Либерия Қарулы Күштерінің тарихы мен құрылымы

Кіріспе

Либерияның біріккен әскери күштері. | командир лауазымы = Штаб бастығы

| әрекетте = 2 100 (кұрамы), 1 800 немесе одан аз (дезертирлерден кейін нақты саны)
| дәрежесі =
| қоры =
| орналасқан жері =

| сомасы = 12,9 миллион АҚШ доллары (2013–14 қаржы жылы)
| ЖІӨ-ге пайыздық қатынасы = 0,74%

| жергілікті жеткізушілер = АҚШ
| импорт =
| экспорт =

| тарихы =
| шендері = Либерияның әскери шендері

Либерия Қарулы Күштері (ЛҚК) – Либерия Республикасының қарулы күштері. Оның тамыры қазіргі Либериядағы алғашқы афроамерикандық колонистер құрған жасаққа дейін жетеді. 1908 жылы Либерия шекаралық күштері ретінде құрылған, ал 1956 жылы атауы өзгертілді. Тарихының басым бөлігінде ЛҚК АҚШ-тан айтарлықтай материалдық және оқу көмегін алды. 1941–1989 жылдар аралығында оқытуды көбінесе АҚШ кеңесшілері жүргізді, бірақ бұл көмек дамушы елдердегі қарулы күштерге тән тиімділіктің жалпы төмен деңгейін болдырмады. Суық соғыстың көп бөлігінде ЛҚК 1960 жылдары Конго Демократиялық Республикасындағы БҰҰ күштеріне (ONUC) жіберілген күшейтілген ротадан басқа, аз ғана әрекеттер жасады. Бұл 1989 жылы Бірінші Либерия азамат соғысының басталуымен өзгерді. ЛҚК 1989 жылдан 1996–97 жылдарға дейін созылған қақтығысқа, содан кейін 1999 жылдан 2003 жылға дейін созылған Екінші Либерия азамат соғысына тартылды. 2014 жылғы мәліметтер бойынша, ЛҚК жаяу әскер бригадасынан, әуе күштерінен және жағалау күзетінен тұрады. Соғыстан кейін бірнеше жыл бойы Нигерия армиясының офицері қарулы күштердің басшысы болды. 11 ақпан – 2011 жылы жарияланған Қарулы Күштер күні.

Құқықтық мәртебе

2008 жылғы Жаңа Ұлттық қорғаныс заңы 2008 жылдың 21 тамызында бекітілді. Ол 1956 жылғы Ұлттық қорғаныс заңы, 1959 жылғы Жағалау күзет заңы және 1986 жылғы Либерия Әскери-теңіз күштері заңы күшін жояды. AFL-нің міндеттері мен функциялары ресми түрде төмендегідей белгіленген:
2.3-тармақ (a): AFL-нің басты міндеті – Либерияның ұлттық егемендігі мен аумақтық тұтастығын, оның ішінде құрлық, әуе және теңіз аумағын сыртқы шабуылдардан, бүліктерден, терроризмнен және жақын қол сұғушылықтан қорғау. Бұдан өзге, AFL табиғи апаттарға жауап береді және қажет болған жағдайда немесе бағытталған басқа да азаматтық жұмыстарға қатысады. 2.3-тармақ (b): AFL сондай-ақ БҰҰ, Африка Одағы, ЭКОВАС, MRU және/немесе Либерия мүше болып табылатын барлық халықаралық ұйымдар ұйымдастыратын халықаралық бейбітшілік сақтау, бейбітшілікті күшейту және басқа да іс-шараларға қатысады. Мұндай барлық іс-шаралар Либерия Президентінің өкілеттігімен және Заң шығару органының келісімімен ғана жүзеге асырылады. 2.3-тармақ (c): AFL табиғи немесе адамның жасаған апаттары, аурудың басталуы немесе эпидемия кезінде азаматтық билікке басқару, байланыс, логистикалық, медициналық, көлік және гуманитарлық қолдау көрсетеді. Мұндай көмек Либерия Президентінің рұқсатымен жүзеге асырылады. 2.3-тармақ (d): AFL азаматтық органдарға құрлықта, теңізде немесе әуеде іздеу, құтқару және адам өмірін сақтау жөнінде көмек көрсетеді; мұндай көмекке басқа да үкіметтік министрліктер мен ведомстволармен бірлесіп, мамандандырылған іздеу-құтқару бөлімшелерінің шұғыл түрде араласуы үшін Президент рұқсат береді. 2.3-тармақ (e): Бейбіт уақыттағы AFL-нің міндеттеріне ұлттық құқық қорғау органдарына қолдау көрсету кіреді, егер мұндай қолдауды Президент сұраса және мақұлдаса. Мұндай қолдау ақпарат алмасуды, қызметкерлерді оқытуды, қауіпсіздік күштерін жұмылдыруды және орналастыруды қамтиды. Алайда, бейбіт уақытта AFL Либерия аумағында құқық қорғау қызметімен айналыспайды, мұндай функция Либерия Ұлттық полициясы мен басқа да құқық қорғау органдарының құзыретінде болады. Осыған қарамастан, AFL-нің Әскери полициясы Әділет министрлігінің Ұлттық қорғаныс министрлігіне жасаған өтініші бойынша және Либерия Президенті бекіткен жағдайда осы құқық қорғау органдарына көмек көрсете алады. AFL тек соңғы шара ретінде, қауіп құқық қорғау органдарының жауап беру мүмкіндігінен асып кеткен жағдайда ғана араласады. 2.5-тармақ: Либерия Қарулы күштерінің мінез-құлық стандарттары: AFL мүшелері өз міндеттерін әрдайым демократиялық құндылықтар мен адам құқықтарына сәйкес орындауы тиіс. Олар өз міндеттерін партиялық емес түрде атқаруы керек, жоғары лауазымды офицерлерінің барлық заңды бұйрықтары мен нұсқауларын орындауы керек, соның нәтижесінде азаматтардың құрметі мен сенімін қоздырып, құқықтық мемлекеттің сақталуы мен дамуына үлес қосуы керек.

