Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кришнаит Вайшнавтық дәстүр
Krishnaite Vaishnava tradition
Варкари (маратхи: वारकरी; Айтпауы: [ʋaːɾkəɾiː]; Мағынасы: 'Варьді орындайтын адам') – индуизмнің бхакти рухани дәстүріндегі сампрадая (діндік қозғалыс), географиялық тұрғыдан Үндістанның Махараштра штатымен байланысты. Варкарилер Витталға (Витоба деп те аталады) табынады, ол Пандарпурдың бас құдайы және Вишнудың бір нысаны саналады. Варкарилермен байланысты бхакти қозғалысының қасиеттілері мен гурулары Днянешвар, Намдев, Чохамела, Экнатх және Тукарам, олардың барлығына "Сант" атағы берілген. Жақындағы зерттеулер көрсеткендей, варкарилер тарихи тұрғыдан Кришнаның жақтастары болған.
Warkari (Marathi: वारकरी; Pronunciation: [ʋaːɾkəɾiː]; Meaning: 'The one who performs the Wari') is a sampradaya (religious movement) within the bhakti spiritual tradition of Hinduism, geographically associated with the Indian state of Maharashtra. Warkaris worship Vitthal (also known as Vithoba), the presiding deity of Pandharpur, regarded as a form of Vishnu. Saints and gurus of the bhakti movement associated with the Warkaris include Dnyaneshwar, Namdev, Chokhamela, Eknath, and Tukaram all of whom are accorded the title of Sant. Recent research has suggested that the Varkaris were historically the followers of Krishna.
Ықпал
Варкари дәстүрі XIII ғасырдан бері Махараштрадағы индуистік мәдениеттің бір бөлігі болып келеді, ол Бхакти қозғалысы кезінде панты (ортақ рухани сенімдері мен тәжірибелері бар адамдар қауымдастығы) ретінде қалыптасқан. Варкарилер шамамен елу ақындарды (санттарды) таниды, олардың 500 жылдық шығармалары Махипатидің XVIII ғасырдағы өмірбаяндық әңгімелерінде жазылған. Варкари дәстүрі осы санттардың ортақ рухани туыстас екенін қабылдайды.
The Warkari tradition has been part of Hindu culture in Maharashtra since the thirteenth century CE, when it formed as a panth (community of people with shared spiritual beliefs and practices) during the Bhakti movement. Warkaris recognise around fifty poet saints (sants) whose works over a period of 500 years were documented in an eighteenth century hagiography by Mahipati. The Warkari tradition regards these sants to have a common spiritual line of descent.
Әдебиет
Варкари қозғалысы Витхобаға табыну және өмірге қатысты міндеттерге негізделген ұстанымды, ізгілікке ұмтылуды, алкоголь мен темекіні қатаң түрде болдырмауды, саттвика диета ұстануды, пияз бен сарымсақты тағамнан шығаруды, айына екі рет Екадаши күні ораза ұстауды, студенттік шақта өздігінен ұстауды (келибатты сақтауды), касталық жүйеге немесе байлыққа негізделген кемсітушілікті жоққа шығарып, барлық адамдарға теңдік пен мейірімділікпен қарауды, индуистік мәтіндерді оқуды, күн сайын Харипатты оқуды және бхаджан мен киртанмен шұғылдануды қамтиды. Варкарилер қасиетті Тулси (Ocimum sanctum L.) өсімдігінен жасалған тулаши мала (тізбек) киеді. Варкари еркектерін үш тік маңдай сызықтарынан тануға болады – екі ақ гопичандан немесе ақ саз бен сандал пастасы сызықтарының арасындағы қара сызық, бұл басқа Вайшнав дінінің жақтастарының арасында да кең таралған. Варкарилер Құдайды жоғары шындық деп қарастырады және әлеуметтік өмірде құндылықтардың белгілі бір деңгейін мойындайды, бірақ адамдар арасында толық теңдікті қабылдайды. Варкарилер бір-біріне иіліп, «әркім – Брахма» дегенді айтады, сондай-ақ жеке құрбандық, кешірімділік, қарапайымдық, бейбітшілік, мейірімділік, зорлық-зомбылықсыздық, махаббат және кішіпейілділік сияқты қасиеттерді әлеуметтік өмірде бағалайды. Варкари ақындары Витхобаға арналған, маратхи тілінде жазылған абанг гимндерімен танымал. Басқа да діни әдебиеттерге Харидасаның каннада тіліндегі гимндері және құдайға шам жағу рәсімімен байланысты аарти әндерінің маратхи тіліндегі нұсқалары кіреді. Варкарилердің белгілі қасиеттілері мен гурулары – Жаннешвар, Намдев, Чохамела, Экнатх және Тукарам, олардың барлығына Сант атағы берілген.
