Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
50-ші (Каралеваның өз) жаяу әскер полкі – 1755 жылы құрылған Ұлыбритания армиясының жаяу әскер полкі. Чилдерс реформалары аясында ол 97-ші (Ульстер графының) жаяу әскер полкімен бірігіп, 1881 жылы Корольдік Батыс Кент полкін құрды.
The 50th (Queen's Own) Regiment of Foot was an infantry regiment of the British Army, raised in 1755. Under the Childers Reforms it amalgamated with the 97th (The Earl of Ulster's) Regiment of Foot to form the Queen's Own Royal West Kent Regiment in 1881.
Ерте тарих
Полкті 1755 жылы полковник Джеймс Аберкромби жеті жылдық соғыста қызмет ету үшін 52-ші жаяу полк ретінде құрды. 1756 жылы 50-ші және 51-ші полктар таратылғаннан кейін ол 50-ші жаяу полк болып қайта нөмірленді. Алғашқы жылдары полк қара жиектері және ақ кестесі бар форма киген; олар терін манжеттерімен сүрткенде бояу беттеріне жуғызып, «Лас жарты жүз» («жарты жүз» елуге тең) деген лақап атқа ие болды. Полк 1760 жылдың маусымында Германияға аттанды және 1760 жылдың шілдесінде Корбах шайқасына, сол айдың соңында Варбург шайқасына, 1761 жылдың шілдесінде Виллингхаузен шайқасына, сондай-ақ 1762 жылдың маусымында Вильгельмшталь шайқасына қатысты. 1763 жылдың наурыз айында полк үйіне оралды. 1772 жылы полк Ямайкаға, ал 1776 жылы Нью-Йоркке жіберілді. Осы кезде әскерлер басқа полктарға ауыстырылды, ал офицерлер Англияға жаңа күштер жинау үшін оралды; осылайша, полк американдық революциялық соғыста қатыспады. Полктің сарбаздары Корольдік теңіз күштерінің әртүрлі кемелерінде мортықтар ретінде қызмет етті және 1778 жылдың шілдесінде Ушант шайқасының бірінші кезеңінде қатысты, сондай-ақ 1794 жылдың шілдесінде Кальви қамалына қатысты. 1797 жылы полк Гибралтарға оралып, 1799 жылы Мысырға аттандыр алдында Меноркаға көшті. Полк 1801 жылдың наурыз айында Мандора шайқасында, сол айдың соңында Александрия шайқасында және 1801 жылдың мамыр айында Каир қамалында шайқасты. Содан кейін полк 1801 жылдың қазан айында Мальтаға, ал 1802 жылдың мамыр айында Ирландияға барды.
The regiment was originally raised by Colonel James Abercrombie as the 52nd Regiment of Foot in 1755 for service in the Seven Years' War. It was re numbered as the 50th Regiment of Foot, following the disbandment of the existing 50th and 51st regiments, in 1756. In its early years the regiment wore a uniform of black facings and white lace; when they wiped sweat away with their cuffs the dye stained their faces, giving rise to the nickname the "Dirty Half Hundred" ("half hundred" equals fifty)." The regiment embarked for Germany in June 1760 and saw action at the Battle of Corbach in July 1760, the Battle of Warburg later that month and the Battle of Villinghausen in July 1761 as well as the Battle of Wilhelmsthal in June 1762. It returned home in March 1763. The regiment was posted to Jamaica in 1772, and then to New York in 1776. At this point, troops were transferred to other regiments and the officers returned to England to raise a new force; as such, the regiment did not see action in the American Revolutionary War. The men of the regiment served on various ships of the Royal Navy as marines and saw action at the First Battle of Ushant in July 1778. and took part in the Siege of Calvi in July 1794. It returned to Gibraltar in 1797 and moved to Menorca in 1799 before embarking for Egypt in 1800. The regiment fought at the Battle of Mandora in March 1801, the Battle of Alexandria later that month and the Siege of Cairo in May 1801. The regiment then proceeded to Malta in October 1801 and to Ireland in May 1802.
