Кіріспе

Бұрынғы АҚШ Әуе күштерінің бас қолбасшылығы. Аэроғарыштық қорғаныс қолбасшылығы – Америка Құрама Штаттары Әуе күштерінің бас қолбасшылығы, континенттік Америка Құрама Штаттарының әуе қорғанысына жауапты болды. Ол 1968 жылы құрылып, 1980 жылы таратылды. Оның алдындағы Әуе қорғанысы қолбасшылығы 1946 жылы құрылған, 1950 жылы қысқа мерзімге тоқтатылған, 1951 жылы қайта құрылып, кейін 1968 жылы «Әуе» емес, «Аэроғарыш» деп қайта аталды. Оның мақсаты – континенттік Америка Құрама Штаттарының (CONUS) әуе қорғанысын қамтамасыз ету болды. Ол барлық белсенді шараларды тікелей бақылап, әуе қорғанысының барлық пассивті құралдарын үйлестірумен тапсырылды.

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әуе қорғанысы

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Америка Құрама Штаттарының әуе қорғанысы күштері бастапқыда төрт әуе округінің – Солтүстік-Шығыс әуе округі, Солтүстік-Батыс әуе округі, Оңтүстік-Шығыс әуе округі және Оңтүстік-Батыс әуе округінің – бағынысында болды. Әуе округтері 1941 жылғы 16 қаңтарда, Перл-Харборға шабуылдан бұрын құрылды. Төрт әуе округінің құрамында АҚШ Әскери-әуе күштері мен Құрлық әскерлері арасындағы жауынгерлік оқытылулар, сондай-ақ "бомбалаушылар, истребительдер және басқа да бөлімшелер мен экипаждарды шетелге жіберуді ұйымдастыру және оқыту" жұмыстары жүргізілді. 1941 жылғы 26 наурызда әуе округтері Бірінші Әуе күштері, Екінші Әуе күштері, Үшінші Әуе күштері және Төртінші Әуе күштері болып қайта құрылды. Бірінші және Төртінші Әуе күштері өздерінің ұрыс қимылын ұйымдастыру бөлімдері арқылы тиісінше Шығыс және Батыс жағалауларындағы азаматтық әуе шабуылы ескерту қызметін басқарды. USAAF-тың әуе шабуылы ескерту корпусы аймақтың "Әскери радар станциялары" желісіне қосылған ақпараттық орталықтармен әуе қорғанысы ескертуін қамтамасыз етті, олар радардан алынған мақсаттарды телефон арқылы жеткізді. AWC ақпараттық орталықтары Ground Observer Corps сүзгі орталықтары өңдеген визуалды хабарларды да біріктірді. AWC ақпараттық орталықтары "4 континенттік әуе күштерінің" әуе қорғанысының басқару пункттерін, жерден басқарылатын ұшыру арқылы истребительдерді орналастыру туралы хабардар етті. АҚШ Әскери-әуе күштері 1944 жылғы сәуірде әуе шабуылы ескерту желісін тоқтатты.

Континенттік әуе күштері

Континенттік әуе күштері (CAF) 1944 жылғы 12 желтоқсанда, төрт әуе күштерін қоса, континенттік әуе қорғанысын бір басқару орталығына біріктіру мақсатымен құрылды. AAF ережесі 20-1, 1945 жылғы 15 қыркүйекте, CAF-тің соғыстан кейінгі миссиясын белгіледі. 1945 жылы, ұшақтарды ескерту жүйесі үшін CAF "радар және оған байланысты жабдықтарды болашақ қауіпке қарсы әуе қорғанысы жүйесі үшін зерттеу және дамыту" қажет екенін ұсынды, мысалы, "1000 мильдік қашықтықта, 200 миль биіктікте және сағатына 1000 миль жылдамдықпен анықтай алатын радар". HQ AAF жауап беріп, "болашақ шабуылдарға қарсы тұруға қажетті қорғаныс түрі анықталғанша, AC&W жоспарлауы қолда бар радарлық құралдарды пайдаланумен шектелуі керек" деді. CAF-тің 1946 жылғы қаңтардағы Континенталдық АҚШ-қа арналған Радарлық қорғаныс есебі, соғыстан кейінгі әуе қорғанысы жүйесінің әскери сипаттамаларын "осындай жетілдірілген жабдықтарға негізделген" деп көрсетті, ал HQ AAF жоспарлары "радарлық қорғаныс жоспарлауы қолда бар жабдықтарға сүйенуі керек" екенін еске салды. Континенттік әуе күштерін қайта ұйымдастыру 1945 жылы басталды, осы кезде жердегі радар және ұшқыштарды ұстау жоспарлары CAF штаб-пәтерінде "әуе қорғанысы басқармасына айналады" деген үмітпен дайындалды. АДК-ға өткізілген CAF нысандарының ішінде Митчелл алаңы (1946 жылғы 21 наурыз), Гамильтон армиясының әуеайлағы (1946 жылғы 21 наурыз), Мертл Бич армиясының әуеайлағы (1946 жылғы 27 наурыз), Шоу алаңы (1946 жылғы 1 сәуір), Маккорд алаңы (1946 жылғы 1 тамыз), Грандвью армиясының әуеайлағы (1952 жылғы 1 қаңтар), Сеймур Джонсон алаңы (1956 жылғы 1 сәуір) және Тиндалл алаңы (1957 жылғы 1 шілде) болды.

