Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Graham, Anderson, Probst & White (GAP&W) 1912 жылы Graham, Burnham & Co. атымен Чикаго қаласында құрылған сәулет фирмасы болды. Бұл фирма Д. Х. Бернхам & Co. компаниясының мұрагері еді. Дэниел Бернхамның тірі қалған серігі Эрнест Р. Грэм мен Бернхамның ұлдары, Хьюберт Бернхам және Дэниел Бернхам кішінің арқасында бұл фирма құрылды. 1917 жылы Бернхамдар өздерінің жеке практикасын ашу үшін кетіп, ақырында «Бернхам бауырлары» болып бірікті. Ал Грэм және Graham, Burnham & Co. компаниясының қалған мүшелері – Грэм, (Уильям) Пирс Андерсон, Эдвард Матиас Пробст және Говард Джадсон Уайт жаңа фирма құрды. Фирмада Виктор Андре Маттесон да жұмыс істеді.
Graham, Anderson, Probst & White (GAP&W) was a Chicago architectural firm that was founded in 1912 as Graham, Burnham & Co. This firm was the successor to D. H. Burnham & Co. through Daniel Burnham's surviving partner, Ernest R. Graham, and Burnham's sons, Hubert Burnham and Daniel Burnham Jr. In 1917, the Burnhams left to form their own practice, which eventually became Burnham Brothers, and Graham and the remaining members of Graham, Burnham & Co. – Graham, (William) Peirce Anderson, Edward Mathias Probst, and Howard Judson White – formed the resulting practice. The firm also employed Victor Andre Matteson.
Өмірбаян
Graham, Anderson, Probst & White – ХХ ғасырдың бірінші жартысында бір шатыр астындағы ең ірі сәулет фирмасы болды. Фирманың Чикаго сәулет мұрасы үшін маңызын, сондай-ақ оның Бернхаммен байланысын жеткілікті бағалау мүмкін емес. Фирманың бас кеңсесі Бернхамның теміржол айырбасы ғимаратында орналасқан еді. Бернхаммен байланысының нәтижесінде фирма 1912 жылдан 1936 жылға дейін Wrigley Building, Merchandise Mart, Field Museum, Shedd Aquarium, Civic Opera House, Chicago Fed және бұрынғы Чикагоның орталық пошта кеңсесі сияқты маңызды тапсырыстардың көп бөлігін алды. Оның басты бәсекелесі – біршама өнімді Холаберд пен Рут еді. GAP&W сонымен қатар Кливлендтегі әйгілі Терминал мұнарасын және Канзас-Ситидегі Федералдық резервтік банкті салды. Андерсон 1924 жылы қайтыс болды, ал Грэм мен Уайт 1936 жылы бірнеше аптаның арасында дүние салды. Қалған серіктес Эдвард М. Пробст фирманы басқарды, оған ұлдары Марвин Пробст пен Эдвард Э. Пробст көмектесті. 1942 жылы Пробст мырзаның қайтысынан кейін, оның ұлы Марвин Г. Пробст фирма президенті болды. Эдвард Э. Пробст шамамен 1947 жылы фирмадан кетіп қалды. 1970 жылы Марвин Пробст қайтыс болғаннан кейін фирма Уильям Р. Сурманға сатылды. 1970 жылдан 1993 жылға дейін Уильям Сурман фирма президенті болды. Ол 1993 жылы қайтыс болғаннан кейін, оның ұлы Роберт Сурман фирма 2006 жылдың күзінде жабылатынша басқарды. Бастапқыда Graham, Anderson, Probst & White классикалық талғамымен және Луи Салливан стильдік регресс деп сынаған, бірақ бірнеше буын сыншылардың сынағына төтеп берген көркем өнердің сәнділігімен танылды. Осы алғашқы ғимараттар әлі де танымал. Алайда, 1923 жылы фирманың Merchandise Mart және Straus Building жоспарларымен бастап, практика тез арада Бернхамның көркем өнерінен және «Сұлу қала» қозғалысынан Art Deco стиліне, оның ыңғайлы формаларымен бірге көшуге көшті. Фирманың Art Deco стиліндегі соңғы көрінісі 1931 жылы салынған Field Building (кейін La Salle Bank Building деп аталды), ол универмаг магнаты Маршалл Филдтің тапсырысы бойынша салынды. Сол жылы ол Холаберд пен Руттың Чикаго тауар биржасы ғимаратымен тең дәрежеде таң қалдырды. 1931 жылдан кейін GAP&W көбінесе Beaux-Arts стиліне сілтеме жасауды тоқтатты.
