Канада Жоғарғы Сотының VLT ісі: Манитоба провинциясының құқығы мен Конституциялық негіздері
Siemens v Manitoba (AG)
Siemens v Manitoba ісі: Канада Жоғарғы Соты VLT-лерді қалаларда тыйым салу жөніндегі провинциялық референдумдардың конституциялық екенін растады. Конституциялық құқық, VLT заңнамасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Siemens v Manitoba (AG), [2003] 1 S. C. R. 6, 2003 SCC 3 – Канада Жоғарғы Сотының видео лотерея терминалдарының (VLT) жекелеген қалалар мен аудандарда тыйымдалуы туралы шешім қабылдау үшін қолданылған провинциялық референдумның конституциялық екендігі туралы маңызды шешімі. Сот референдумдардың 1867 жылғы Конституциялық актінің 92(16) бабына сәйкес, «жергілікті сипаттағы» мәселелер бойынша заң шығару өкілеттігін дұрыс пайдалану екенін, сондай-ақ референдумның VLT иелерінің Канаданың Құқықтар мен бостандықтар хартиясының 2(b), 7 және 15(1) баптарында қарастырылған құқықтарын бұзбағанын мәлімдеді.
Siemens v Manitoba (AG), [2003] 1 S. C. R. 6, 2003 SCC 3 is a leading Supreme Court of Canada decision on whether provincial plebiscite, used to determine if video lottery terminals (VLTs) should be banned from individual communities, are constitutional. The Court held that the plebiscites were a valid exercises of the province's power to legislate on matters "of a local nature" under section 92(16) of the Constitution Act, 1867, and that the plebiscite did not violate the rights of the VLT owners under sections 2(b), 7 and 15(1) of the Canadian Charter of Rights and Freedoms.
Өмірбаян
1998 жылы Манитоба штатының Винклер қаласында міндетті емес плебисцит өткізілді, онда қауымдастықта VLT құрылғыларын тыйым салу туралы шешім қабылданды. 1999 жылы Манитоба провинциясы «Ойынды бақылау туралы жергілікті таңдау заңы» (онда «VLT Act» деп аталады) қабылдады, ол муниципалитеттерге VLT құрылғыларын тыйым салу үшін міндетті плебисциттер өткізуге рұқсат берді. VLT Act-тің 16-бабында Винклер плебисцитін міндетті ететін ереже болды, нәтижесінде Siemens компаниясына тиесілі Winkler Inn VLT құрылғыларын жабуға мәжбүр болды. Siemens компаниясы VLT Act-тің 16-бабы провинциялық үкіметтің өкілеттігін асырып кеткендігіне, себебі бұл федералдық қылмыстық құқық саласына жататын мәселе және ол Хартияның 2(b) бабындағы сөз бостандығы құқығын, Хартияның 7 бабындағы өмір сүру, бостандық және жеке қауіпсіздік құқығын, сондай-ақ Хартияның 15(1) бабындағы теңдік құқығын бұзады деп шағымдады. Сот төрешісі алғашқы талаптарды қабылдамады, және бұл шешім Апелляциялық сотта қолдау тапты. Әділет судьясы Мейджор бірауыздан сот шешімінде заңның провинциялық заң шығару билігін дұрыс пайдалану болып табылатынын және ол Хартияның ешбір бабын бұзбайтынын мәлімдеді.
In 1998, the town of Winkler, Manitoba held a non binding plebiscite in which it was decided to ban VLTs from the community. In 1999, the province of Manitoba passed the Gaming Control Local Option Act (known as the "VLT Act") which allowed municipalities to hold binding plebiscites to ban VLTs. The VLT Act contained a provision in section 16 which made the Winkler plebiscite binding which resulted in the Winkler Inn, owned by the Siemens, to shut down its VLT facilities. The Siemens challenged the VLT Act on the ground that section 16 was ultra vires the power of the provincial government's authority as it was a matter under the federal criminal law power, and that it violated their right to freedom of expression under section 2(b) of the Charter, their right to life, liberty, and security of person under section 7 of the Charter, and their right to equality under section 15(1) of the Charter. The motions judge rejected the claims which was upheld by the Court of Appeal. Justice Major, writing for a unanimous Court, held that the Act was a valid exercise of the provincial law making power and it did not violate any section of the Charter.
