Кіріспе
Dracophyllum – бұрын Epacridaceae деп аталатын Ericaceae тұқымдасына жататын гүлді өсімдіктер туысы. Бұл туыста 61 түр бар, олардың көпшілігі бұталар, сондай-ақ төсеніштік өсімдіктер мен ағаштар, Жаңа Зеландияда, Австралияда, Лорд-Хоу аралында және Жаңа Каледонияда таралған. Dracophyllum атауы – «аждаһа жапырағы» дегенді білдіреді, бұл олардың туыс емес Dracaena өсімдігіне (кейде «аждаһа ағашы» деп те аталады) сыртқы ұқсастығын көрсетеді. Екіжарнақты болғанымен, олар жіңішке жапырақтары бұтақтардың ұштарында шоғырланған алғашқы монокотиледонды өсімдіктерге ұқсайды; кейде оларды «шөп ағаштары» деп те атайды. Биіктігі бір сантиметрден (D. minimum) шамамен 12 метрге дейін (D. longifolium) жетеді.
Dracophyllum is a genus of plants belonging to the family Ericaceae, formerly Epacridaceae. There are 61 species in the genus, mostly shrubs, but also cushion plants and trees, found in New Zealand, Australia, Lord Howe Island and New Caledonia. The name Dracophyllum, meaning dragon leaf, refers to their strong outward similarity to the unrelated Dracaena, sometimes known as dragon tree. Although dicotyledonous, they resemble primitive monocots with their slender leaves concentrated in clumps at the ends of the branches; they are sometimes called grass trees. The height varies from one centimetre (D. minimum) to about 12 metres (D. longifolium).
Жаңа Зеландия
Жаңа Зеландия түрлерінің арасында (барлығы эндемик) 10 метрге дейін өсетін ағаш тәрізді өсімдік, ерекше жас кезеңімен, Чатэм аралдарында табылған. D. acerosum, Оңтүстік аралдағы Оңтүстік Марлборо және Кентербериде кездесетін 2 метрлік бұта. D. filifolium, 4 метрлік бұта / ағаш, Солтүстік және Оңтүстік аралдарында кездеседі. D. fiordense, батыс Отаго және Фиордленд. D. kirkii, Кентербери және Оңтүстік аралдағы Вестлендте табылған кішкентай бұта. D. menziesii – 2 метрге дейін өсетін көп тармақты бұта. Батыс Отаго, Фиордленд және Стюарт аралы/Ракиурадағы жоғары жауын-шашынды, биік таулық және субальпілік шөптекті жерлерде өседі. D. muscoides, Оңтүстік аралда кездесетін кішкентай төсектік. D. palustre, 1 метрлік бұта, тек Оңтүстік аралдың батыс жағалауында (аймағында) табылған. D. patens, 3 метрлік бұта / ағаш, тек Солтүстік аралда кездеседі. D. pearsonii, Оңтүстік аралдағы батпақты және ылғалды жерлерде кездесетін 50 сантиметрлік бұта. D. prostratum, Оңтүстік аралдағы таулық және субальпілік аймақтарда табылған жатқан бұта. D. pronum, Оңтүстік аралда, көбінесе Оңтүстік Альпі тауларының шығысында кездесетін кішкентай бұта. D. pyramidale, өте жіңішке, көздейтіндей ағаш, 10 метрге дейін өседі. Ұлы Барьер аралы мен Каймай жотасы арасында өседі. D. recurvum, 1 метрлік, иілген жапырақтары бар бұта, Солтүстік аралдың Орталық платосының субальпілік және биік альпілік аймақтарында кездеседі. D. rosmarinifolium, Солтүстік және Оңтүстік аралдарында кездесетін 1 метрлік бұталы бұта. D. scoparium, 4 метрлік бұта / ағаш, Чатэм және Кэмпбелл аралдарында кездеседі. Түрінің таралу аймағы нашар дренажталған жерлерге дейін кеңейе алады, сондай-ақ тоқталған бұта түрінде өседі. D. longifolium-мен гибридтік популяция құрайды. D. sinclairii, 6 метрлік бұта / ағаш, тек Солтүстік аралда кездеседі. D. strictum, 3 метрлік бұта / ағаш, тек Солтүстік аралдың жағалау бөліктерінде кездеседі. D. subulatum, 2 метрлік бұта, Солтүстік аралдың орталық бөлігіндегі tussockland-те кездеседі. D. townsonii, neinei-ге өте ұқсас, негізінен Нельсон аймағында және Оңтүстік аралдың батыс жағалауында өседі. D. traversii, тау neinei. 13 метрге дейін өседі және Оңтүстік аралдың жоғарғы жартысында 750 метрден жоғары, сондай-ақ Солтүстік аралдағы шашыраңқы жерлерде кездеседі. D. trimorphum, 3 метрлік бұта / ағаш, тек Солтүстік-Батыс Нельсонда кездеседі. D. uniflorum (var. frondosum), Оңтүстік аралда кездесетін 1 метрлік бұта. D. uruvilleanum, 8 метрлік ағаш, тек Оңтүстік аралдың солтүстік жартысында (Марлборо және Солтүстік-Батыс Нельсон) кездеседі.
