Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық кәсіпкерлер алаяқтық қылмысы үшін айыпталды.
British businessmen indicted for fraud
NatWest Үштігі, сондай-ақ Enron Үштігі деп белгілі, бұл британдық кәсіпкерлер Джайлс Дарби, Дэвид Бермингем және Гэри Малгрю. 2002 жылы олар Техас штатының Хьюстон қаласында бұрынғы жұмыс берушілері Greenwich NatWest компаниясына қарсы жеті баптан сым арқылы алаяқтық жасады деген айыптама алды, бұл Enron дауының бір бөлігі болды. Ұлыбритания соттарындағы жоғары деңгейдегі сот процесінен кейін, үш ер адам 2006 жылы Ұлыбританиядан АҚШ-қа экстрадицияланды. 2007 жылдың 28 қарашасында олар қалған айыптамалар алынып тасталғандықтан, сым арқылы алаяқтық жасады деген бір айыптаманы мойындады. 2008 жылдың 22 ақпанында олардың әрқайсысы 37 айға бас бостандығынан айырылды. Алғашқыда олар АҚШ түрмесінде жазасын өтеді, бірақ кейіннен жазаның қалған бөлігін өтеу үшін Ұлыбритания түрмелеріне қайтарылды. Олар 2010 жылдың тамызында босатылды.
The NatWest Three, also known as the Enron Three, are the British businessmen Giles Darby, David Bermingham and Gary Mulgrew. In 2002, they were indicted in Houston, Texas, on seven counts of wire fraud against their former employer, Greenwich NatWest, as part of the Enron scandal. After a high profile battle in the British courts, the three men were extradited from the United Kingdom to the United States in 2006. On 28 November 2007, each pleaded guilty to one count of wire fraud in exchange for the other charges being dropped. On 22 February 2008, they were each sentenced to 37 months in prison. Initially they were jailed in the US, but were later repatriated to British prisons to serve out the rest of their sentences. They were released from custody in August 2010.
Өмірбаян
2000 жылы Джайлс Дарби, Дэвид Бермингем және Гэри Малгрю Гринвич NatWest компаниясында жұмыс істеді, ол кейіннен Ұлттық Вестминстер банкінің бөлімшесі болды, содан кейін Шотландия Корольдік банкі (RBS) оны сатып алды. Үшеуі де Гринвич NatWest компаниясының американдық Enron энергетикалық компаниясымен жасаған келісімдерге қатысты. Осы келісімдердің нәтижесінде NatWest компаниясы Кайман аралдарында тіркелген Swap Sub серіктестігінің үлесіне ие болды. Swap Sub – бұл Enron-ның қаржы директоры Эндрю Фастоу құрған арнайы мақсаттағы ұйым, ол Enron-ның Rhythms NetConnections интернет-провайдеріне салған инвестицияларын қорғау үшін құрылған. Swap Sub активтері қолма-қол ақшадан және Enron акцияларынан тұрды. Оның міндеттемесі – 2004 жылы алдын ала белгіленген бағамен Rhythms NetConnections компаниясындағы Enron-ның барлық инвестициясын сатып алу құқығын беретін опцион болды. NatWest-тен басқа, Credit Suisse First Boston да Swap Sub-те тең үлес иеленді. Қалған бөлігі Fastow басқаратын серіктестікке тиесілі еді. Бірақ Rhythms акцияларының құны төмендегендіктен, Swap Sub компаниясы Enron-ға үлкен сомада қарыз болды. Төлемнің 10 миллион доллары Credit Suisse First Boston-ға жіберілді; Фастоу Enron-ға қалған 20 миллион доллары NatWest-ке беріледі деп жалған мәлімдеме жасады, бірақ шындығында тек 1 миллион доллары ғана солай болды. 2000 жылдың 22 наурызында ресми келісімге қол қойылған төлем Swap Sub компаниясына үлкен пайда әкелді, соның нәтижесінде серіктестікте үлесі бар бірнеше Enron қызметкерлері байыды.