Әуе қорғанысы қолбасшылығы 1946

Әуе қорғанысы басқаруы 1946 жылғы 21 наурызда бұрынғы CAF Төртінші әуе күштері, іс-қимылы тоқтатылған Он бірінші әуе күштері және ТБД-ның Он төртінші әуе күштерімен іске қосылды. Екінші әуе күштері қайта жандандырылып, 1946 жылғы 6 маусымда қосылды. 1946 жылғы желтоқсанда "Германияның А 4 типіндегі зымырандарын анықтау және оларға қарсы шаралар қабылдау үшін радар жабдықтарын әзірлеу" жоспарланды, бұл Сигнал корпусының 414А жобасының бір бөлігі болды. Қашықтықтан ерте ескерту желісі "алғаш 1946 жылы ұсынылып, кейіннен қабылданбады". 1947 жылғы 411 радар станциясы мен 18 басқару орталығына 600 миллион доллар көлеміндегі шығын көзделген "Үстемдік" жобасы, соғыстан кейінгі Радарлық қоршау үшін әзірленді, бірақ Әуе қорғанысы басқаруы "Аляскадан Гренландияға дейінгі желіні, қабырғалары ұшақтармен және пикеттік кемелермен қорғалған (3-6 сағат ескерту уақыты үшін қажетті) қамтамасыз ету көзделмегендіктен" және "Конгресс ұсынылған жүйені қолдауға қажетті заңнаманы қабылдауға үлкермеді" себептерімен бас тартты. (1947 жылғы көктем мен жазда 3 АҚҚ АС&В жоспары қаржыландырылмады.) 1948 жылға қарай бар болғаны 5 АС&В станциясы болды, оның ішінде маусым айында ашылған Нью-Джерси штатындағы Twin Lights станциясы және Монток, Нью-Йорк штатындағы "Әуе ескерту станциясы #3 (5 шілде) SAC радар станцияларымен салыстырыңыз, мысалы, Даллас және Денвердегі бомбалау участаларындағы станциялар. АҚҚ 1948 жылғы 1 желтоқсанда Континенттік әуе басқаруының бағынышты операциялық құрамасына айналды. 1950 жылғы 27 маусымда Корей соғысы басталғаннан кейін екі күн өткен соң АҚШ-тың әуе қорғанысы жүйелері тәулік бойы жұмыс істеуге көшті. АҚҚ 1950 жылғы 1 шілдеде таратылған кезде, АҚҚ 43 нысанда қолданыстағы радарлармен бірге Lashup радар желісін орнатқан болатын. Бұған қоса, миссияға 36 Ұлттық гвардия эскадрильясы шақырылды.

