Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ерменгарда (окситан: Ermengarda, Ainermada, немесе Ainemarda) (1127 немесе 1129 жылы туған, Перпиньян, 14 қазан 1197 жылы қайтыс болған), 1134 жылдан 1192 жылға дейін Нарбонна виконтессасы болды. Ол Нарбонның Аймери II-сі мен оның бірінші әйелі, оның да аты Эрменгарда болған, қызы еді.
Ermengarde (Occitan: Ermengarda, Ainermada, or Ainemarda) (b. 1127 or 1129 – d. Perpignan, 14 October 1197), was a viscountess of Narbonne from 1134 to 1192. She was the daughter of Aimery II of Narbonne and his first wife, also named Ermengarde.
Жастық шақ
1134 жылы 17 шілдеде Фрага шайқасында Америй II Алморавидтерге қарсы арагондық Альфонсо I-мен бірге соғысып қаза тапты. Америй мұрагер ретінде екі кәмелетке толмаған қызын қалдырды: Эрменгард пен оның жартылай қарындасы Эрмессинде (Америйдің екінші әйелінен туған, сонымен қатар Эрмессинде аталған). Америйдің кем дегенде бір ұлы болған, оның да аты Америй еді, ол көптеген харталарда айтылады, бірақ ол әкесінен бұрын қайтыс болды (шамамен 1130 жыл). Осылайша, шамамен бес жасар Эрменгард Лангедок саясатында маңызды орын алған Нарбонна виконттығын мұраға алды: оны Тулуза графтары, Барселона графтары, Каркассон Тренкавель виконттары және Монпелье иелері иеленгісі келді. 1142 жылы Тулуза графы Альфонс Жордан, оның әйелі Фейдид Узес жақында қайтыс болған немесе ажырасып кеткен болатын, енді ересек болған Эрменгардқа үйленді. Бұл жағдай аймақтағы күш тепе-теңдігін бұзып, Нарбоннаны Тулузаның тікелей билігіне қосты. Сондықтан Каркассон виконты Роджер II Безиер бастаған Окситания ақсүйектерінің коалициясы Тулузаға қарсы одақ құрды. Альфонсо коалициядан жеңіліп, тұтқынға алынды және Нарбоннамен бейбітшілікке келісіп, Эрменгард пен оның жаңа күйеуін виконттыққа қайта орналастырғаннан кейін ғана босатылды. Альфонсомен некесі ажырасқаннан кейін Эрменгард Роджер II-нің вассалы Бернард IV Андузға тұрмысқа шықты.
Aimery II was killed at the Battle of Fraga on July 17, 1134, fighting against the Almoravids along with Alfonso I of Aragon. Aimery left only two underaged daughters as his heirs, Ermengarde and her half sister Ermessinde (daughter of Aimery's second wife, also named Ermessinde). Aimery had at least one son, also called Aimery, attested in numerous charters, but he predeceased him (ca. 1130). Thus, the approximately five year old Ermengarde inherited the viscounty of Narbonne, which occupied a strategic place in the politics of Languedoc: it was desired by the counts of Toulouse, the counts of Barcelona, the Trencavel viscounts of Carcassonne, and the lords of Montpellier. In 1142, Alfonso Jordan, count of Toulouse, whose wife Faydid of Uzes had either recently died or been repudiated, married the now adolescent Ermengarde. In reaction to this prospect, which overturned the balance of power in the region by adding Narbonne to the direct control of Toulouse, a coalition of Occitan lords led by Roger II of Béziers, viscount of Carcassonne, Béziers, Albi and Razès formed an alliance against Toulouse. Alfonso was defeated by the coalition and taken prisoner, and was forced to make peace with Narbonne and restore Ermengarde and her new husband to the viscounty before being released. Following the dissolution of her marriage to Alfonso, Ermengarde was married to a vassal of Roger II, Bernard IV of Anduze.
