Уильям Говард: Ағылшын аристократы және дін үшін шейіт болған ғалым

Кіріспе

Британдық дворян және Рим-католик шейіті

Уильям Говард, 1-ші виконт Стаффорд, FRS (30 қараша 1614 – 29 желтоқсан 1680) – Томас Говардтың, 21-ші Арундел графының және оның әйелі, бұрынғы Алетея Талботтың кіші ұлы. 1665 жылдан бері Корольдік қоғамның мүшесі болған Уильям, сөзсіз, Рим-католиктерінің ықпалына ұшырады, себебі Говардтар отбасының көпшілігі, тіпті олар сырттай қалыптасқан шіркеуге мойынсұнса да, жеке өмірінде сол сенімде тұрды. Оның атасы, Филипп Говард, 20-шы Арундел графы, католик болғандықтан Елизавета I оны Лондон мұнарасына қамап, 1595 жылы 10 жылдық түрмеден кейін қайтыс болды. 1620 жылы Уильям білім алу үшін Норвич епискобы Самуэль Харснеттің үйіне орналастырылды, содан кейін 1624 жылы 11 жасында Кембридждегі Сент-Джон колледжіне түсті, бірақ академиялық дәреже алған жоқ. 1633 жылы ол әлі де Англия шіркеуінің мүшесі саналды, ол кезде ол Шіркеу комиссары тізімінде болды. Стаффордтар католиктер болды және үйлену рәсімін күйеу жігіттің әкесі ұялғандықтан, англикан емес, католик діни қызметкер жүргізді. Генри Стаффордтың қайтысынан және келесі мұрагер, Мэридің алыс туысы Роджер Стаффорд, 6-шы барон Стаффордтың 1637 жылы кедейлікке байланысты барондықтан бас тартуынан (бұл, мүмкін, заңсыз болды) кейін Говардтар Уильямға осы атақты алды, олар мен Мэри 12 қыркүйек 1640 жылы барон және баронесса Стаффорд атанды. Екі айдан кейін Уильям виконт Стаффорд атанды. Олардың 3 ұлы мен 6 қызы болды, олардың кем дегенде 8-і белгілі:

Генри Стаффорд Говард, Стаффордтың 1-ші графы, 2-ші виконт Стаффорд, ол Филипберт де Грамонттың қызы Клод Шарлоттамен және оның әйелі, сэр Джордж Гамильтонның қызы Елизаветамен үйленді; мұрагер қалдырмай қайтыс болды және оның орнын ағасы Джонның ұлы Уильям басты. Джон Стаффорд Говард, бірінші рет Мерстемдік сэр Джон Сауткоттың қызы Мэримен, екінші рет Роберт Стриклендтың қызы Терезамен үйленді; Стаффордтың 2-ші графы және 4-ші және соңғы графы Джонның әкесі. Франсис Стаффорд Говард, Генри Стаффордтың қызы Элеонораға үйленді. Урсула Стаффорд Говард, монах болды. Дельфина Стаффорд Говард, Лёвенде монах болды: ол әкесі оған жазған соңғы хатын жариялады, онда ол оған тағылған сатқындық айыбынан өзін ақтайтын қозғаушы сөздерді жазды. Алетея Стаффорд Говард, монах болды. Изабелла Стаффорд Говард, 1669 жылы үшінші әйелі ретінде Винчестердің 5-ші маркизі Джон Паулетке үйленді, бірақ балалары болған жоқ. Анастасия Стаффорд Говард, Джордж Холманға үйленді, Нортгемптонширдегі Уоркуорттан, оның ішінде Анна, оның туысы Уильямға, Стаффордтың 2-ші графына үйленді.