Реформация 1951 жылы

ADC 1 қаңтар 1951 жылы Нью-Йорктегі Митчел әуе күштері базасында ірі басқару ретінде қайта құрылды. Сол жылы бұрынғы дәліз/латрина орнынан қарапайым басқару орталығы құрылды. Штаб-пәтер 1951 жылғы 8 қаңтарда Колорадо-Спрингстегі Энт әуе күштері базасына көшірілді. Оған 21 бұрынғы ConAC ұшағы (белсенді қызметке шақырылған жағдайда Ұлттық әуе күзетінің 37 ұшағы) берілді. ADC сондай-ақ 25-ші, 26-шы, 27-ші және 28-ші әуе дивизияларына (қорғаныс) бекітілді. ADC 1952 жылы ұшақтарды ескерту және басқару (жерден басқарылатын ұстау) жүйесі үшін басымды тұрақты желі құрылысын аяқтады. Федералдық авиация басқармасының (FAA) қосымша радар станциялары және Жердегі бақылау корпусы (1959 жылы таратылған) жетіспейтін бөліктерді толықтырды. 1954 жылдың мамырында ADC бастапқы қарапайым басқару орталығын "негізгі шайқас басқару орталығы" бар "15 000 шаршы фут бетон блоктан" тұратын ғимаратқа көшірді. 1950 жылдардың ортасында жоспарлаушылар күшті құрлықтағы радар қабырғасын әуедегі ерте ескерту және басқару құрылғыларымен теңізге қарай кеңейту идеясын жасады. Бұл Lockheed RC-121 Warning Star ұшақтарының екі қанатын жабдықтау арқылы іске асырылды: Массачусетс штатындағы Отис әуе күштері базасында орналасқан 551-ші әуедегі ерте ескерту және басқару қанаты және Калифорния штатындағы Макклеллан әуе күштері базасында орналасқан 552-ші AEWCW, әрбір жағалауда бір қанаттан. RC-121, EC-121 және Texas Towers шығыс жағалаудағы радарлық жабылуды 300-500 мильге дейін кеңейтуге көмектеседі деп есептелді. 1950 жылдардағы әуе қатеріне қатысты, бұл бомбалаушы шабуылының алдынан кем дегенде 30 минутқа артық ескерту уақытын білдірді. ADC-ның 11-12 шілдедегі "Tail Wind" операциясы әуе қорғанысының төтенше жағдайларына қатысу үшін Әуе оқу командалығының ұшақтарын қажет ететін күшейту жоспарын сынап көрді. АТК-ның жеті базасы жаттығуға белсенді қатысып, ұшақтар мен экипаждарды орналастырды және ADC радар желісін қолдады. 1970 жылдардың соңында АҚШ Әуе күштері тактикалық әуе командасы E-3 Sentry ұшақтарын орналастыруға дайындалғанда, белсенді бөлімдер 1975 жылдың соңына дейін EC-121 операцияларын тоқтатты. Қалған EC-121 ұшақтары Әуе күштерінің резервіне берілді, ол 1976 жылдың басында Флорида штатындағы Хомстед әуе күштері базасында 79-шы AEWCS құрамын құрды. Белсенді күштер EC-121 ұшақтарын тәулік бойы пайдалану үшін персоналмен қамтамасыз етуді жалғастырды, 20-шы әуе қорғанысы эскадрильясының 1-ші бөлімін Хомстед әуе базасына резервтік ұшақтарды ұшыруға белсенді экипаж ретінде тағайындады. Куба суларын бақылаудан басқа, соңғы "Ескерту жұлдыздары" Исландияның Кефлавик қаласындағы NAS-тан да жұмыс істеді. EC-121 операциясының соңғысы 1978 жылдың қыркүйегінде аяқталды.

Әуе және аэроғарыштық қорғаныс қолбасшылығы

1946 жылы АҚШ Әуе күштері әуе қорғанысы басқармасын (ADC) құрды, ол бұрынғы Континентальдық әуе күштерінің нөмірленген әуе күштерінен әуеден ескерту және әуе қорғанысы міндеттерін қабылдады. 1947 жылдың қыркүйегінде ол жаңадан құрылған АҚШ Әуе күштерінің құрамына кірді. 1948 жылдың 1 желтоқсанында басқарма Континенттік әуе басқармасының (ConAC) бағынышты ұйымына айналды. ConAC ADC әуе қорғанысы құрамдастарының тікелей басқаруын бірте-бірте өз мойнына алды, ал ADC 1950 жылдың 1 шілдесінде таратылды. Бірақ бес айдан кейін, 1950 жылдың 10 қарашасында генералдар Ванденберг пен Твининг генерал Эннис К. Уайтхедке «Әуе күштері Ent штаб-пәтері бар, [ConAC-тан] бөлек Әуе қорғанысы басқармасын құруға келісім берді» деп хабарлады. Жаңа басқарманың міндеті – бір бағытты миссиядағы, дәстүрлі қаруланған поршеньді қозғалтқышты бомбалаушылардың шағын тобын тоқтату болды. Басқарма 1951 жылдың 1 қаңтарында ресми түрде қайта құрылды. Кеңес бомбалаушыларының қарыштамалық дамуымен ADC 1950 жылдары радар желілерін жақсарып, ұшқыштармен жабдықталған ұшақтарды толықтырды. Онжылдықтың соңында ол әуе қорғанысын басқару орталықтарын компьютерлендірді, бұл әуе қорғанысы бақылаушыларына біріктірілген әскери әуе қорғанысы ескерту (MADW) деректерін жылдам қарап шығуға және қорғаныс күштерін жөнелтуге (мысалы, 1959 жылы жер-әуе зымырандарын) мүмкіндік берді. ADC 1960 және 1961 жылдары зымырандардан ескерту және ғарышқа бақылау миссияларын бастады және 1962 жылғы Куба зымыран дағдарысы үшін уақытша зымырандардан ескерту желісін құрды. 1968 жылы ол Әуе-ғарыш қорғанысы басқармасы (ADCOM) деп қайта аталды. 1975 жылы ADCOM Солтүстік Американың әуе қорғанысы басқармасында белгіленген басқарма және АҚШ-тың өкілдік агенті болды – жалғыз CINCNORAD/CINCAD екеуіне де басшылық етті. ADCOM-ның соңғы жер-әуе зымырандары 1972 жылы дайындықтан алынды, ал Федералдық авиация басқармасы ADCOM-ның SAGE радар станцияларының көп бөлігін өз қарамағына алды.