Соттың пікірі
Бірінші кезекте майор 16-баптың заңды түрде қабылдануы туралы мәселені қарастырды. Ол заңның және даулы ережелердің мәні мен мазмұнын зерттеді. Заңның 16-бабының мақсаты – Винклер қаласындағы VLT-ге тыйым салу және мекемелерінде VLT-лер барлар үшін барлық қолданыстағы «жай орналасу шарты»н тоқтату болды. Заңнамалық пікірталастар негізінде, бұл бөлім бұрын өткізілген плебисциттің нәтижесін іске асыру үшін қолданылды. Заңның жалпы мақсаты – «қалалық муниципалитеттерге өздерінің қауымдастықтарында VLT-ге рұқсат беруді немесе тыйым салуды міндетті плебисцит арқылы білдіруге мүмкіндік беру» еді. Құмар ойындарды реттеу және жергілікті пікірді ескеру 1867 жылғы Конституциялық актінің 92-бабына жатады. «Жай орналасу шартын» тоқтатуға қатысты 16-бап, 1867 жылғы Конституциялық актінің 92(13)-бабына сәйкес провинциялық құзыретіне жататын мүлік және азаматтық құқықтарға қатысты. Заңның жалпы мазмұны бойынша, қауымдастыққа VLT-лерді реттеу құқығы беріледі, демек, бұл мәселе 92-бап бойынша жергілікті мәселе болып саналады. Майор заңның қылмыстық заң шығаруға жасалған «жасанды» әрекет екендігі туралы аргументті қабылдамады. Заңда жарамды қылмыстық заң үшін қажетті жазалау шаралары көзделмеген, сондай-ақ заңның мақсаты қылмыстық сипатта болған жоқ. Заңның моральдық жағы реттеу схемасының бір бөлігі ғана болды. Майор Хартияның барлық аргументтерін қабылдамады. Біріншіден, ол 2-бап бойынша аргументті жоққа шығарды, өйткені дауыс беру – Хартиямен қорғалған өркендеудің бір түрі болғанымен, ол заңмен құрылған референдумдағы дауыс беруді қамтымайды. Екіншіден, ол 7-бап бойынша аргументті жоққа шығарды, себебі экономикалық мүдделер Хартиямен қорғалмайды және 7-бапқа жатпайды. Соңында ол 15-бап бойынша аргументті жоққа шығарды, өйткені талапкерлер белгілі бір қауымдастықта немесе қалада тұруды кемсітудің «ұқсас негізі» екенін көрсетпеді.
Major first considered the issue of whether section 16 was validly enacted. He examined the pith and substance of both the legislation and the impugned provision. The purpose of section 16 of the Act was to prohibit VLTs in the town of Winkler and to cancel all existing "siteholder agreements" for those with VLTs in their establishment. Based on the legislative debates, the section was used to give effect to plebiscite that had already been held. The purpose of the Act as a whole was "to allow municipalities to express, by binding plebiscite, whether they wish VLTs to be permitted or prohibited within their communities." The regulation of gaming and the allowance of local input both fall under section 92 of the Constitution Act, 1867. Section 16, which cancels "siteholder agreements" concerns property and civil rights which is a provincial power under section 92(13) of the Constitution Act, 1867. The Act as a whole gives power to the community to regulate VLTs consequently is considered a matter of a local nature under section 92(16). Major rejected the argument that the law was a "colourable" attempt to enact criminal law. The Act did not contain the penal consequences required for valid criminal law nor was there a criminal law purpose for the Act. The moral aspect to the law was only incidental to the regulatory scheme. Major rejected all of the Charter arguments. First, he dismissed the section 2 argument because although voting is a form of expression that is protected under the Charter it does not however include voting in a referendum as it was a creation of a statute. Second, he dismissed the section 7 argument as it has been well established that economic interests are not protected by the Charter and are not found within section 7. Lastly, he rejected the section 15 argument as the claimants failed to show that residence in a particular community or town is an "analogous ground" for discrimination.