Наполеон соғыстары
1804 жылы полктің қатарын толықтыру үшін екінші батальон құрылды. 1807 жылдың қарашасында елге оралғанға дейін. Содан кейін 1808 жылдың мамыр айында генерал сэр Артур Уэлслидің басшылығымен Пиреней соғысына Португалияға аттанды және 1808 жылдың тамызында Ролиса шайқасына, ал сол айдың соңында Вимейро шайқасына қатысты. 1809 жылдың қаңтарында батальон Чарльз Джеймс Нейпирдің басшылығымен Коруна шайқасына қатысып, француздарды кері шегіндіру үшін бірнеше байнет шабуылдары жасады. Осы кезде генерал сэр Джон Мур: «Жақсы жасады, 50-ші! Жарайды, майорларым!» деп айғайлады. Батальон содан кейін Пиреней түбегінен эвакуацияланды. Екі батальон да 1809 жылдың шілдесінде Даунстан шығып, апатты Уолчерен науқанында күш көрсетті. Бұл полк 1809 жылдың желтоқсанында Голландияны тастап кеткен соңғы полк болды. 1-ші батальон 1810 жылдың қыркүйегінде Португалияға қайтып оралып, 1811 жылдың мамырында Фуэнтес-де-Оноро шайқасына, 1811 жылдың қазанында Аройо-дос-Молинос шайқасына, 1812 жылдың мамырында Алмараз шайқасына, сондай-ақ 1813 жылдың маусымында Витория шайқасына қатысты. Содан кейін француз армиясын Францияға қудырып, 1813 жылдың шілдесінде Пиреней шайқасында, 1813 жылдың қарашасында Нивель шайқасында, 1813 жылдың желтоқсанында Ниве шайқасында, сондай-ақ 1814 жылдың ақпанында Ортез шайқасында және 1814 жылдың сәуірінде Тулуза шайқасында шайқасты. Полк 1814 жылдың шілдесінде Ирландияға оралды.
A second battalion was raised in 1804 to increase the strength of the regiment. before returning home in November 1807. It then embarked for Portugal in May 1808 for service under General Sir Arthur Wellesley in the Peninsular War and saw action at the Battle of Roliça in August 1808 and the Battle of Vimeiro later that month. In January 1809 the battalion took part in the Battle of Corunna, commanded by Charles James Napier, carrying out successive bayonet charges to keep the French at bay, at which General Sir John Moore shouted "Well done, 50th! Well done, my Majors!". The battalion was subsequently evacuated from the Peninsula. Both battalions then embarked from the Downs in July 1809 and saw action in the disastrous Walcheren Campaign. It was the last regiment to leave Holland in December 1809. The 1st battalion returned to Portugal in September 1810 and took part in the Battle of Fuentes de Oñoro in May 1811, the Battle of Arroyo dos Molinos in October 1811 and the Battle of Almaraz in May 1812 as well as the Battle of Vitoria in June 1813. It then pursued the French Army into France and fought at the Battle of the Pyrenees in July 1813, the Battle of Nivelle in November 1813 and the Battle of the Nive in December 1813 as well as the Battle of Orthez in February 1814 and the Battle of Toulouse in April 1814. The regiment returned to Ireland in July 1814.