Тактикалық әуе командалығы және ADTAC

1979 жылдың 1 қазанында ADCOM-ның ұрыс қимылына дайын интерцепторлары/базалары және қалған әуе шабуылы ескерту радиолокациялық станциялары Тактикалық әуе қолбасшылығына (TAC) берілді, бұл "атмосфералық" бөлімдер Әуе қорғанысы, Тактикалық әуе қолбасшылығына (ADTAC) бекітілді. ADCOM-ның зымыран шабуылы ескерту және ғарышқа бақылау жүйелері 1979 жылы Стратегиялық әуе қолбасшылығының Ғарыш және зымыран шабуылы ескерту жүйелері басқармасына (SAC/SX) және Солтүстік Америка ғарыш қорғаныс қолбасшылығының Әуе күштері бөліміне, NORAD/ADCOM (AFENA) берілді, ол Ғарыш қорғаныс орталығы деп қайта аталды. Бұл қолбасшылық 1980 жылдың 31 наурызында таратылды. 1992 жылы TAC және SAC таратылғаннан кейін, Ғарыш қорғаныс орталығы, ADCOM-мен анықталған қолбасшылық ұйымдары, сондай-ақ SAC-тің зымыран шабуылы ескерту және ғарышқа бақылау жүйелері Әуе күштері Ғарыш қолбасшылығының (AFSPC) құрамына кірді. Әуе күштері Ғарыш қолбасшылығы штаб-пәтерін ADCOM таратылған Chidlaw ғимаратында орналастырды.