In 2000, Giles Darby, David Bermingham and Gary Mulgrew worked for Greenwich NatWest, then a unit of National Westminster Bank, which was later acquired by Royal Bank of Scotland (RBS). The three were involved in Greenwich NatWest's dealings with the American energy company Enron. As a result of these dealings, NatWest owned a stake in a Cayman Islands registered partnership, Swap Sub. Swap Sub was a special purpose entity created by Andrew Fastow, Enron's CFO, ostensibly for the purpose of hedging Enron's investment in Rhythms NetConnections, an internet service provider. Swap Sub's assets consisted of cash and Enron stock. Its liability was an option giving Enron the ability to require it to buy Enron's entire investment in Rhythms NetConnections at a predetermined price in 2004. In addition to NatWest, Credit Suisse First Boston held an equal stake in Swap Sub. The remainder was owned by a partnership managed by Fastow. even though, because of a decline in the price of the Rhythms stock, Swap Sub owed Enron a large amount of money. $10 million of the payment went to Credit Suisse First Boston; Fastow falsely claimed to Enron that the other $20 million would go to NatWest, but in fact only $1 million did so. The payment, which was formally agreed on 22 March 2000, resulted in large profits for Swap Sub, enriching several Enron employees who had acquired ownership interests in the partnership.
Қылмыс
Үш жауапкердің кінәсін мойындау туралы келісімге қол қойған фактілер туралы мәлімдемеге сәйкес, Үшеуі 2000 жылдың басында Enron және Rhythms акцияларының бағасының өсуіне байланысты NatWest-тің Swap Sub-қа деген мүддесінің "құндылығы бар" екенін түсінді. Сол жылдың 22 ақпанында үш банкир Enron-ның қаржы директоры Эндрю Фастоуға осы құндылықты қалай пайдалануға болатынын ұсынды, бірақ Фастоу бұл ұсынысты қабылдамады. Біраз уақыттан кейін, 2000 жылдың ақпан айының соңында немесе наурыз айының басында Фастоу Гари Малгрюмен байланысып, NatWest-тің Swap Sub-тағы үлесін сатып алуды ұсынды. Ол сондай-ақ Мулгрюге, егер ол NatWest-тен кетсе, "белгісіз қаржылық мүмкіндік" ретінде сипатталған мәлімдемеде ұсынды. Малгрю мен Дарби өздерінің жоғары тұрған басшыларына NatWest-тің бұл ұсынысты қабылдауын ұсынды. Сол айдың соңында үш банкир Мулгрюге айтылған "белгісіз қаржылық мүмкіндік" олардың жеке өздері NatWest-тің Swap Sub-тағы үлесінің бір бөлігін сатып алуымен байланысты екенін білді. Осы мақсатта Коппер Үшеуі үшін компаниядағы NatWest-тің бұрынғы үлесінің жартысына сату опционын алуға келісім жасады. 17 наурызда Дарби NatWest сатуын аяқтау үшін қажетті қолтаңбаларды жинады. 20 наурызда Үштік Коппермен опциондық келісімді орындады. Үшеуі Фастоу және Коппермен болған келісімдерін, сондай-ақ Swap Sub компаниясын сатып алған компанияға қатысты қаржылық мүдделері бар екенін NatWest-тегі басшыларынан жасырды. Фактілер туралы мәлімдемеге сәйкес, Үшеуі 22 наурыздағы Swap Sub компаниясына 30 миллион доллар төлеу туралы келісім туралы хабардар болған жоқ. 2000 жылдың 21 сәуірінде, бұл уақытқа дейін NatWest-тен кеткен Бермингем опциондарды пайдаланып, 7 миллион доллардан астам пайда тапты. Ол кейіннен табысты Дарби мен Малгрюмен бөлісті.
