Кіріспе

Dracophyllum – бұрын Epacridaceae деп аталатын Ericaceae тұқымдасына жататын гүлді өсімдіктер туысы. Бұл туыста 61 түр бар, олардың көпшілігі бұталар, сондай-ақ төсеніштік өсімдіктер мен ағаштар, Жаңа Зеландияда, Австралияда, Лорд-Хоу аралында және Жаңа Каледонияда таралған. Dracophyllum атауы – «аждаһа жапырағы» дегенді білдіреді, бұл олардың туыс емес Dracaena өсімдігіне (кейде «аждаһа ағашы» деп те аталады) сыртқы ұқсастығын көрсетеді. Екіжарнақты болғанымен, олар жіңішке жапырақтары бұтақтардың ұштарында шоғырланған алғашқы монокотиледонды өсімдіктерге ұқсайды; кейде оларды «шөп ағаштары» деп те атайды. Биіктігі бір сантиметрден (D. minimum) шамамен 12 метрге дейін (D. longifolium) жетеді.

Жаңа Зеландия

Жаңа Зеландия түрлерінің арасында (барлығы эндемик) 10 метрге дейін өсетін ағаш тәрізді өсімдік, ерекше жас кезеңімен, Чатэм аралдарында табылған. D. acerosum, Оңтүстік аралдағы Оңтүстік Марлборо және Кентербериде кездесетін 2 метрлік бұта. D. filifolium, 4 метрлік бұта / ағаш, Солтүстік және Оңтүстік аралдарында кездеседі. D. fiordense, батыс Отаго және Фиордленд. D. kirkii, Кентербери және Оңтүстік аралдағы Вестлендте табылған кішкентай бұта. D. menziesii – 2 метрге дейін өсетін көп тармақты бұта. Батыс Отаго, Фиордленд және Стюарт аралы/Ракиурадағы жоғары жауын-шашынды, биік таулық және субальпілік шөптекті жерлерде өседі. D. muscoides, Оңтүстік аралда кездесетін кішкентай төсектік. D. palustre, 1 метрлік бұта, тек Оңтүстік аралдың батыс жағалауында (аймағында) табылған. D. patens, 3 метрлік бұта / ағаш, тек Солтүстік аралда кездеседі. D. pearsonii, Оңтүстік аралдағы батпақты және ылғалды жерлерде кездесетін 50 сантиметрлік бұта. D. prostratum, Оңтүстік аралдағы таулық және субальпілік аймақтарда табылған жатқан бұта. D. pronum, Оңтүстік аралда, көбінесе Оңтүстік Альпі тауларының шығысында кездесетін кішкентай бұта. D. pyramidale, өте жіңішке, көздейтіндей ағаш, 10 метрге дейін өседі. Ұлы Барьер аралы мен Каймай жотасы арасында өседі. D. recurvum, 1 метрлік, иілген жапырақтары бар бұта, Солтүстік аралдың Орталық платосының субальпілік және биік альпілік аймақтарында кездеседі. D. rosmarinifolium, Солтүстік және Оңтүстік аралдарында кездесетін 1 метрлік бұталы бұта. D. scoparium, 4 метрлік бұта / ағаш, Чатэм және Кэмпбелл аралдарында кездеседі. Түрінің таралу аймағы нашар дренажталған жерлерге дейін кеңейе алады, сондай-ақ тоқталған бұта түрінде өседі. D. longifolium-мен гибридтік популяция құрайды. D. sinclairii, 6 метрлік бұта / ағаш, тек Солтүстік аралда кездеседі. D. strictum, 3 метрлік бұта / ағаш, тек Солтүстік аралдың жағалау бөліктерінде кездеседі. D. subulatum, 2 метрлік бұта, Солтүстік аралдың орталық бөлігіндегі tussockland-те кездеседі. D. townsonii, neinei-ге өте ұқсас, негізінен Нельсон аймағында және Оңтүстік аралдың батыс жағалауында өседі. D. traversii, тау neinei. 13 метрге дейін өседі және Оңтүстік аралдың жоғарғы жартысында 750 метрден жоғары, сондай-ақ Солтүстік аралдағы шашыраңқы жерлерде кездеседі. D. trimorphum, 3 метрлік бұта / ағаш, тек Солтүстік-Батыс Нельсонда кездеседі. D. uniflorum (var. frondosum), Оңтүстік аралда кездесетін 1 метрлік бұта. D. uruvilleanum, 8 метрлік ағаш, тек Оңтүстік аралдың солтүстік жартысында (Марлборо және Солтүстік-Батыс Нельсон) кездеседі.