Қабылдаушы ұшақ

1946 жылы АҚК-де күндізгі типтегі төрт истребитель эскадрильясы (FDS) болды. АҚК-нің қарсыласу күштері тоқсан үш (93) белсенді Әскери-әуе күштері истребитель эскадрильясына, жетпіс алты (76) Әуе Ұлттық гвардиясы истребитель эскадрильясына, бірнеше АҚШ Әскери-теңіз күштері истребитель эскадрильясына, USAF және USN әуедегі ерте ескерту эскадрильяларына, радар эскадрильяларына, оқу эскадрильяларына және көптеген қолдау бөлімшелеріне дейін ұлтымыздың қорғанысында маңызды рөл атқарды. Бірінші АҚК истребителі, P-61 Black Widow, советтік Tu-4 бомбалаушысына қарсы тиімді болған жоқ. Оның ізбасары, F-82 Twin Mustang, одан да көңіл көншітпеді. Оны өндіріске енгізуге көп уақыт кетті және қолайсыз ауа райында жақсы жұмыс істемеді. F-80 Shooting Star және F-84 Thunderjet сияқты ертедегі реактивті истребительдер кез келген ауа райында жұмыс істеуге қабілетсіз болды және әуе қорғанысы мақсатында пайдасыз деп есептелді. Көп үміт екі реактивті истребительге, XP-87 Blackhawk және XP-89 Scorpion-ға байланысты болды. (Белгілеулері XF-87 және XF-89 болып өзгертілді.) Олар да жеткіліксіз болып шықты: XF-87 жобасы тоқтатылды, ал Scorpion кең ауқымды қайта жобалаудан өтті. Бірінші буын истребительдерінің орнына барлық ауа райында жұмыс істей алатын арнайы истребительдер келді. F-94 Starfire "уақытша" истребитель ретінде пайдаланылды, ал 1949 жылы North American Sabre истребителінің F-86D нұсқасын ұсынды. Бір ұшқышқа қойылатын күрделі талаптарға қарамастан, F-86D Әскери-әуе күштерінің жоғары шенеуілдерінің қолдауын алды. Шамамен 2504 ұшақ салынды және ол Әуе қорғанысы Командырының паркіндегі ең көп санды истребительге айналды, 1955 жылдың соңына қарай 1000-нан астам қызметте болды. Дегенмен, F-86D идеалды емес еді; оның форсажды қозғалтқышы биіктікке көтерілу үшін көп отын жұмсады, ал ұшқыш пилот кабинасындағы жұмыстармен тым ауыр жүктелді. F-89D AIM-4 Falcon басқарылатын зымырандарды (F-89H) және AIR-2 Genie атомдық зымырандарын (F-89J) қару ретінде пайдалану үшін модификацияланды. F-86D (F-86L) автоматты жердегі басқаруды қамтамасыз ететін FDDL SAGE деректер байланысын қосып модификацияланды. F-86L және F-89H 1956 жылы, ал F-89J 1957 жылы қолданысқа енгізілді. North American F-108 Rapier, F-106 истребителінің алғашқы ұсынылған ізбасары болды. Ол 3 Мах жылдамдығына жете алуы керек еді және АҚШ аумағына жақындамас бұрын, полюстерден шабуылдайтын кеңестік бомбалаушыларды жоя алатын ұзақ қашықтыққа қарсы истребитель ретінде қызмет етуге арналған. Ол сонымен қатар North American компаниясында құрылатын XB-70 Valkyrie Mach 3 стратегиялық бомбалаушысының эскорт истребителі ретінде де қызмет етуі керек еді. Әскери-әуе күштері алғашқы F-108A-ның 1963 жылдың басында қызметке дайын болатынын күтті. 480 F-108 истребителіне тапсырыс беру күтілді. Алайда, 1959 жылдың ортасына қарай Әскери-әуе күштері Rapier бағдарламасының жоғары құнына қатысты күмән тудыра бастады. Кеңес Одағының басты стратегиялық қауіп-қатері ұзақ қашықтықтағы бомбалаушылардың күші емес, континенттер аралық баллистикалық зымырандардың батареясы болып саналды. Континенттер аралық баллистикалық зымырандарға қарсы F-108A истребителі мүлдем тиімсіз болар еді. Бұдан басқа, Әскери-әуе күштері ұшқышсыз континенттер аралық баллистикалық зымырандар B-70 Valkyrie / F-108 Rapier комбинациясының миссиясын әлдеқайда тиімді және әлдеқайда төмен бағамен орындай алады деген пікірде болды. Осылайша, F-108A жобасы 1959 жылдың 23 қыркүйегінде, ешқандай прототиптер жасалмас бұрын тоқтатылды. 1968 жылы АҚК F-101 және F-102 истребительдерін белсенді қызметтегі бөлімшелерден кезең-кезеңмен алып тастай бастады, екі типті де негізінен Әуе Ұлттық гвардиясына берді. F-101 1982 жылға дейін белсенді қызметте шектеулі рөлде қалады, ол сүйретілетін нысана тасымалдаушы ұшақтар және әуедегі қару-жарақ бақылаушы студенттерін E-3 Sentry AWACS-тегі міндеттерге даярлау үшін жау радарларымен байланыстарды симуляциялады. F-102 1980 жылдардың ортасына дейін PQM-102 әуедегі мақсатты ұшақ ретінде қызмет етті. F-106 Delta Dart 1970 және 1980 жылдары АҚШ Әскери-әуе күштері үшін негізгі әуе қорғанысы истребителі болды. Бұл АҚШ Әскери-әуе күштері үшін соңғы арнайы истребитель болды. 1980 жылдары біртіндеп қызметтен шығарылды, бірақ QF-106 ұшақтарының ұшақпен айналдырылуы 1998 жылға дейін FSAT бағдарламасы бойынша әуе нысаналары ретінде пайдаланылды.

