімдері де жиі ойылып жасалады, сондай-ақ жиһаз да. Ойып жазу пышақтардың, қылыштардың, мылтықтар мен қара мылтықтардың сәндеуі үшін де жиі қолданылады.
The art of engraving has been practiced from the earliest ages. The prehistoric Aztec hatchet given to Alexander von Humboldt in Mexico was just as truly engraved as a modern copper plate which may convey a design by John Flaxman; the Aztec engraving may be less sophisticated than the European, but it is the same art form. Jewelry and many types of fine metal works frequently are engraved as well as furniture. Engraving often is used as an embellishment of knives, swords, guns, and rifles.
Ниеллос
Желілік оюды көбейту өнерінің біріне айналдырған маңызды жаңалық – кесілген сызықты қалай басып шығаруға болатынын кездейсоқ табу болды. Бұл әдіс оның толыққанды пайдалылығы түсінілмес бұрын белгілі болды. 15 ғасырдың ортасында Флоренция алтын шеберлері өз туындыларын ою арқылы безендіріп, содан кейін буринмен жасалған ойықтарды күміс, қорғасын және күкірттен жасалған қара эмальға ұқсас затпен толтырды. Нәтижесінде пайда болған өрнек, ниелло деп аталады, контрастық қасиеті жоғарырақ және осылайша жақсы көрінетін болды. Бұл эмальды алып тастау қиын болғандықтан, алтын шеберлері өз жұмыстарын дайын болмас бұрын қараудың басқа тәсілдерін ойлап тапты. Олар жұмыстың жұқа саз балшықтан жасалған матрицасына күкірт құйып, күкірттегі сызықтарды қара күйемен толтырып, қажетті контрастты суретті шығарды.
The important discovery which made line engraving one of the multiplying arts was the accidental discovery of how to print an incised line. This method was known for some time before its real utility was realized. The goldsmiths of Florence in the middle of the 15th century ornamented their works by means of engraving, after which they filled up the hollows produced by the burin with a black enamel like substance made of silver, lead, and sulfur. The resulting design, called a niello, was much higher in contrast and thus, much more visible. As this enamel was difficult to remove, goldsmiths developed alternate means of viewing their work while still in progress. They would take a sulfur cast of the work on a matrix of fine clay, and fill up the lines in the sulfur with lampblack, producing the desired high contrast image.
Еуропалық баспа өнерінің басталуы
Кейіннен, қағазды ылғалдырып, гравировкаланған сызықтарды сыямен толтырып, тақта бетінен артық сыяны сүртіп алып, сынақ басылым алуға болатыны анықталды. Содан кейін қағазға қысым жасап, оны ойылып жасалған сызықтарға батырып, сыяны сызықтардан шығару қажет болды. Осылайша пластиналық басып шығару басталды. Ниеллоның сынақ басылымын алудың осы ыңғайлы тәсілі, қорыту арқылы көшірме жасау қажеттігінен құтқарып, бірақ одан арғы мүмкіндіктері зерттелмеді. Алтын шеберлері ниеллиді тақталар мен жиһазды безендіруді жалғастырды, алайда жаңа басып шығару әдісі тек 15 ғасырдың соңында қолданысқа енді.
It was discovered later that a proof could be taken on damped paper by filling the engraved lines with ink and wiping it off the surface of the plate. Pressure was then applied to push the paper into the hollowed lines and draw the ink out of them. This was the beginning of plate printing. This convenient way of proofing a niello saved the effort of producing a cast, but further implications went unexplored. Although goldsmiths continued to engrave nielli to ornament plates and furniture, it was not until the late 15th century that the new method of printing was implemented.