Graham, Anderson, Probst & White was the largest architectural firm under one roof during the first half of the twentieth century. The firm's importance to Chicago's architectural legacy cannot be overstated, nor can its connection to Burnham. The firm was headquartered in Burnham's own Railway Exchange Building. In part from its connection to Burnham, the firm captured the majority of the big commissions from 1912 to 1936, including such iconic works as the Wrigley Building, Merchandise Mart, Field Museum, Shedd Aquarium, Civic Opera House, Chicago Fed, and the former central Chicago post office. Its only close rival was the equally prolific Holabird and Root. GAP&W also created the iconic Terminal Tower in Cleveland and Federal Reserve Bank in Kansas City. Anderson died in 1924, with Graham and White following just weeks apart in 1936. Surviving partner Edward M. Probst took over the firm, assisted by his sons Marvin Probst and Edward E. Probst. After Mr. Probst's death in 1942, son Marvin G. Probst took over as firm president. Edward E. Probst left the firm about 1947. Just prior to Marvin Probst's death in 1970, the firm was sold to an employee, William R. Surman. From 1970 to 1993 William Surman was president of the firm. After his death in 1993, the practice was run by his son Robert Surman till the firm closed its doors in the fall of 2006. Early on, Graham, Anderson, Probst & White became known for its classical taste and the elegance of its Beaux Arts inspired output, which Louis Sullivan decried as a stylistic throwback but which nonetheless withstood multiple generations of critics. Those early buildings are still popular favorites today. However, starting in 1923 with the firm's plans for the Merchandise Mart and the Straus Building, the practice soon began to move beyond the Beaux Arts influence of Burnham and the City Beautiful movement to the bolder, starker Art Deco style with its streamlined forms. The firm's ultimate expression of the Art Deco style was found in its design of the 1931 Field Building (later known as the La Salle Bank Building), which was a commission from the estate of department store magnate Marshall Field. It was matched that year by Holabird and Root's equally stunning Chicago Board of Trade Building. After 1931, GAP&W for the most part stopped referencing the Beaux Arts style.
Сәулет мүсіндері
20-ғасырдың басындағы басқа да көрнекті сәулет фирмалары сияқты, GAP&W да өз ғимараттарын безендіру үшін мүсіндемені жиі пайдаланды. Сол заманғы дәстүр бойынша, GAP&W жұмыс істеуді ұнататын белгілі бір суретшілермен жұмыстасты. Олардың бірі – Нью-Йорктік Генри Херинг, ол Азаматтық опера театрының мүсіндік фронтонын, Табиғи тарих мұражайының әртүрлі бөлшектерін, соның ішінде Эрехтейон галереясының нұсқасын, және Чикагоның Юнион вокзалының Ұлы залы үшін «Күн мен Түн» аллегориялық мүсіндерін жасады. Ғасыр өте келе фирма Херинг ұнатқан классикалық стильден ауытқып, фирманың алғашқы Beaux-Arts ғимараттарына қарағанда, Кливлендтің Мидленд ғимаратындағы мүсінші Фрэнк Жирухтың жұмыстарындағыдай, заманауи арт-деко стиліне көшті.
Like most of the other prominent architectural firms of the early 20th Century, GAP&W frequently used sculpture to decorate its building designs. As was the custom of the era GAP&W had specific artists that they preferred to work with. One in particular was New Yorker Henry Hering, who created the sculptured pediment for the Civic Opera House; a variety of details for the Field Museum of Natural History, including a variation on the Erectheum porch; and the allegorical figures Day and Night for the Great Hall of the Chicago's Union Station. As the century progressed, the firm moved away from the classical style favored by Hering and used for the firm's earlier Beaux Arts buildings to more contemporary art deco styled work, such as that attributed to sculptor Frank Jirouch on Cleveland's Midland Building.