Жауынгерлерді тонау жаттығулары

B 57E Канберра әуе қорғанысы басқаруының арнайы нысана сүйрейтін ұшақтары F 86D Sabre, F 94C Starfire және F 89D Scorpion тосқауылдаушыларын 2,75 дюймдік Mk 4/Mk 40 икемді қанатты әуе ракеталарын ату бойынша оқыту үшін пайдаланылды. Әуеден-әуеге қарумен оқытудың ерекшелігіне байланысты, үлкен аумақты әуе кеңістігі қажет болғандықтан, оқу полигондары үшін тек бірнеше ғана орын болды. ADC осы ұшақтарды осы үлкен, шектеулі аймақтарға жақын базаларға орналастырды, ал тосқауылдаушы эскадрильялар осы типтегі "жанды оқпен" оқыту үшін осы базаларға дислокацияланды. Оқ ату мектептері Аризона штатындағы Юма әуе базасында (17-ші нысана сүйрейтін эскадрилья (TTS)) орналасқан, кейіннен Флорида штатындағы МакДилл әуе базасына көшірілді, онда оқу Мексика шығанағында жалғасты. Флоридаға көшкеннен кейін, 3-ші TTS Джордж әуе базасында, Калифорнияда құрылды, ол Оңтүстік Калифорниядағы Мохаве шөлінде оқыту жүргізді. Қосымша бөлімшелер Биггс әуе базасында, Эль-Пасо, Техас (1-ші TTS) және 4756-шы TTS орналасқан. ADC сонымен қатар Джонсон әуе базасында, Жапонияда (6-шы нысана сүйрейтін эскадрилья) шетелдегі оқуды қолдады. Джонсон әуе базасынан B 57E ұшақтары Филиппиндегі Кларк әуе базасына, Гуамдағы Андерсен әуе базасына, Окинавадағы Наха әуе базасына, Жапониядағы Итадзуке, Мисава және Йокота әуе базаларына, осы базаларға бекітілген тосқауылдаушы эскадрильяларды оқыту үшін дислокацияланды. 6-шы TTS 1957 жылдың соңында таратылды, ал Канберра оқытушылары Джонсон әуе базасындағы 8-ші бомбалау эскадрильясының құрамына енгізілді. Еуропада USAFE Ливиядағы Wheelus әуе базасында B 57E оқ ату оқытушыларынан эскадрильяны қолдады, онда Еуропалық базадағы тосқауылдаушылар сол жердегі кең шөлді полигонда "тікелей атыс" үшін дислокацияланды.

Қорғаныс жүйелерін бағалау

"Фейкер" немесе симуляцияланған нысана ұшағы, GDI станцияларын, Әуе қорғанысы бағыт-бағдар орталықтарын және истребитель эскадрильяларын жаттықтыру үшін әуе қорғанысы секторларына шабуылдауды имитациялады. Бастапқыда өзгертілген B-25 Митчелл және B-29 Суперфортресс бомбалаушыларын пайдаланып, ұшақтар күтпеген, кездейсоқ уақытта шабуыл профилімен миссияларды орындайтын, төмен биіктікте ұшып, истребительдерді шатастыру үшін кездейсоқ бағыттарда қимылдап, қорғаныстан қашуға тырысты. Ұшақтарда радиолокациялық операторларды шатастыру үшін электрондық қарсы шаралар (ЭҚШ) жабдықтары орнатылды. 1957 жылы поршендік ұшақтар тоқтатылып, тактикалық әуе қолбасшылығынан алынып жатқан Martin B-57 орташа бомбалаушыларымен ауыстырылды. Алғашқыда барлау бөлімшелерінің RB-57A ұшақтарындағы бұрынғы камера бөлімдері, қорғанысты шатастыру үшін жаңа ECM жүйелерін орнату үшін қайта жабдықталды. Бастапқыда бомбаларға арналған қанатты тіреулер енді сабанды таратқыштармен жабдықталды, ал навигатордың орны электрондық соғыс офицерімен (ЭСО) ауыстырылды. Өзгертілген B-57 ұшақтары EB-57 (E – арнайы электрондық жабдықталған) деп белгіленді. B-57 экипаждары осы симуляциялық шабуыл миссияларын орындау кезінде жоғары деңгейде реализм қамтамасыз етілді. Көбінесе бірнеше EB-57 ұшағы жеке-жеке траекторияларды құру және сынақты қиындату үшін үйлестірілген кедергі жасау үшін пайдаланылды. GCI радарының қашықтығына жеткенде және ұстау күтіліп тұрғанда, қорғаныс күштерін шатастыру үшін сабан таратылды және радар сигналдарын бұғаттау үшін электрондық импульстар қосылды. Дұрыс ұстауды анықтау міндеті қорғаныс истребительдері мен GCI станцияларына жүктелді.