Ерте стилі
Алғашқы итальяндық және неміс гравюраларында сызық өте қарапайым мақсатпен қолданылады, сондықтан суретшілердің әдістері біз оларды жұмыс істейтін кезде көріп отырғандай айқын. Бұл суреттердің барлығында негізгі назар контурға беріледі, одан кейін киімнің басқа бөлігін көрсететін сызықтар келеді. Бұл әрқашан гравёрлердің сызықтары, оларды бурмен табиғи түрде жасауға болады, және олар ешқашан қарындаш немесе ойма инесінің еркін сызығын қайталамайды. Көлеңкелеу өте шамалы мөлшерде, жұқа тік сызықтармен қолданылады, олар дизайнның күшті, табиғи сызықтарын басып тастамайды. Ертедегі металл гравюрасында көлеңке сызықтары көбінесе қиылысады. Алғашқы ағаш кескіндерінде олар жоқ. Себебі, сызықтар ойылғанда, оларды қиыстыру да оңай, қиыстырмау да оңай. Ал сақталған сызықтарды қиыстыру көп еңбек пен суретшілік шеберлікті қажет етеді.
In early Italian and German prints, the line is used with such perfect simplicity of purpose that the methods of the artists are as obvious as if we saw them actually at work. In all these figures the outline is the primary focus, followed by the lines which mark the leading folds of the drapery. These are always engravers' lines, such as may be made naturally with the burin, and they never imitate the freer line of the pencil or etching needle. Shading is used in the greatest moderation with thin straight strokes that never overpower the stronger organic lines of the design. In early metal engraving the shading lines are often cross hatched. In the earliest woodcuts they are not. The reason being that when lines are incised, they may as easily be crossed, as not. Whereas when they are reserved, the crossing involves much non artistic labor.
Италия
Италиялық оюшылардың ертедегі стилі қазіргі заманғы кьяроскуристодан мүлдем өзгеше. Мысалы, Мантенья бір мезгілде сурет салмай, көлеңкелеумен айналыспаған. Ол бастапқыда контурларын және киімдерінің ою-өрнектерін өте дәл жасаған. Содан кейін, барлық сызықтары түзу, ал көлеңкесі диагональ бойынша, барлық сызықтармен жабылған. Бұл – алғашқы әдіс, оның ерекшеліктері табиғи қабілет пен техникалық жетілмеушіліктің үйлесімінен туындайды. Рафаэльдің шәкірті Маркантонио алғашқыда неміс ағаш кескіштерін сызықпен гравюраға көшіріп тәжірибе жинаған. Маркантонио керемет күшті гравюрашыға айналды және оның арқасында сызық гравюрасының таза өнері толыққанды дамыды. Ол өзінің туындыларында ертедегі қарапайым итальяндық стильді сақтап қалды. Оның тұлғалары қисық сызықтармен батыл бейнеленген, қараңғы түстерде бір-бірін кесіп өтеді, бірақ қараңғыдан жарыққа өтетін жерлерде жалғыз сызықтармен көрсетіледі және жарыққа жақындағанда ұсақ нүктелермен бөлінеді, ал жарық – таза ақ қағазбен бейнеленеді. Осылайша, итальяндық гравюраның жаңа мектебі дүниеге келді, ол ұсақ бөлшектерден бас тартып, кең, үйлесімді стильге көшті.
The early style of Italian engravers differs greatly from that of a modern chiaroscurist. Mantegna, for example, did not draw and shade at the same time. He got his outlines and the patterns on his dresses all very accurate initially. Then he added a veil of shading with all the lines being straight and all the shading diagonal. This is the primitive method, its peculiarities being due to a combination of natural genius with technical inexperience. Marcantonio, the engraver trained by Raphael, first practiced by copying German woodcuts into line engravings. Marcantonio became an engraver of remarkable power and through him, the pure art of line engraving reached its maturity. He retained much of the simple early Italian manner in his backgrounds. His figures are modeled boldly in curved lines, crossing each other in the darker shades, but left single in the passages from dark to light and breaking away in fine dots as they approach the light itself, which is of pure white paper. A new Italian school of engraving was born, which put aside minute details for a broad, harmonious treatment.