According to the Statement of Facts which was signed by all three defendants as part of their eventual plea bargain, the Three realized in early 2000 that, because of rises in the stock prices of Enron and Rhythms, NatWest's interest in Swap Sub "had quite some value". On 22 February of that year, the three bankers made a presentation to Enron CFO Andrew Fastow suggesting ways in which this value could be captured; however, Fastow ultimately rejected this proposal. Shortly afterwards, Fastow contacted Gary Mulgrew in late February or early March 2000 and offered to purchase NatWest's interest in Swap Sub. He also offered Mulgrew what is described in the Statement of Facts as "an unspecified financial opportunity" if he were to leave NatWest. Mulgrew and Darby subsequently recommended to their superiors that NatWest should accept this offer. Later that month, the three bankers learned that the "unspecified financial opportunity" which had been mentioned to Mulgrew involved their personally acquiring a portion of NatWest's stake in Swap Sub. In furtherance of this, Kopper set up a deal for the Three to acquire a put option on half of NatWest's former stake in the company. On 17 March, Darby collected the signatures needed to finalize the NatWest sale. On 20 March the Three executed the option agreement with Kopper. The Three concealed both their dealings with Fastow and Kopper, and the fact that they now had a financial interest in the company that bought Swap Sub, from their superiors at NatWest. According to the Statement of Facts, the Three were unaware of the 22 March agreement to pay $30 million to Swap Sub. On 21 April 2000, Bermingham, who had resigned from NatWest in the meantime, exercised the options, resulting in a profit of more than $7 million. He subsequently split the proceeds with Darby and Mulgrew.
Құрама Штаттардағы алғашқы сот ісін жүргізу
Экстрадицияға қатысты барлық заңдық шаралар сарқылып болғаннан кейін, Үшеуі 2006 жылдың 13 шілдесінде Хьюстонға келді. Олар сол қаланың Федералды ұстау орталығында бір түн өткізді, содан кейін адвокаттарының қадағалауымен босатылды, олар электрондық бақылау құрылғыларын тағуға міндетті болды. 21 шілдеде судья Үшеуі кепілдікпен босатылуы мүмкін деген қаулы шығарды, бірақ Хьюстон аймағынан шыға алмады, адвокаттарының қатысуынсыз бір-бірімен кездесе алмады және ай соңына дейін 80 000 доллардан 150 000 долларға дейін қаражат жинауға міндеттелді. АҚШ иммиграциялық қызметі оларға АҚШ-та бір жылға жұмыс істеуге рұқсат берді, бірақ судьяның қаулысына сәйкес, жұмыс іздеу немесе алу үшін Хьюстон аймағынан шығуға тыйым салынды.
After all legal avenues of appeal against extradition had been exhausted, the Three arrived in Houston on 13 July 2006. They spent one night in that city's Federal Detention Center before being released into the custody of their attorney, under a requirement that they wear electronic monitoring devices. On 21 July, a judge ruled that the Three could go free on bond but could not leave the Houston area, could not meet with each other without their lawyers present, and were required to raise between $80,000 and $150,000 by the end of the month. US immigration services gave them permission to accept employment in the US for a period of one year, but, because of the judge's order, they were not permitted to leave the Houston area to seek or obtain work.
Сот отырысының кейінге қалдырылуы
2006 жылдың 2 тамызында сот отырысының күні 13 қыркүйектен кейінге шексізге салды, бұл «Үшеудің» екеуіне заңгерлік көмек алуға мүмкіндік беру үшін жасалды. 2006 жылдың 9 тамызында «Үшеудің» құқықтық жағдайы Канада Корольдік банкіне қарсы Енронмен байланысты азаматтық сот ісі бойынша оларға табыс етілген сотқа шақырулармен күрделенді. 2006 жылдың 12 тамызында барлығы үшеуі судьяға адвокаттарды жалдағанын хабарлады. 2006 жылдың 6 қыркүйегінде сот отырысының күні куәгерлерді уақтылы табу мүмкін болса 2007 жылдың ақпан айына, болмаса 2007 жылдың 4 қыркүйегіне белгіленді. Осы уақытқа дейін «Үшеу» бақылау құрылғыларын тағуға міндетті болды және Хьюстон аймағынан шығуға тыйым салынды. 2007 жылдың 1 тамызында сот отырысы тағы бір рет 2008 жылдың қаңтарына ауыстырылды. Бұл бұрынғы 22 қазанға ауыстырудан кейін болды. Бұл кешігу «Үшеуге» ауыр соққы болды, ал олардың қолдаушылары заңгерлік қызметтердің жоғары құны және Ұлыбританиядағы отбасыларынан алыстаумен байланысты проблемаларды қайтадан атап өтті.