Саяси қызмет
1177 жылы ол Ги Геррежатқа (Азале де Поркарегстің жақыны), Ним мен Агденің Бернард Ато V-іне, сондай-ақ Гидің туған інілері Монпельелік Вильгельм VIII-ге және Ги Бургундионға, Тулуза графы Раймонд VI-ға қарсы одақтастыққа қосылды. Раймонд VI-ның билігі Пелеттің Эрмессендесінің жесірі болғаннан кейін Мельгейльді билеуге келгенде күрт артқан еді.
In 1177 she joined Gui Guerrejat (the lover of Azalais de Porcairagues), Bernard Ato V of Nîmes and Agde, and Gui's nephews William VIII of Montpellier and Gui Burgundion, in an alliance in opposition to Raymond VI of Toulouse, whose power suddenly increased when he became ruler of Melgueil as widower of Ermessende of Pelet.
Мәдени қызмет
1190 жылы француз дін қызметкері Андре ле Шапелен "Соттық махаббат туралы трактат" (лат. De Arte honeste amandi) жазды. Трактаттың екінші бөлімі "Махаббатты қалай сақтауға болады" деген тақырыпта, автор Франция патшалығының ең беделді әйелдері жариялаған жиырма бір "махаббат үкімі" туралы айтты. Олардың арасында үш үкім Элеонора Аквитандыққа, жетісі оның қызы Мариге, ал бесеуі Эрменгардке жатқызылды. Бұл "үкімдер", әдетте, ойдан туған болса да, Эрменгардтың тіпті солтүстіктегі langue d'oïl тілінде де танымал болғанын көрсетеді. Ол көптеген трубадурлармен, соның ішінде Пир Рожер, Жиро де Борнель, Пир д'Альвернь, Понс д'Ортафа және Саль д'Эсколамен, сондай-ақ тробаириц Азале де Поркарегспен хат алмасты. Бұған қоса, ол өз сарайына Рогнвальд II Оркнейлікті, кейіннен қасиетті саналған викинг ханзадасы және ақынды қабылдады деп есептеледі, ол оның үшін скандинавиялық поэзиясын (skaldic poetry) жазған.
Around 1190, a French cleric named André le Chapelain wrote a "Treatise on Courtly Love" (Latin De Arte honeste amandi). In the second part of the Treatise, "How to maintain love", the author spoke of twenty one "judgements of love" which had been pronounced by the greatest ladies of the kingdom of France. Among them, three judgements were attributed to Eleanor of Aquitaine, seven to her daughter Marie, and five to Ermengarde. Although these "judgements" were probably fictional, they attest to the fame acquired by Ermengarde, even in the langue d'oïl in the north. She corresponded with many troubadours, including Peire Rogier, Giraut de Bornelh, Peire d'Alvergne, Pons d'Ortafa, and Salh d'Escola, as well as the trobairitz Azalais de Porcairagues. In addition it is believed that she welcomed to her court Rognvald II of Orkney, a Viking prince that became a saint, and poet, who composed skaldic poetry for her.
Кейінгі жылдар
Екі бақытсыз некеден кейін ұрпағы болмағандықтан, Эрменгарда мұрагер ретінде Педро Манрике де Лараны тағайындады – оның жартылай сіңлісі Эрмессинденің (1177 жылы қайтыс болған) екінші, бірақ ең үлкен тірі қалған ұлы, оның күйеуі граф Манрике Перес де Лара (1164 жылғы 9 шілдеде Гарсианарродағы шайқаста қаза тапты). 1192 жылы Эрменгарда виконттықтан Петрдің пайдасына бас тартып, Перпиньянға зейнетке шықты, ол бес жылдан кейін қайтыс болды.
Without issue after two unhappy marriages, Ermengarde designated as heir Pedro Manrique de Lara the second but eldest surviving son of her half sister Ermessinde (who had died in 1177) by her husband, Count Manrique Pérez de Lara (who was killed in battle in Garcianarro on 9 July 1164). In 1192 Ermengarde abdicated the viscounty in favor of Peter and retired to Perpignan, where she died five years later.