Германия
Германиядағы металл өрнек салудың алғашқы кезеңінің ерекшеліктері Мартин Шонгауэрдің (1488 ж. қайтыс болған) және Альбрехт Дюрердің (1528 ж. қайтыс болған) туындыларында көрініс береді. Шонгауэр сызба және көлеңкелерді біртұтас элемент ретінде пайдаланды, ал көлеңкелеуді көбінесе қисық сызықтармен жасады. Оның шеберлігі Мантеньяның түзу көлеңкесінен әлдеқайда артық. Дюрер Шонгауэрдің қисық көлеңкелеуін қолмен жасаудың нәзіктігі мен шеберлігін арттырып жалғастырды және өнер туындыларын көптеген тірі және жансыз заттармен толтырды. Ол зерттеген әрбір өнер саласына бірдей зейін қойды. Питер Пауль Рубенс және оның жұмыс істеген граверлері гравировка саласында маңызды техникалық жетістіктерге қол жеткізді. Рубенс өзінің аяқталған суреттерінің орнына, граверлеріне суреттерді үлгі ретінде берді, бұл оларға итальяндық сызба әдісінен бас тартып, оның орнына көлемдеуді қолдануға мүмкіндік берді. Олар солтүстік мектептерінің егжей-тегжейлі өңдеуін кең көлемді суреттермен алмастырды және гравировкаға тән қара және ақ түстің жүйесін қабылдады, бұл, Рубенстің айтуынша, суреттің бөлшектерін үйлесімдірек етті.
The characteristics of early metal engraving in Germany are demonstrated in the works of Martin Schongauer (d. 1488) and Albrecht Dürer (d. 1528). Schongauer used outline and shade as a unified element, and the shading, generally in curved lines. His skill is far more masterly than the straight shading of Mantegna. Dürer continued Schongauer's curved shading, with increasing manual delicacy and skill, and over loaded his plates with quantities of living and inanimate objects. He applied the same intensity of study to every art form he explored. Peter Paul Rubens and the engravers he employed, made marked technical developments in the field of engraving. Instead of his finished paintings, Rubens provided his engravers with drawings as guides, allowing them to discard the Italian outline method and in its place substitute modeling. They substituted broad masses for the minutely finished detail of the northern schools, and adopted a system of a dark and light characteristic of engraving, which reportedly Rubens stated, rendered the detail as more harmonious.
17 және 18 ғасырлар
17-18 ғасырларда сызық ою өнерінде жаңалықтар болған жоқ. Оның орнына, ол қалыптасқан техникалар мен қағидалардың негізінде дамыды. Ағылшын және француз суретшілері бұл техниканы қолдана бастады, ағылшындар негізінен немістерден (Рубенс жетекшілік еткен), ал француздар италиялықтардан (Рафаэль) үйренді. Дегенмен, барлық қатысқан дәстүрлердің арасында өзара әсер болды. Сэр Роберт Стрейндж, көптеген ағылшын гравёрлері сияқты, контурды жұмсарту және жоғалтуды, әсіресе адамдарды бейнелеуде зерттеді. Сонымен қатар, Жерар Одран (1703 жылы қайтыс болды) Ренессанс мектебін буринмен модельдеу өнерін жетілдіруге жетекшілік етті.
In the 17th and 18th centuries, line engraving made no new development. Instead, it flourished around the established techniques and principles. English and French artists began to use the technique, with the English learning primarily from the Germans (led by Rubens), and the French from the Italians (Raphael). There was, however, a good deal of cross influence among all involved traditions. Sir Robert Strange, as many other English engravers, made it his study to soften and lose the outline, specifically in figure engraving. Meanwhile, Gerard Audran (d. 1703) led the Renaissance school in perfecting the art of modeling with the burin.