On 2 August 2006 the trial date was delayed indefinitely from 13 September 2006, in order to allow two of the Three to secure legal representation. On 9 August 2006 the legal situation of the Three was complicated by subpoenas served on them in an Enron related civil suit against Royal Bank of Canada. On 12 August 2006 all three informed the judge that they had retained attorneys. On 6 September 2006, the trial date was set for February 2007 if witnesses could be obtained in time, failing that for 4 September 2007. Until that time the Three were required to wear monitoring devices and were forbidden from leaving the Houston area. On 1 August 2007, the trial date was moved back yet again to January 2008. This was following another earlier postponement to 22 October. This further delay was a significant blow to the three, and their supporters stressed again the problems they were facing with the scale of legal fees and further separation from their families in the UK.
Куәгерлер туралы дау
2007 жылдың 6 тамызында Үш соттан өз қорғаулары үшін Ұлыбританияда тұратын алты бұрынғы әріптесіне бейне куәлік беруді міндеттеуді сұрады. Сотқа ұсынған өтініште олар "[АҚШ] үкіметі тарапынан қорқыту сезінгендіктен немесе қорқытылғандықтан, бірнеше адам айыпталушылардың қорғаны үшін АҚШ-қа барудан бас тартады" деді. Мұндай өтініш британдық билік органдарының ынтымақтастығын қажет ететін еді, сондай-ақ "осы істегі шағымданушы (RBS) адвокаты қорғау тарапының қажетті куәліктерді алуына кедергі келтірді" деді. Олар Үштің "қарқынды қорғаныс жүргізу мүмкіндігі күрт шектелді, тіпті жойылды" деген қорытындыға келді. Келісім шартында Үш айыптау актісінің төртінші тармағы бойынша кінәлі екендерін мойындады, ол Лондоннан Хьюстонға жіберілген соңғы Swap Sub сату құжаттарына қатысты электрондық хатқа байланысты болды. Келісімге А қосымшасы ретінде "фактілер туралы мәлімдеме" қоса берілді және оған үш айыпталушы да қол қойды. Басқа британдық сарапшылар да бұл мүмкін екенін мойындады. The Telegraph басылымында "Үш адам NatWest-ті әдейі алдады" деген мәлімдеме жоқ екені айтылды. Джайлз Дарби Бермингем мен Малгрюдің бейнедегі мәлімдемелерімен "толығымен" келіспейтінін мәлімдеді.
On 6 August 2007, the Three asked the judge in the case to order six former colleagues living in Britain to provide video testimony for their defence. In a court filing explaining this request, they alleged that "[s]everal individuals now refuse to travel to the United States to appear on defendants' behalf because they feel, or have been, threatened by the [US] government". Such a request would have required the co operation of British authorities. and that "counsel for the purported victim in this case [RBS] has interfered with the ability of defence counsel to obtain relevant testimony". They concluded that the Three's ability "to mount a vigorous defence has thereby been severely compromised, if not eviscerated". In the plea agreement, the Three pleaded guilty to count four of the indictment, relating to the email from London to Houston of the final Swap Sub sale documents. A "statement of facts" was appended to the plea agreement as Exhibit A and was signed by all three defendants. Other British commentators agreed that this was a possibility. The Telegraph piece went on to claim that the statement of facts did not state that the Three knowingly defrauded NatWest. Giles Darby said that he "fundamentally" disagreed with the claims made by Bermingham and Mulgrew in the video.