The Warkari movement includes the worship of Vithoba and a duty based approach towards life emphasising moral behavior and strict avoidance of alcohol and tobacco, the adoption of sattvic diet, a modified lacto vegetarian diet that excludes onion and garlic and fasting on Ekadashi day (twice a month), self restraint (celibacy) during student life, equality and humanity for all rejecting discrimination based on the caste system or wealth, the reading of Hindu texts, the recitation of the Haripath every day and the regular practice of bhajan and kirtan. The Warkaris wear tulashi mala, a rosary made from the wood of the sacred Tulsi (Ocimum sanctum L.) plant. The Warkari men may be known by their three upright brow lines, a black between two white gopichandan or white clay and sandal paste lines which is also popular with other Vaishnavaite devotees. Varkaris look upon God as the Ultimate Truth and ascertained grades of values in social life but accept ultimate equality among men. Varkaris bow in front of each other because "everybody is Brahma" and stressed individual sacrifice, forgiveness, simplicity, peaceful co existence, compassion, non violence, love and humility in social life. The Warkari poet saints are known for their devotional lyrics, the abhang, dedicated to Vithoba and composed in Marathi. Other devotional literature includes the Kannada hymns of the Haridasa, and Marathi versions of the generic aarti songs associated with rituals of offering light to the deity. Notable saints and gurus of the Warkaris include Jñāneśvar, Namdev, Chokhamela, Eknath, and Tukaram, all of whom are accorded the title of Sant.
Қажылық сапарлары
Варкари халқы Пандарпурға жыл сайын «Вари» деп аталатын қажылық сапарға шығады, онда Ашада айының Экадаши күнінде (Хинду ай күнтізбесінің 11-ші күні) жиналады. Бұл күн Григориан күнтізбесі бойынша маусымның соңынан шілде айына дейін келеді. Қажылар өздерінің Самадхи (ағарту немесе «рухани туылғандық») орналасқан жерлерінен әулиелердің палкилерін алып жүреді. Санттардың падукасын (сандалдарын) палхиде алып жүру дәстүрін 1685 жылы Тукарамның кіші ұлы Нараян Махарадж бастады. 1820 жылдары Тукарамның ұрпақтары және Днянешвардың жақтасы Хайбатравбаба қажылыққа қосымша өзгерістер енгізді. Витталға табынушылар 14 ғасырға дейін қажылық сапарларын жасаған. Қазіргі таңда Махараштраның түкпір-түкпірінен келген шамамен 40 палхи және олардың жақтастары осы рәсімді орындайды. Тағы бір қажылық Картика айының Экадаши күнінде тойланады, ол Григориан күнтізбесі бойынша қараша айына сәйкес келеді. Қажылық кезінде «Ринган» және «Дхава» сияқты шаралар өткізіледі. «Ринган» кезінде, әулиенің сүреті бар палхиде тасымалданатын әулиенің жаны деп саналатын, мінбеген қасиетті жылқы – Маулинча Ашва қажылардың қатарынан өтеді, олар оның қоздырған тозаңын ұстауға тырысып, бастарына жағады. «Дхава» – бұл тағы бір жарыс түрі, онда барлығы жеңіске жетеді, және ол Тукарамның Пандарпурдағы ғибадатхананы алғаш көріп, зор қуаныштан жүгіре бастағанын еске түсіру үшін өткізіледі.
Warkari people undertake an annual pilgrimage called wari, to Pandharpur, gathering there on Ekadashi (the 11th day) of the Hindu lunar calendar month of Ashadha, corresponding to a date falling sometime between late June to July in the Gregorian calendar. Pilgrims carry Palkhi of the saints from their places of Samadhi (Enlightenment or "spiritual birth"). The tradition of carrying the paduka (sandals) of the sants in a Palkhi was started by the youngest son of Tukaram, Narayan Maharaj, in 1685. Further changes were brought to the pilgrimage by descendants of Tukaram in the 1820s and by Haibatravbaba, a courtier of the Scindias and devotee of Dnyaneshwar. Devotees of Vitthal were holding pilgrimages prior to the 14th century. In the present day, about 40 palkhis and their devotees from all over Maharashtra do so. Another pilgrimage is celebrated on the Ekadashi of the month of Kartika, which falls in November of the Gregorian Calendar. Events such as Ringan and Dhava are held during the pilgrimage. During the Ringan, an unmounted sacred horse called Maulincha Ashva, who is believed to be the soul of the saint whose idol is being carried in the litter, runs through the rows of pilgrims, who try catching the dust particles kicked off and smear their head with the same. Dhava is another kind of race where everyone wins and it is held to commemorate the manner in which Tukaram first saw the temple at Pandharpur and started running in sheer exhilaration.