19 ғасыр
XIX ғасырда сызық ою өнеріне көмек те көрсетілді, кедергі де келді. Көмекке қоғамдық байлықтың өсуі, өнерге қызығушылықтың артуы, өнер саудасының кеңеюі себеп болды – мысалы, Эрнест Гамбарт сияқты өнер сатушылардың мансабы мен суреттелген кітаптарға сұраныстың артуы осыны көрсетеді. Сызық оюға кедергі, арзан әрі жылдам әдістерге деген қалау болды – бұл қалау түрлі жолдармен қанағаттандырылды, бірақ ең бастысы, эфирлеу (etching) және түрлі фотосуреттеу техникалары арқылы. XIX ғасырдың соңғы тоқсанындағы сызық ою өнерінің тарихы – үздіксіз құлдырау тарихы. XX ғасырдың басында Англияда бейнеленген сызық ою өнері дерлік жойылды. Өнердің жоғалу себебі – көпшіліктің бірнеше жыл күтуге келіспеуі (кейбір маңызды гравюралар жасауға 12 жылға дейін уақыт кетті), олар басқа әдістермен тезірек нәтиже алуға болатын. Стальмен қапталған мыс пластина гравёрге жылдам жұмыс істеуге мүмкіндік берді, бірақ тіпті осы жағдайда да ол эфирмен бәсекелесе алмайды, ал мезотинт гравюрасы фотогравировка өндірушісімен қадамдаса алмайды. Францияда сызық ою өнері 20 ғасырдың басына дейін ресми қолдау мен коллекционерлердің және сарапшылардың ынталы көмегі арқасында ғана гүлденді. Бірақ жұмыстың сапасы өзгерді, себебі төленетін бағаның төмендеуіне, дәм мен сәннің өзгеруіне және жағдайдың қажеттілігіне байланысты. Француз гравёрлері халықтың асығуын қанағаттандыру үшін жұмыстарын жеңілдетуге мәжбүр болды. Түс жоғалуын өтеу үшін өнер әсемдік пен ұқыптылық бағытында дамыды. Италияда сызық ою Англиядағыдай құлдырады, ал Еуропадан тыс жерлерде сызық ою өнері дерлік болған жоқ. Фотосурет немесе суреттен бас, кітап иллюстрациясы немесе кітап мұқабалары үшін гравюра жасай алатындар әлі де болды, сәндік мақсаттарда механикалық гравюра жасауды жақсы білетіндер көп болды, бірақ гравюра машинасы осы саланы тез алмастырды.
In the 19th century, line engraving was both helped and hindered. Help came from the growth of public wealth, increasing interest in art, and the increase in the commerce of art—as exemplified by the career of such art dealers as Ernest Gambart—and the growing demand for illustrated books. Hindrance to line engraving came from the desire for cheaper and more rapid methods – a desire satisfied in various ways, but especially, by etching and various kinds of photography. The history of the art of line engraving during the last quarter of the 19th century, is one of continued decay. By the beginning of the 20th century, pictorial line engraving in England was practically non existent. The disappearance of the art is due to the fact that the public refused to wait for several years for proofs (some important proofs took as long as 12 years to create) when they could obtain their plates more quickly by other methods. The invention of steel facing S copper plate enabled the engraver to proceed more quickly; but even in this case he can no more compete with the etcher than the mezzotint engraver can keep pace with the photogravure manufacturer. Line engraving flourished in France until the early 20th century, only through official encouragement and intelligent fostering by collectors and connoisseurs. The class of the work changed, however, partly through the reduction of prices paid for it, partly through the change of taste and fashion, and partly, again, through the necessities of the situation. French engravers were driven to simplify their work in order to satisfy public impatience. To compensate for loss of color, the art developed in the direction of elegance and refinement. In Italy, line engraving decayed just as it had in England, and outside Europe, line engraving seems to have been almost nonexistent. There were still a few who could engrave a head from a photograph or drawing, or a small engraving for book illustration or for book plates; there were more who were highly proficient in mechanical engraving for decorative purposes, but the engraving machine was quickly superseding this class.