D. kirkii, small shrub found in Canterbury and Westland in the South Island. D. menziesii is a multi branched shrub that grows to 2 m. It grows in high rainfall areas in high montane to sub alpine herbfields in Western Otago, Fiordland and Stewart Island/Rakiura. D. muscoides, small cushion found in the South Island. D. palustre, 1m tall shrub found only on the west coast (region) of the South Island. D. patens, 3m tall shrub / tree found only in the North Island. D. pearsonii, 50cm tall shrub found in boggy and damp areas in the South Island. D. prostratum, small prostrate shrub found in montane to subalpine areas in the South Island. D. pronum, small shrub found in the South Island, mostly east of the Southern Alps
D. pyramidale, a very slender, almost fragile tree, growing up to 10 m high. Grows between Great Barrier Island and the Kaimai Range. D. recurvum, a 1m shrub with curled leaves, found in sub alpine to high alpine regions of the Central Plateau of the North Island. D. rosmarinifolium, bushy 1m tall shrub found in both the North and South Islands. D. scoparium, 4m tall shrub / tree found in the Chatham and Campbell Islands. the species can extend its range to poorly drained area as a stunted shrub. Forms a hybrid swarm with D. longifolium. D. sinclairii, 6m tall shrub / tree found only in the North Island. D. strictum, 3m tall shrub / tree found only in coastal parts of the North Island. D. subulatum, 2m tall shrub found in tussockland in central North Island. D. townsonii, very similar to the neinei, grows mainly in the Nelson area and the West Coast of the South Island. D. traversii, mountain neinei. Growing to 13 m tall and found above 750 m in the top half of the South Island, also in scattered places in the North Island. D. trimorphum, 3m tall shrub / tree found only in North west Nelson. D. uniflorum (var. frondosum), 1m tall shrub found in the South Island. D. uruvilleanum, 8m tall tree found only in the north half on the South Island (Marlborough and North west Nelson).
Австралия
D. sayeri Квинслендтің екінші ең биік шыңы – Белленден Кер тауының шамасына жақын өседі. D. macranthum, Жаңа Оңтүстік Уэльс жағалауындағы Тари маңындағы Ландсдоун аймағымен шектелген. D. secundum Сидней алқабындағы құмтасты таулы бөктерлерде және қорғалған жазық шатқалдарда кездеседі. D. oceanicum Жервис Бэй (NSW) маңындағы теңіз жағалауындағы тік беткейлерден табылған. D. milliganii Тасманияның жоталарынан. D. minimum, Тасмания тауларындағы төсеніштік өсімдік, сондай-ақ Жаңа Зеландияда кең таралған.
D. minimum, cushion plant from Tasmanian mountains, also widespread in NZ.
Таксономия
Дракофиллум – Эрика тұқымдасының туысы, Лабилльдің «Voy. 2: 210. Т. 40 (1798)» басылымында жарияланған. Онда 61 түр және 2 нұсқасы бар. Дракофиллумның Рихея және Сфенотома туыстарымен тығыз байланысты екені анықталды, олардың екеуі де Оңтүстік-Шығыс Австралия мен Оңтүстік-Батыс Австралияға ендемик. Crayn және авторлардың 1998 жылғы молекулалық талдауына негізделген қатаң консенсус ағашында бұл үш туыс айқын клад құрайды. Дәстүрлі түрде Дракофиллум үш субжанрға бөлінеді: Жаңа Зеландия, Австралия, Тасмания, Лорд-Хоу аралы және Жаңа Каледонияда кездесетін 20 түрі бар Дракофиллум субжанры; Жаңа Каледонияда бір түрі бар Кордофиллум субжанры; және Жаңа Зеландия мен Тасманияда 29 түрі бар Ореотамнус субжанры.
Қысқаша тарихы
Dracophyllum туысының алғашқы екі үлгісін 1773 жылғы наурыз айында Жаңа Зеландияның Фиордленд аймағында Дж.Р.Форстер және оның ұлы Дж.Г.А.Форстер жинап, екі түрлі түр ретінде сипаттады: Epacris longifolia (Dracophyllum longifolium) және Epacris rosmarinifolia (Dracophyllum rosmarinifolium). Қазір Epacris туысы Форстерлер жариялағаннан басқа 40 түрден тұратын эндемикалық Австралия туын сипаттау үшін қолданылады. 1800 жылы Лабильярдье алғаш рет Dracophyllum туысы атауын Жаңа Каледонияда жиналған өсімдік үлгісін сипаттау үшін пайдаланды. Бірінші Dracophyllum түрі жарияланғалы кейін он жыл өткен соң, Роберт Браун туысты екі кіші туға бөлді: Dracophyllum және Sphenotoma, олар гүлдің төбесінің, аталықтардың, гүл жапырақтарының және гүлшоғырының айқын морфологиялық ерекшеліктеріне негізделген. Dracophyllum туысының толық сипаттамасын 1838 жылы Де Кандоль жариялады және оны Epacrideae тұқымдастығына қосты. 1844 жылы Хукер түрлердің толық сипаттамасын және түрлер арасындағы байланысты алғаш рет берді, сондай-ақ Свит 1827 жылы Sphenotoma-ны жеке ту деңгейіне көтергенін айтты. Бір ғасырдан кейін, Dracophyllum (Eudracophyllum ретінде) және Oreothamnus кіші ту деңгейіне көтерілді, ал 1928 жылы Оливер Cordophyllum-ды үшінші кіші ту ретінде сипаттады. Sphenotoma туы туыстан алынып тасталды.