Сотталу және түрмеге қамау
NatWest Үшін 2008 жылдың 22 ақпанында 37 айға бас бостандығынан айырылды. Олар сотқа дейін АҚШ-та күткен уақыты үшін мерзімінен бұрын босатылмады. Сонымен қатар, олар Greenwich NatWest-тің құқығын мұра еткен RBS Securities компаниясына 7,3 миллион доллар қайтаруға міндетті болды, оның 1,25 миллион доллары ер адамдар түрмеге тапсырған кезде төленуге тиіс еді. Сот кезінде үшеуі де судьяға қысқаша мәлімдеме жасады. Малгрю өзінің "адалдық танытпағанын" және "дұрыс емес шешімдер қабылдағанын" айтып, "Менің кінәм тек өзіме" деген қорытындыға келді. Малгрю, Дарби және Бермингемге тізбектелген федералдық тұтқын нөмірлері берілді (66096 179, 66097 179 және 66098 179). Кейіннен оларға жазаның қалған бөлігін Англияда өтеуге рұқсат берілді. Бермингем 2009 жылдың тамызында Спринг-Хилл ашық түрмесінен Грендон Андервудтағы жабық түрмеге ауыстырылды. Үшеуі де 2010 жылдың тамызында босатылды.
The NatWest Three were sentenced on 22 February 2008 to 37 months of imprisonment. They were given no remission for the time they had spent in the United States awaiting trial. They were also required to repay $7.3 million to RBS Securities, the successor bank to Greenwich NatWest, of which $1.25 million would be due when the men surrendered themselves to prison authorities. During sentencing, the Three each made brief statements to the judge. Mulgrew said that he had shown a "lack of integrity" and "exercised poor judgement", concluding that "I have no one to blame but myself". Mulgrew, Darby and Bermingham were assigned consecutive federal inmate numbers (66096 179, 66097 179 and 66098 179 respectively). They were later allowed to serve the remainder of their sentence in England. Bermingham was moved from Spring Hill Open Prison to a closed prison in Grendon Underwood in August 2009. The three were released in August 2010.
Ұлыбританиядағы қоғамдық қатынастар науқаны
Британиядағы баспасөз жазбаларындағы Үштік туралы бастапқы хабарлар көбінесе теріс болды, ерлердің тапқан ақшасының мөлшеріне және олардың әсем өмір салтына назар аударылды. Мысалы, The Independent газеті ерлерді "өз келісімдерін қуып жететіндей, сонымен бірге әйелдерге құмар пираттар" деп есептейтінін жазды, ал The Sunday Times Малгрюді бұрынғы клуб күзетшісі қызметінен қалған "қолдарындағы іздерімен" және "үлкен эгосымен" "күшті бәсекелес" ретінде сипаттады. Екі компания да про боно жұмыс істейтінін мәлімдеді. Райли: "Мен соңғы алты айдан бері про боно жұмыс істеп келемін, себебі мен бұл іске сенемін. Біз экстрадициялық заңның теңсіздігін адамдарға түсіру үшін көп еңбек еттік" деді. Үштік, Бермингемнің кинофинанс саласындағы танысы түсірген 500 000 фунт стерлингтік "Тейкинг Либерти" деректі фильмінде британдық әділеттің құрбандары ретінде бейнеленеді.
Press coverage of the Three in Britain was initially mostly negative, focusing on the amount of money the men had gained and their extravagant lifestyles. For example, The Independent wrote that the men saw themselves as "womanising buccaneers who played as hard and as fast as they pursued their deals", and The Sunday Times described Mulgrew as "fiercely competitive" with "a massive ego" and "scars on his arms" from his former career as a nightclub bouncer. Both firms claimed to be working pro bono. Riley said that "I have been working pro bono for the last six months because I believe in the case. We have worked hard to ensure that people understood the inequity of the Extradition Act." The Three feature as victims of British justice in the £500,000 documentary Taking Liberties, made by Bermingham's film finance acquaintance.
Ұсыну туралы дау
Ұлыбританиядағы үш адамның кеңінен жарияланған жаңалықтары олардың 2003 жылғы жаңа Экстрадиция заңына сәйкес АҚШ-қа экстрадициялану мәселесі бойынша үлкен пікірталас тудырды. Атап айтқанда, The Daily Telegraph газеті экстрадицияға қарсы белсенді науқан жүргізді. Экстрадицияға қарсы бірнеше аргументтер келтірілді.