Стиль
XIX ғасырдағы сызық оюы, бұрынғы жұмыстармен салыстырғанда, жергілікті түстерді, жарық пен көлеңкені және текстураны толықтырақ және нәзіктеп бейнеледі. Ескі гравёрлер де дәл сондай дұрыс сурет сала білген, бірақ олар бұл элементтерді назарға алмаған немесе өнерлерінің рухына қайшы келетіндей сиреп қолданған. Дегенмен, таза сызық оюында кейбір формалар мен текстураларға артықшылық беретін белгілі бір біртектілік бар. Мысалы, Роза Бонхердің танымал гравюраларында аспанның тоны машинамен жасалған сызықтар арқылы, ал ландшафттағы көптеген көлеңкелер де солайша орындалған. Жануарлардың терісі мен алдыңғы пландағы өсімдіктердің бәрі эфирленген, ал текстураны жақсы көрсетуге мүмкіндік беретін жерлерде ғана нағыз буриндік жұмыс қолданылған. Тіпті, J. M. W. Turner-дің гравюраларынан кейін жасалған, жарық пен көлеңкеде бұрынғы шеберлердің жұмысынан асып түскен керемет оюларда да, гравёрлер эфирлеуге жүгінген, сосын бурин және құрғақ нүктемен аяқтаған. Рафаэль мен Рубенс сияқты гравюра өнеріне зор ықпал еткен Тернер, тонның нәзіктігіне үлкен үлес қосты. Жаңа француз мектебінің бірнеше ерекшеліктері болды, соның ішінде ескідегі қара түстердің орнына нәзік сұр түстерді қолдану және әдістің қарапайымдығымен бірге жоғары деңгейдегі өңдеу. Олардың мақсаты, әдеттегідей, суретшінің шығармасын адал түрде көшіру болды, ал ескі әдістің күшін құрбан етуге дайындық танысты, себебі оның күші мен сұлулығына қарамастан, орташа техникалық білімі бар суретшілер оны оңай меңгере алатын. Бельгиялық гравюра мектебі граверлік жұмыс пен құрғақ нүктеден жасалған тиімді "аралас әдісті" жасады. Стауффер Берн әдісі, тонды жасау үшін көптеген жіңішке сызықтарды пайдалану, модельдеуде белгілі бір артықшылықтар берді.
Nineteenth century line engraving, compared with previous work, had a more thorough and delicate rendering of local color, light and shade, and texture. Older engravers could draw just as correctly, but they either neglected these elements or admitted them sparingly, as opposed to the spirit of their art, but there is a certain sameness in pure line engraving that is more favorable to some forms and textures than to others. In the well known prints from Rosa Bonheur, for example, the tone of the skies is achieved by machine ruling, as is much undertone in the landscape. The fur of the animals is all etched, as are the foreground plants; the real burin work is used sparingly where most favorable to texture. Even in the exquisite engravings after J. M. W. Turner, which reached a degree of delicacy in light and shade far surpassing the work of the old masters, the engravers had recourse to etching, finishing with the burin and dry point. Considered as important an influence upon engraving as Raphael and Rubens, Turner contributed much to the field in the direction of delicacy of tone. The new French school of engraving had several distinctive characteristics, including the substitution of exquisite greys for the rich blacks of old and, simplicity of method coupled with extremely high elaboration. Their object is, as always, to secure the faithful transcript of the painter they reproduce while readily sacrificing the power of the old method, which, whatever its force and beauty, was easily acquired by mediocre artists of technical ability. The Belgian school of engraving elaborated an effective "mixed method" of graver work and dry point. The Stauffer Bern method of using many fine lines to create tone had a certain advantage in modeling.
Қазіргі заманғы және заманауи өнер
Сирек кездесетін болғанымен, қазіргі гравёрлер өнер әлемінде өздерінің кәсібін жалғастырып келеді, олардың ішіндегі ең танымал – Эндрю Рафтери. Оның бейнелейтін тақырыптары Хогартқа ұқсас, ал стилі – француз мектебінің әдемі әрі геометриялық формаларымен ерекшеленеді.
Although dwindled to a rarity, modern engravers continue to practice in the art world, most prominently Andrew Raftery. His choice of subjects is comparable to Hogarth, and his style the French school of elegant and geometrical form.