Виктория дәуірі
1819 жылғы қаңтарда полк Вест-Индияға жөнелтілді және 1819 жылғы наурыз айында Ямайкаға қонды. 1827 жылы болашақ король Уильям IV құрметіне 50-ші (немесе Кларенс герцогының) жаяу әскер полкі деп қайта аталды. Ол кезде жасақтары Сиднейде, Норфолк аралында және Тасманияда орналасқан еді, содан кейін 1841 жылы ауыстырылып, Үндістанға тасымалданды. 1843 жылғы желтоқсанда Гвалиор жорығында шайқасты, 1845 жылғы желтоқсанда Мудки шайқасында, сол айдың соңында Фирозшах шайқасында және 1846 жылғы қаңтарда Аливал шайқасында, сондай-ақ 1846 жылғы ақпанда Собраон шайқасында көзге түсті. Полковник-лейтенант Томас Райан, жорықтың алғашқы шайқастарында полкке басшылық етіп, кейін Собраондағы 2-ші бригадаға қолбасшылық еткен, екі айдан кейін сол шайқаста алған жараларынан қайтыс болды. Полк 1848 жылғы шілдеде Англияға оралды. 1854 жылғы ақпанда полк Мальтаға аттанды, одан кейін 1854 жылғы маусымда Қырым соғысына қатысу үшін Варнаға жіберілді. Полк 1854 жылғы қыркүйекте Алма шайқасында, 1854 жылғы қарашада Инкерман шайқасында және 1854 жылғы қыста Севастополь қамалында шайқасты. Полк 1856 жылғы мамырда Қырым түбегін тастап кетті. 1863 жылғы қарашада полк Оклендке келіп, Жаңа Зеландия соғыстарына қатысты. Ол генерал-лейтенант Дункан Кэмеронның Батыс жағалаудағы науқанының бір бөлігі ретінде елдің ішкі аймақтарына жорық жасады және Вхангануи маңындағы Нукумаруда орналасқанда, 1865 жылғы қаңтарда Екінші Таранаки соғысы кезінде маорилердің үздіксіз шабуылына ұшырады: ұрыста полктен 11 қарапайым сарбаз және 23 маори қаза тапты. Полк 1867 жылғы маусымда Сиднейге көшіп, 1869 жылғы наурызда Англияға қайтты. 1870-ші жылдардағы Кардуэлл реформасының аясында, бір батальондық полктер Біріккен Корольдіктегі бір депо мен жұмылдыру округін бөлісу үшін біріктірілгенде, 50-ші полк 97-ші (Ульстер графының) жаяу әскер полкімен байланыстырылды және Кенттегі Мейдстоун казармасындағы 46-шы округке бекітілді. 1881 жылғы 1 шілдеде Чилдерс реформасы күшіне енді және полк 97-ші (Ульстер графының) жаяу әскер полкімен бірігіп, Корольдің өз Корольдік Батыс Кент полкін құрды.
The regiment was deployed to the West Indies in January 1819 and landed in Jamaica in March 1819. It was renamed the 50th (or Duke of Clarence's) Regiment of Foot, in honour of the future King William IV in 1827. with detachments then stationed at Sydney, Norfolk Island, and Tasmania, before being relieved and transported to India in 1841. It fought in the Gwalior campaign in December 1843 and were prominent at the Battle of Mudki in December 1845, the Battle of Ferozeshah later that month and the Battle of Aliwal in January 1846 as well as the Battle of Sobraon in February 1846 during the First Anglo Sikh War. Lieutenant Colonel Thomas Ryan, who had commanded the regiment in the early battles of the campaign and then commanded the 2nd Brigade at Sobraon, died two months later from the wounds he had received in that battle. The regiment arrived back in England in July 1848. The regiment embarked for Malta in February 1854 from where it sailed to Varna in June 1854 for service in the Crimean War. The regiment fought at the Battle of Alma in September 1854, the Battle of Inkerman in November 1854 and in the Siege of Sevastopol in winter 1854. The regiment left the Crimean Peninsula in May 1856. The regiment landed in Auckland in November 1863 for service in the New Zealand Wars. It joined a field force which marched into the interior of the country as part of Lieutenant General Duncan Cameron's West Coast campaign and while encamped at Nukumaru near Whanganui came under sustained attack from Māori in January 1865 during the Second Taranaki War: a total of 11 private soldiers from the regiment and 23 Māori died in the engagement. The regiment moved to Sydney in June 1867 and then left for England in March 1869. As part of the Cardwell Reforms of the 1870s, where single battalion regiments were linked together to share a single depot and recruiting district in the United Kingdom, the 50th was linked with the 97th (The Earl of Ulster's) Regiment of Foot, and assigned to district no. 46 at Maidstone Barracks in Kent. On 1 July 1881 the Childers Reforms came into effect and the regiment amalgamated with the 97th (The Earl of Ulster's) Regiment of Foot to form the Queen's Own Royal West Kent Regiment.