Шөгеру және қайту

Уильям отбасымен бірге 1641 жылдың тамызында Англиядан Антверпенге көшіп кетті; оның ата-анасы да Англияны тастап, сол аймақта тұрып жатқан еді. Парламент оған 1646 және 1647 жылдары әйелімен бірге Англияға қайта оралуға рұқсат берді, бірақ 1649 жылы оның иеліктері тәркіленді және ол діннен бас тартуы мен корольдікке адалдығы үшін айып төлеуге мәжбүр болды. 1680 жылы сотта ол 1650 жылдары король Карл II үшін көптеген қызметтер атқарғанын айтты, Англия мен Төмен елдер арасында саяхат жасады, Рим, Пфальц және Гейдельбергке барды; соңғысында ол Арундел иелігіне қарыздық талаптар бойынша тұтқындалды. Стаффорд 1656 жылы Нидерландыда, бұл жолы әкесінің қарызы үшін түрмеге қамалды. Говард мұрасы үшін отбасылық көптеген даулар болды, әсіресе Уильям мен оның үлкен ағасының отбасы арасында, олар Уильям мен анасына қарсы оларға тиесілі деп есептелетін ақша үшін бірнеше сот процесін қозғады. 1660 жылы Карл II таққа қайта отырғанда Англияға оралып, оның иеліктері қайтарылды. Ол бұл кезде англикан дінінен көп бұрын бас тартқан еді. Ол саяси істерде де, католиктер қауымдастығында да аса көзге түспеді, бірақ король Карл II және Йорк герцогы Джеймспен католиктерге қарсы жазалау заңдарын жоюға көмектесті, ал 1670 жылдары Джеймс пен виг оппозициясының көшбасшылары арасында келісімге келуге тырысты. 1680 жылы сотта ол Лордтар палатасындағы сөздерінде діни толеранттылық саясатын қолдаған болуы мүмкін екенін айтты, бірақ бұл туралы егжей-тегжейлі еске түсіре алмады. 1665 жылдан бастап Корольдік қоғамның мүшесі болды, 1672 жылы кеңес мүшесі болды. Мысалы, оның лондондық үйінде католиктердің миссасы үнемі өткізілетіні билік органдарына белгілі болды, бірақ оған қарсы ешқандай шара қолданылмады. Ол жиі шетелге шықты: 1670 жылдардың соңында Парижге жасаған сапарлары, көрінеу, ешқандай кінәсіз болғанымен, кейіннен оны хабаршы Эдвард Турбервиллдің Карл II-ні өлтіру үшін жалдамалы кісі іздеу үшін Парижге барғаны үшін айыптауынан кейін трагикалық әкелді. Стаффорд өз тарапынан Турбервиллді өмірінде көрмегенін жоққа шығарды.

William and his family left England in August 1641, moving to Antwerp; his parents had also left England and were living in the same area. He was allowed by Parliament to return to England with his wife for a time in 1646 and 1647, but in 1649 his estates were sequestered and he was forced to compound for recusancy and royalism. At his trial in 1680, he claimed to have performed many duties for King Charles II during the 1650s, travelling between England and the Low Countries, and visiting Rome, the Palatinate and Heidelberg; in this last, he was arrested for claims of debt against the Arundel estate. Stafford was imprisoned in 1656 in the Netherlands, this time for his father's debts. There were many family quarrels over the Howard inheritance, especially between William and his elder brother's family, who pursued a series of lawsuits against William and his mother for money allegedly due to them. He returned to England at the Restoration of Charles II in 1660 and was restored to his estates. By now he had long since abandoned the Anglican faith. He was never really prominent in political affairs nor among the Catholic community, although he did promote the removal of the anti Catholic penal laws with King Charles II and James, Duke of York, and in the 1670s he apparently tried to mediate between James and the leaders of the Whig opposition. At his trial in 1680, he said vaguely that he might have promoted a policy of religious toleration in his speeches in the House of Lords, but could not remember this in any detail. He was a Fellow of the Royal Society from 1665 onwards, becoming a council member in 1672. For example, it was well known to the authorities that the Catholic Mass was regularly celebrated at his London townhouse, but no action was taken against him as a result. He was frequently abroad: his visits to Paris in the late 1670s, though apparently quite innocent, were later to have fatal results, when he was accused by the informer Edward Turberville of going to Paris to hire a killer to assassinate Charles II. Stafford for his part denied that he had ever seen Turberville in his life.