Ракеталық ескерту және ғарышқа бақылау

ADC-нің BMEWS орталық компьютерлік және дисплейлік кешені (ICBM-ге қарсы атысты үйлестіру емес) қатаң желілік орталық ретінде салынды, ол "1960 жылдың 30 қыркүйегінде түн ортасында алғашқы операциялық қабілеттілікке (IOC) қол жеткізді". 1961 жылдың 1 шілдесінде ADC ғарыш бақылауы үшін Ларедо сынақ алаңын және Тринидад әуе стансасын Рим әуе даму орталығынан қабылдады. Hanscom AFB NSSCC-дегі "1st Aero" құрамы 1961 жылдың шілдесінде 496L жүйесінің операцияларын P4 ғимаратының шатырына орналасқан ENT-тің "SPADATS орталығына" көшірді. 1962 жылдың 5 қаңтарында Туле алабының операциялық BMEWS басқаруы J RCA AN/FPS 50 радарлық кешендерінен ADC-ге берілді (12MWS 1967 жылы іске қосылды). 1962 жылдың 30 маусымына дейін ADC-нің BMEWS CC&DF және SPADATS орталығының интеграциясы Ent AFB-де аяқталды, ал Исландия әуе күштері 1962 жылдың 1 шілдесінде Әскери әуе тасымалы қызметінен ADC-ге ауысты. 9-шы ADD 1962 жылы зымыран дағдарысы үшін уақытша "Куба зымыранының ерте ескерту жүйесін" құрды. Түркиядағы USAFSS эскадрильясының AN/FPS 17 радиолокациялық стансасының зымыран сынақтарын бақылау жауапкершілігі ADC-ге 1963 жылдың 1 шілдесінде берілді, сол күні аталған стансаның AN/FPS 79 IOC-ге қол жеткізді. 1963 жылдың қаңтарына қарай, 9-шы аэроғарыштық қорғаныс дивизиясының 3-ші бөлімі (9-шы ADD) Мурстаундағы BMEWS стансасынан ғарыш бақылау деректерін "Колорадо-Спрингстегі ғарыш жолын талдау орталығына" жеткізіп отырды. 1965 жылдың 31 желтоқсанында 440L деректерді өңдеу орталығынан Forward Scatter Over the Horizon желісінің деректері ADC-ге зымыран ескертуі үшін түсті, ал NORAD-тың 1966 жылдың 1 сәуіріндегі жоспары ADC-ге "26-шы, 28-шы, 29-шы және 73-ші әуе дивизияларын төрт әуе күшіне қайта ұйымдастыруды" тапсырды. 1966 жылғы 20-шы қадағалау эскадрильясы Эглин әуе базасының C 6 жобасының Ғарыш жолы радарымен ADC-нің фазалық массив операцияларын бастады (Эглин фазалық массивінің IOC-і 1969 жылы болды, ал Солтүстік Дакота CMEWS "ADCOM миссиясы үшін өңделгеннен кейін" PARCS фазалық массив деректерін 1977 жылы NORAD-қа "жіберуді" бастады). 1958 жылдың наурыз айында "Армияның ZEUS-і мүмкін жаудың алдау және қарсы шараларын басқару үшін жетілу әлеуетіне ие емес" деп мәлімдегеннен кейін, 1959 жылдың басында АҚШ Әуе күштері өзінің жоспарланған Сиқырлы зымыраны ICBM оқ-дәрілеріне қарсы "тиімді емес" екенін анықтады. Армияның Зевс ICBM-ге қарсы (SAFEGUARD жүйесі, 1975–6) және ғарыш кемелеріне (Джонстон атолы, 1962–75) қарсы жалғастырушыларын орналастырды. 1959 жылғы High Virgo (Explorer 5), 1959 жылғы Bold Orion (Explorer 6) және 1963 жылғы Project 505 (Nike Zeus) спутниктерге қарсы сынақтардан кейін (соңғысының ядролық жарылысы спутникті жойды), Әуе күштері жүйелері командасы ASM 135 ASAT 1984 жылы спутникпен соқтығысты.