Кәсіптің құралдары
Желімен ою кезінде қолданылатын ең маңызды құрал – бұрын, немесе гравер, ол бір жағы кесілген саңырауқұлаққа ұқсайтын, бір ұшы тұтқаға бекітілген болаттан жасалған таяқша. Бұрынның өткір, кескіш ұшы ромб пішіндес және төмен қарай бағытталған. Бұрын жерді жыртуға арналған тырмадай әрекет етеді: ол металлдан жоңқа шығарып, тырманың егістіктің топырағын жырғанындай жыртып алады. Бұрын, тырмадан айырмашылығы, материалдың ішінен итеріледі. Осы ерекшелік оны дизайн өнерінде қолданылатын басқа құралдардан, мысалы, қарындаштардан, қылқаламдардан, қаламдардан және гравер инелерінен ерекшелендіреді.
The most important of the tools used in line engraving is the burin, or graver, a bar of steel with one end fixed in a handle, somewhat resembling a mushroom with one side cut away. The burin is shaped so that the sharpened, cutting end takes the form of a lozenge, and points downward. The burin acts exactly as a plough in the earth: it makes a furrow and turns out a shaving of metal in the same way a plough turns the soil of a field. The burin, unlike a plough, is pushed through the material. This particular characteristic separates it from other instruments employed in the arts of design such as pencils, brushes, pens, and etching needles.
Бюринді оюдың үлгісі
Буринмен жасалған ою элементтері әріптердің, әсіресе бас әріптің B оюында анық байқалады. Бұл әріп екі перпендикуляр түзу сызықтан және төрт ерекше қисықтан тұрады. Оюшы бұл сызықтарды кері бағытта, өте жеңіл, өткір ұшымен немесе стилуспен сызып алады. Содан кейін, оюшы екі түрлі буринмен қара бөліктерді (ағашқа оюдағыдай ақтарды емес) кесе бастайды. Бірінші кезекте, екі сызық арасындағы тік қара сызық буринмен ойылады, содан кейін, осыған ұқсас әдіспен екі қисықтың ең жуан бөліктерінен материал алынады. Ақырында, қисықтың қалың ортасынан тік сызыққа жанасқан жұқа нүктелеріне дейінгі көлеңкелер ұсақ буринмен өңделеді. Содан соң ойыстар баспа сиясымен толтырылады, металл бетінен артық сия сүртіледі, ылғалданған қағаз бетіне салынып, айналмалы цилиндрдің қысымымен ойылған әріпке енгізіледі. Қағаз сияны сіңіріп алады, нәтижесінде әріп B терең қара түспен басылады. Металл пластинаның беті ою үшін жеткілікті түрде тегіс болғанда, оның ең кішкентай сызаты да қара сызық ретінде басылады. Визиткаларды басып шығаруға арналған оюлы тақта – оюдың негізгі принциптерінің жақсы мысалы. Онда жұқа және жуан сызықтар, сондай-ақ қисықтардың көптеген түрлері бар. Егер бұл таза сызықты ою болса, онда оның құрамында тек осы қарапайым элементтер әртүрлі комбинацияларда болады.
The elements of engraving with the burin are evident in the engraving of letters, specifically, the capital letter B. This letter consists of two perpendicular straight lines and four distinct curves. The engraver scratches these lines, reversed, very lightly with a sharp point or stylus. Next, the engraver cuts out the blacks (not the whites, as in wood engraving) with two different burins. First, the vertical black line is ploughed with the burin between the two scratched lines, then similarly, some material is removed from the thickest parts of the two curves. Finally, the gradations from the thick middle of the curve to the thin points touching the vertical are worked out with a finer burin. The hollows are then filled with printing ink, the surplus ink is wiped from the smooth surface of the metal, damped paper is laid upon the surface and driven into the hollowed letter by the pressure of a revolving cylinder. The paper draws out the ink, and the letter B is printed in intense black. When the surface of a metal plate is sufficiently polished to be used for engraving, the slightest scratch upon it will print as a black line. An engraved plate from which visiting cards are printed is a good example of some elementary principles of engraving. It contains thin lines and thick ones, as well as a considerable variety of curves. An elaborate line engraving, if it is a pure line engraving and nothing else, will contain only these simple elements in different combinations.