Паптың зайыбы

1678 жылы ол Титус Оутстың кейіннен сенімсіздік тудырған "Католиктер заговорына" қатысқан деп айыпталды және 31 қазанда төрт католик пэрімен бірге Лондон мұнарасына қамалды. Олар 1679 жылдың басында сотталуға тиіс еді, бірақ Карл Парламентті жабып, сотты кейінге шегерді. Король бастапқыда Стаффордтың адалдығына күдікпен қараған сияқты, әсіресе, ақпарат беруші Стивен Дагдейлдің сенімді көрінетін куәлігін естігеннен кейін, тіпті ол мойындаса, Стаффордқа патшалық кешірім беруге дайын болды; бірақ кейін ойын өзгертті. Заговорға деген күмән күшейді және түрмедегі пэрлер босатылуы мүмкін деген ой пайда болды, бірақ 1680 жылы католиктерге қарсы сезімдер қайта жанданып, Стаффорд қараша айында мемлекетке қарсы қылмыс жасады деген айыппен сотталды. Пэр ретінде ол Лордтар палатасы алдында, Лордтардың Бас қазысы төрағалық ететін сотталу құқығын талап етті. Бірақ оқиғалар көрсеткендей, пэр өзінің әріптестерінің, тіпті туыстарының да қолдауын күте алмайтын еді.

Сот

Сот 1680 жылғы 30 қарашада Вестминстер залында басталды, ал айғақтар мен аргументтер 6 желтоқсанда аяқталды. Стаффордқа қарсы басты айғақтар Титус Оутстан келді, ол Пападан Стаффордты құлсатушы деп жазған құжатты көргенін мәлімдеді; сондай-ақ, Стивен Дагдейлден алынды, ол Стаффордтың Дагдейлдің жұмыс берушілері, Астон отбасының Стаффордширдегі Тиксалл ел үйіне келген кезде оны патшаны өлтіруге көндіруге тырысқанын куәландырды. Үшінші және ерекше қауіпті куәгер Эдвард Турбервилл (кәсіби әскери, сондықтан қастандық жасауға ықтимал кандидат) 1676 жылы Парижде Стаффордты кездестіргенін, онда Стаффорд оған Карл II-ні өлтіру үшін пара беруге тырысқанын айтты. Оның айтқандарында, әсіресе күндерге қатысты, бірнеше қайшылықтар болды, бірақ Стаффорд, тәжірибелі заңгерлік көмексіз, оларды тиімді пайдалана алмады. Стаффорд, 1695 жылғы Елге опасыздық актісі қабылданғанға дейін елге опасыздықпен айыпталғандардың баршасы сияқты, қорғаушыға құқығынан айырылып, өзіне қарсы айғақтарға қарсы куәгерлерді ұсына отырып, өзін-өзі қорғауға мәжбүр болды. Мұндай куәгерлердің бірі – Ричард Джерард, Хильдерстондық, Стаффордтың атынан куәлік беру үшін Лондонға келген, бірақ Стивен Дагдейлдің сөзімен тұтқындалды; Джерард сотқа дейін түрмеде қайтыс болды. Лорд-стюард, Хенидж Финч, сот процесін үлгілі әділдікпен жүргізгенімен, бұл Стаффордты ақтауға жеткіліксіз болды: Стаффорд өзінің кінәсіздігін ынтамен қорғағанмен, көрермен Джон Эвелин оның сөздерін «шатасқан және әдіссіз» деп тапты. Ол, жақсы қорғаушы кеңес болғанда, Турбервиллдің айғақтарындағы қайшылықтарды ашуға немесе өткен жыл ішінде беделі күрт төмендеген жағымсыз Оутстың беделін түсіруге мүмкіндік алмас еді. Эвелин сондай-ақ Стаффордтың «өз отбасынан жақсы көрілмейтінін» атап өтті, және Говард әулетінің сегіз пэрінің жетісі сотта оны кінәлі деп таныды. Дегенмен, кейбір замандастары Стаффордтың жағдайды ескере отырып, өзін жақсы қорғады деп санайды: «осы кемшіліктерге қарамастан, тұтқын достары мен жаулары күткеннен жақсы қорғаныс жасады». 1680 жылғы 7 желтоқсанда (О.С., 17 желтоқсан 1680 ж. Н.С.) пэрлердің арасында дауыс беру жүргізілді. Карл сондай-ақ Стаффордтың айыптаушыларының қолында оның қаны бар екенін айтты, сияқты ол кейіннен Эссекс графына Оливер Плункеттің қаны оның басында екенін мәлімдеді.