Консолидацияланған C3

ADC-нің біріктірілген командалығы. Бақылау және байланыс бағдарламасы, 1965–1972 қаржы жылы, 196x жылғы «ADC NORAD PAGE зерттемесінің» нәтижесі болды, мақсаты SAGE/BUIC жүйесін негізгі автоматтандырылған жерлік ортамен (PAGE) алмастыру еді. Бағдарлама, Біріккен DOD/FAA Ұлттық әуе кеңістігі жүйесі (NAS) аясында, DOD/FAA келісімдеріне әкеліп, ортақ ұшақтарды бақылау жүйесін құруға мүмкіндік берді, FAA-ға «өзінің жаңа Ұлттық әуе кеңістігі жүйесінің (NAS) орталықтарын автоматтандыру» міндеті жүктелді. ADC өзінің үлесі «шамамен 6 миллион долларға бағаланады, ал жылдық пайдалану, техникалық қызмет көрсету және байланыс шығындары шамамен 3,5 миллион долларға жетеді» деп есептеді («алғашқы BUIC III 1967 жылдың сәуір айында Z 50, Саратога Спрингс қаласында іске қосылуға тиіс еді»). Ғарыш миссиясының өсуімен командалық атауы 1968 жылдың 15 қаңтарынан бастап Аэроғарыш қорғаныс командалығы, немесе ADCOM деп өзгертілді. ADCOM аясында баллистикалық зымырандарды анықтау және ескерту, сондай-ақ ғарышқа бақылау жүйелеріне басымдық берілді, ал 1950 жылдардан бері үздіксіз кеңейіп және жақсарылып келген атмосфералық анықтау және ескерту жүйесінің дамуы баяулады. Мысалы, BOMARC қару-жарақ тізімінен алынып тасталды, ал F 101 және F 102 ұшақтары Әуе күштерінің тізімінен Ұлттық гвардияға берілді. Қаржыны және еңбек ресурстарын үнемдеу мақсатында, алыс қашықтықтағы радар станцияларының саны, истребитель эскадрильяларының саны және ұйымдық құрылым күрт қысқартылды. 1968 жылға қарай DOD қазіргі әуе қорғаныс жүйесін кезең-кезеңмен тоқтатуды және жаңа жүйеге көшуді жоспарлады, ол әуедегі ескерту және басқару жүйесін (AWACS), горизонттан артық шағылыс (OTH B) радарларын және жақсартылған F 106 истребителін қамтыды. Қауіптің мақсатынан – экипажды бомбалаушы ұшақтан баллистикалық зымыранға ауысуы, әуе-ғарыш қорғаныс ресурстарын және қызметкерлерін қайта ұйымдастыруға және қысқартуға, сондай-ақ басқару құрылымында үнемі болатын өзгерістерге әкелді. Континенттік әуе қорғанысы бас қолбасшылығының (CONAD) және ADC бас кеңселері 1973 жылдың 1 шілдесінде біріктірілді. Алты айдан кейін, 1973 жылдың ақпанында ADC 20 истребитель эскадрильясына дейін қысқартылды және әуе қорғаныс зымыран батареялары толықтай таратылды. Континенттік әуе командалығы 1975 жылдың 1 шілдесінде таратылды, ал Аэроғарыш қорғаныс командалығы Біріккен штабтар комитетінің (JCS) директивасымен арнайы команда болып бекітілді. 1970 жылдардың соңғы жартысында қысқартулар мен қайта ұйымдастырулар жалғасты, бірақ негізгі командалық бас кеңсесін мүлдем жабу және далалық ресурстарды басқа командаларға қайта бөлу туралы ұсыныстарға Әуе штабы қолдау көрсетпеді.

Белсенділендіру

1977 жылдың басында Конгрестің басқаруды "артық шығынды" азайту бойынша күшті талабы және Әуе күштері Бас штабының бастығының операциялық мүмкіндіктерді төмендетпестен айтарлықтай үнемдеуге болатынына жеке сенімі ADCOM-ның соңғы "қайта ұйымдастырылуын" алға шығарды. Екі жылдық жоспарлаудан кейін, 1979 жылдың соңында Әуе күштері оны іске асыруға дайын болды. Ол екі кезеңде жүзеге асырылды: 1979 жылдың 1 қазанында ADCOM-ның атмосфералық қорғаныс ресурстары (ұшқыштар, ескерту радарлары және олармен байланысты базалар мен қызметкерлер) Тактикалық Әуе Командалығына берілді. Олар Тактикалық Әуе Командалығының (ADTAC) Әуе қорғанысы құрамына енді, TAC бойынша сандық әуе күштеріне бағынышты болды. Бұл қадаммен әуе қорғанысы міндетін атқаратын көптеген Ұлттық гвардия бөлімшелері TAC-тың бақылауына өтті. ADTAC штаб-пәтері Колорадо штатындағы Энт Әуе күштері базасында Солтүстік Америка ғарыш қорғаныс командалығымен (NORAD) бірге орналасқан. Мәнісінде, Тактикалық Әуе Командалығы бұрынғы Континенттік Әуе Командалығына айналды. Сол күні электрондық құралдар Әуе күштерінің коммуникациялық қызметіне (AFCS) жіберілді. 1979 жылдың 1 желтоқсанында зымырандардан сақтандыру және ғарышқа бақылау жүргізу құралдары Стратегиялық Әуе Командалығына берілді. Сол күні ADCOM штаб-пәтерінің қалдықтарынан Тікелей есеп беру бөлімі – Аэроғарыш қорғаныс орталығы құрылды. ADCOM, белгіленген команда ретінде, NORAD-тың АҚШ құрамы ретінде әрі қарай жұмыс істеді, бірақ негізгі әуе командасы 1980 жылдың 31 наурызында таратылды. MAJCOM бірлігінің тағайындалуы Әуе күштері департаментінің бақылауына қайтарылды.