The extensive news coverage of the Three in Britain resulted in a large scale debate over the merits of their extradition to the United States under the then new Extradition Act 2003. In particular, a high profile campaign against the extradition was led by The Daily Telegraph newspaper. Several arguments were raised against the extradition.
Құзыреттілік туралы дәлел
Бұл қылмыс Ұлыбританияда тұратын британдық азаматтардың Ұлыбританияның астанасы Лондон қаласында тіркелген британдық компанияға қарсы жасалғаны айтылды, сондықтан туындаған кез келген қылмыстық іс британдық заңдық және аумақтық юрисдикцияға жатады және оны британдық сотта қарау керек деп саналды. Дегенмен, британдық биліктер дәлелдердің жеткіліксіздігіне байланысты қудалаудан бас тартты.
It was argued that the crime was committed by British citizens living in Britain against a British company based in London, the nation's capital city and that, therefore, any resulting criminal case fell under British legal and territorial jurisdiction and should be tried by a British court. However, British authorities decided not to prosecute due to a purported lack of evidence.
Әділ сот талқылауы туралы дәлел
Кейбіреулер Үштің Техаста әділ сотқа қатысуы өте қиын болатынын айтты. Іс сотқа бірнеше жылға соғылуы мүмкін еді. Сот процесі 2006 жылдың қыркүйегінде басталуға жоспарланған, бірақ 2008 жылдың қаңтарына бірнеше рет шегерілді. Үш айыпталушы АҚШ-та, Ұлыбританиядағы отбасыларынан шалқап, қалуға мәжбүр болады. Бұған қоса, босатылғаннан кейін олар өздеріне тағылған айыптауларға қарсы қорғану үшін ақы төленетін жұмыс таба алмайды. (Үшеуі Хьюстон қаласында болған жағдайда АҚШ-та жұмыс іздеуге рұқсат етілді.)
Some argued that it would be very difficult for Three to receive a fair trial in Texas. The case could have taken years to come to trial. The trial was scheduled to begin in September 2006, but was repeatedly postponed to January 2008. The three accused men would be forced to remain in the US, far away from their families in the UK. Additionally, while on bail they would be unable to find gainful employment in order to fund a legal defence against the charges brought against them. (The Three were permitted to seek employment in the US provided they remained in Houston.)
Экстрадиция теңсіздігі туралы дәлел
АҚШ пен Ұлыбритания арасындағы экстрадициялау шарттарының өте теңсіз екені айтылды. Заңның талаптары британдық азаматтарды Америкаға экстрадициялауды, керісінше, одан да жеңілдетіп берді. Америкалықтар британдық азаматтарды экстрадициялау үшін алдын ала дәлелдер (prima facie case) ұсынбаса да болады, ал АҚШ азаматтарын Ұлыбританияға экстрадициялауға қатысты мұндай мүмкіндік болған жоқ, бұл көп сынға түсті. Осыған қарамастан, Ұлыбританияның Ауыр қылмыстар жөніндегі басқармасының басшысы Роберт Уордл, тіпті бұрынғы экстрадициялау тәртібі бойынша да Үш адамды АҚШ-қа экстрадициялау үшін жеткілікті дәлелдер болғанын мәлімдеді. Ол бұл адамдардың "әйгілі болғанына" таңғалып, Үш адамның АҚШ-та әділ сотқа тартылатынына сенім білдірді. Дегенмен, бұл шарттардың ешқайсысы экстрадициялау туралы заңның мәтініне жазылмаған, және экстрадициялау кезінде Үш адамның жағдайында да орындалмады. (Келісім АҚШ тарапынан 2006 жылдың қыркүйегінде ратификацияланды.)