Австралия

D. sayeri Квинслендтің екінші ең биік шыңы – Белленден Кер тауының шамасына жақын өседі. D. macranthum, Жаңа Оңтүстік Уэльс жағалауындағы Тари маңындағы Ландсдоун аймағымен шектелген. D. secundum Сидней алқабындағы құмтасты таулы бөктерлерде және қорғалған жазық шатқалдарда кездеседі. D. oceanicum Жервис Бэй (NSW) маңындағы теңіз жағалауындағы тік беткейлерден табылған. D. milliganii Тасманияның жоталарынан. D. minimum, Тасмания тауларындағы төсеніштік өсімдік, сондай-ақ Жаңа Зеландияда кең таралған.

Таксономия

Дракофиллум – Эрика тұқымдасының туысы, Лабилльдің «Voy. 2: 210. Т. 40 (1798)» басылымында жарияланған. Онда 61 түр және 2 нұсқасы бар. Дракофиллумның Рихея және Сфенотома туыстарымен тығыз байланысты екені анықталды, олардың екеуі де Оңтүстік-Шығыс Австралия мен Оңтүстік-Батыс Австралияға ендемик. Crayn және авторлардың 1998 жылғы молекулалық талдауына негізделген қатаң консенсус ағашында бұл үш туыс айқын клад құрайды. Дәстүрлі түрде Дракофиллум үш субжанрға бөлінеді: Жаңа Зеландия, Австралия, Тасмания, Лорд-Хоу аралы және Жаңа Каледонияда кездесетін 20 түрі бар Дракофиллум субжанры; Жаңа Каледонияда бір түрі бар Кордофиллум субжанры; және Жаңа Зеландия мен Тасманияда 29 түрі бар Ореотамнус субжанры.

Қысқаша тарихы

Dracophyllum туысының алғашқы екі үлгісін 1773 жылғы наурыз айында Жаңа Зеландияның Фиордленд аймағында Дж.Р.Форстер және оның ұлы Дж.Г.А.Форстер жинап, екі түрлі түр ретінде сипаттады: Epacris longifolia (Dracophyllum longifolium) және Epacris rosmarinifolia (Dracophyllum rosmarinifolium). Қазір Epacris туысы Форстерлер жариялағаннан басқа 40 түрден тұратын эндемикалық Австралия туын сипаттау үшін қолданылады. 1800 жылы Лабильярдье алғаш рет Dracophyllum туысы атауын Жаңа Каледонияда жиналған өсімдік үлгісін сипаттау үшін пайдаланды. Бірінші Dracophyllum түрі жарияланғалы кейін он жыл өткен соң, Роберт Браун туысты екі кіші туға бөлді: Dracophyllum және Sphenotoma, олар гүлдің төбесінің, аталықтардың, гүл жапырақтарының және гүлшоғырының айқын морфологиялық ерекшеліктеріне негізделген. Dracophyllum туысының толық сипаттамасын 1838 жылы Де Кандоль жариялады және оны Epacrideae тұқымдастығына қосты. 1844 жылы Хукер түрлердің толық сипаттамасын және түрлер арасындағы байланысты алғаш рет берді, сондай-ақ Свит 1827 жылы Sphenotoma-ны жеке ту деңгейіне көтергенін айтты. Бір ғасырдан кейін, Dracophyllum (Eudracophyllum ретінде) және Oreothamnus кіші ту деңгейіне көтерілді, ал 1928 жылы Оливер Cordophyllum-ды үшінші кіші ту ретінде сипаттады. Sphenotoma туы туыстан алынып тасталды.