Trial began on 30 November 1680 (O. S.) at Westminster Hall, and the evidence and arguments closed on 6 December. The main evidence against Stafford came from Titus Oates, who said he had seen a document from the Pope naming Stafford as a conspirator; and from Stephen Dugdale, who testified that Stafford had tried to persuade him to kill the King when Stafford was visiting Dugdale's employers, the Astons, at their country house, Tixall, Staffordshire. A third and particularly dangerous witness, Edward Turberville (a professional soldier, and thus a plausible choice as an assassin) said that he had visited Stafford in Paris in 1676, where Stafford had tried to bribe him to kill Charles II. There were several inconsistencies in his story, especially concerning the relevant dates, but Stafford, lacking expert legal assistance, failed to exploit them properly. Stafford, like all those who were charged with treason until the passage of the Treason Act 1695, was denied defence counsel and forced to conduct his own defence, bringing forward witnesses to counter the evidence against him. One such witness would have been Richard Gerard of Hilderstone, who had come to London to testify on Stafford's behalf but was imprisoned on the word of Stephen Dugdale; Gerard died in jail before the trial. Although the Lord High Steward, Heneage Finch, conducted the trial with exemplary fairness, this was not enough to secure Stafford's acquittal: while Stafford maintained his innocence with vigour, John Evelyn, a spectator, thought his speeches "very confused and without method". He failed, where a good defence counsel might have succeeded, in exposing the inconsistencies in the evidence of Turberville, or to discredit the unsavoury Oates, whose public standing had declined notably over the preceding year. As Evelyn also noted Stafford was "not a man beloved by his own family", and seven out of eight peers of the Howard dynasty who sat on the Court voted him Guilty. Some contemporaries, however, felt that Stafford defended himself well, under the circumstances: "yet did the prisoner, under all these disadvantages, make a better defence than was expected, either by his friends or his enemies"

A vote was taken of the peers in a roll call on 7 December 1680 (O. S., 17 December 1680 N. S.) Charles added that Stafford's accusers had his blood on their hands, just as he later told the Earl of Essex that the blood of Oliver Plunkett was on his head.

Атқару

Стаффорд 1680 жылғы 29 желтоқсанда Тауэр төбесінде өлім жазасына кесілді. Оған қарсы куәлік берген негізгі адамдар Дуддейл мен Тербервиллдің ерте қайтысы кейбір адамдарға Стаффордтың және осы құрбандардың кінәсіздігінің дәлелі болып көрінді: Стаффорд өзі Тербервиллдің бір жыл ішінде одан кейін қабірге түсетінін болжаған (және бұл дұрыс болды). Көптеген адамдардың таңғалуына орай, Тербервилл өліміне дейін Стаффордқа тағылған айыптаулардың шын екенін мойындады: Гилберт Бернет Стаффордтың кінәлі ме, кінәсіз ме екенін анықтау мүмкін емес құпия деп санайтын.

Аттанер

Стаффорд айыпталып, отбасы титулын жоғалтты. 1685 жылы король Джеймс II-нің оның айыпталуын жоюға жасаған ізгі ниетті әрекеттері Парламенттің екі палатасы арасындағы келіспеушілікке байланысты сәтсіз аяқталды, ал кейін король өзінің үнемі бөгет қоятын Парламентін қайта шақыруға құлық танытпады. Барон Стаффорд титулы 1824 жылы Говард әулетіне қайтарылды, бірақ еркек мұрагерлердің болмауына байланысты виконт титулы жойылды. Оның жесірі Мэриге Джеймс II таққа отырған кезде күйеуінің айыпталуын жоюға ұмтылған әрекеттері сәтсіз аяқталғаны үшін өкімділік ретінде оның титулдары қайта жаңартылды. Ол 5 қазан күні 1688 жылы Стаффорд графинясы болып жарияланды, сонымен бірге оның ұлы Стаффорд графы болып тағайындалды.

Мұра

Уильям Говардты Папа Пий XI 1929 жылдың 15 желтоқсанында мақамына көтерді. Харпенден, Гертфордширдегі Лурдс әулие анасы шіркеуінде Говардтың суреттелген әйнек терезесі бар. Англияның Стаффордшир округіндегі Берекетті Уильям Говард католик мектебі оның құрметіне аталған.