It was alleged that the extradition arrangements between the US and the UK were highly unequal. The Act's terms made it easier to extradite British citizens to America than vice versa. There has been much criticism of the fact that the Americans do not have to produce a prima facie case to extradite British citizens, whereas there was no comparable facility to extradite US citizens to the UK. Despite this, the head of Britain's Serious Fraud Office, Robert Wardle, has claimed that there would have been enough evidence to extradite the Three to the US even under the old extradition arrangements. He expressed astonishment that the men had become a "cause célèbre", and expressed confidence that the Three would get a fair trial in the US. However, neither of these conditions was written into the text of the extradition law, and neither had been fulfilled in the case of the Three at the time of their extradition. (The treaty was subsequently ratified by the US in September 2006.)
Төменгі палатадағы талқылау
Жалпы палата спикері Майкл Мартин 2006 жылдың 12 шілдесінде либерал-демократ депутаты Ник Клеггтің өтінішімен келісімшартты және "Natwest Үштігін" талқылауға арналған шұғыл дебат өткізуге рұқсат берді.
The Speaker of the House of Commons, Michael Martin, allowed an emergency debate, on 12 July 2006, on both the treaty and the 'Natwest Three' after a request by Liberal Democrat MP Nick Clegg.
Нил Коулбек
2006 жылдың 12 шілдесінде Шотландия Корольдік Банкінің (RBS) бұрынғы басшысы және ФБР-дің қудалау куәсі Нил Коулбек өз-өзіне қол жұмсап, білегін кесіп өлген күйде табылды. Коулбек 2004 жылға дейін RBS-де жұмыс істеді, соңғы қызметі – Топтың қазынашылығының басшысы. Достары мен туыстары ФБР-дің Коулбекті "қудалағанын" айтты. Оның өліміне қатысты сот отырысында Коулбектің әйелі, "Үштің" экстрадициясы оны терең мазалағанын мәлімдеді, сондай-ақ оның экстрадицияға ықпал еткен маңызды мәлімдеме бергені белгілі болды. ФБР мұны жоққа шығарып, Коулбекті төрт жыл бұрын бір рет ғана сұраққа алыпты.
On 12 July 2006, a former Royal Bank of Scotland (RBS) executive and FBI prosecution witness Neil Coulbeck had been found dead, after committing suicide by slitting his wrists. Coulbeck had worked for RBS until 2004, latterly as Head of Group Treasury. It had been suggested by friends and family that the FBI 'hounded' Coulbeck. At the inquest into his death, Coulbeck's wife stated that he had been deeply disturbed by the extradition of the Three, and it was known that he had provided a crucial statement which in part led to their extradition. The FBI denied this, saying that it had interviewed Coulbeck only once, four years earlier.
Жарияланымдар
АҚШ-тың Autonomy негізін қалаушы Майк Линчті экстрадициялау әрекетіне қатысты пікірлер: "АҚШ-қа экстрадицияланған адамның кінәлі деп танылуының ықтималдығы өте жоғары, көбінесе сотқа дейін келісімге келу арқылы, себебі АҚШ-тағы қылмыстық әділет жүйесі осы нәтижеге бағытталған". "Топтық зорлық-зомбылық және қатыгездік туралы қорқынышты оқиғалармен қатар, Джайлс ол кездескен есімдері танымал адамдар мен түрмедегі әріптестерінің күтпеген іс-әрекеттері туралы да жазды". "Бір адамның Глазгодағы жетімдер үйінен Техастағы қылмыскерлерге толы түрмеге дейінгі таңғажайып, шынайы саяхаты. Ол Англиядағы ұлына оралуға ұмтылып, жоғалған қызын іздеуден шаршаған".
Comments on the attempt by the US to extradite Autonomy founder Mike Lynch: "[i]t is a near statistical certainty that someone extradited to the US will end up guilty, most probably through a plea bargain rather than going to trial, because the criminal justice system in the US is so heavily geared towards this outcome". "[A]longside the horror stories about gang beatings and brutality, Giles also wrote about the larger than life characters he met and the unexpected antics of his fellow inmates." "The remarkable true story of one man’s journey from a Glasgow orphanage to a notorious gang infested prison in Texas. Driven by his desire to return to his son in England and haunted by the increasingly frustrating search for his missing daughter".