The New National Defense Act of 2008 was approved on August 21, 2008. It repeals the National Defense Act of 1956, the Coast Guard Act of 1959, and the Liberian Navy Act of 1986. The duties and functions of the AFL are officially stated as follows:
Section 2.3(a): The primary mission of the AFL shall be to defend the national sovereignty and territorial integrity of Liberia, including land, air and maritime territory, against external aggressions, insurgency, terrorism and encroachment. In addition thereto the AFL shall respond to natural disasters and engage in other civic works as may be required or directed. Section 2.3(b): The AFL shall also participate in international peacekeeping peace enforcement and other by the UN, the AU, ECOWAS, MRU, and/or all international institutions of which Liberia may be a member. All such activities shall be undertaken only upon authorization of the President of Liberia with the consent of the Legislature. Section 2.3(c): The AFL shall provide command, communications, logistical, medical, transportation, and humanitarian support to the civil authority in the event of a natural or man made disaster, outbreak of disease, or epidemic. Such assistance shall be authorized by the President of Liberia. Section 2.3(d): The AFL shall assist civil authorities in search, rescue, and saving of life on land, sea, or air; such assistance shall be authorized by the President for immediate response by specialized search and rescue units in conjunction with other Government Ministries and Agencies. Section 2.3(e): The duties of the AFL in peacetime shall include support to the national law enforcement agencies when such support is requested and approved by the President. Such support shall include exchange of information, personnel training, and mobilization and deployment of security contingents. At no time during peacetime however, shall the AFL engage in law enforcement within Liberia, such function being the prerogative of the Liberia National Police and other law enforcement agencies. Notwithstanding, the Military Police of the AFL may, on request of the Ministry of Justice made to the Ministry of National Defense, and approved by the President of Liberia, provide assistance to these law enforcement agencies as determined by prevailing situations. The AFL shall intervene only as a last resort, when the threat exceeds the capability of the law enforcement agencies to respond. Section 2.5: Standards of Conduct for the Armed Forces of Liberia: Members of the AFL shall perform their duties at all times in accordance with democratic values and human rights. They shall perform their duties in a non partisan manner, obey all lawful orders and commands from their superior officers in ways that command citizen respect and confidence and contribute towards the maintenance and promotion of the respect for the rule of law.

Тарих

Қазіргі Либерия қарулы күштерінің бастауы Америка Құрама Штаттарының алғашқы афроамерикандық отарлаушылары құрған жасақтан шықты. Бұл жасақ 1822 жылдың тамызында Месурадо түбегіне (қазіргі Монровия орналасқан жер) шабуыл жасалуы мүмкін деген қауіп туғанда құрылды. Осы кезде қоныстардың өкілі барлық "дені сау ер адамдарды милицияға жұмылдыруға және әскери жағдай режимін жариялауға" бұйрық берді. 1846 жылға қарай милицияның құрамы екі полкке дейін өсті. 1847 жылы тәуелсіздік алғаннан кейін милиция елдің қорғаныс күштері ретінде қызметін жалғастырды. 1900 жылы Либерияның он алтыдан елу жасқа дейінгі ер адамдары милицияда қызмет етуге міндетті деп есептелді. Милицияның құрамында екі шағын канонерлік кеме де болды. 1850 жылдары Либерия президенті Ұлыбритания үкіметінен Галлинас аймағына Либерия әскерін тасымалдау үшін, сондай-ақ құл саудасымен айналысып, жазаланған либериялықтарды қуғындау үшін теңіз күштерінің көмегін сұрады. 1908 жылдың 6 ақпанында милиция 500 сарбаздан тұратын Либерия шекара күштері (ЛШК) ретінде ресми құрылды. ЛШК-нің бастапқы міндеті – "ішкі аймақтағы шекараны күзету (Ұлыбритания мен Францияның аумақтық мүдделеріне қарсы) және тәртіпсіздіктердің алдын алу" болды. ЛШК алғашқыда британдық майор Маккей Каделлдің басқаруында болды, бірақ күштің дұрыс төленбегеніне шағымданғаннан кейін, қару қолдану туралы угрозалар арқылы ол тез ауыстырылды. 1912 жылы АҚШ Либериямен әскери байланыстар орнатып, күшті қайта ұйымдастыруға көмектесу үшін бес афроамерикандық офицерді жіберді. ЛШК-нің алғашқы жылдарында жиі ішкі аймақтан ер адамдарды күштеп әскери қызметке тарту арқылы жалдау жүргізілді. Тайпалық наразылықтарды басу үшін ішкі аймаққа жіберілген бөлімшелер көбінесе олар тыныштандырған аймақтардың есебінен күшін алды, бұл бірқатар жазалау шарасы ретінде қарастырылды. Күштің офицерлері жағалау аристократиясынан немесе тайпалық элитасынан таңдалды.

Дүниежүзілік соғыстар

Либерия Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстарда одақтастарға қосылды. Теңіз арқысы жіберілген жалғыз әскерлер Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Францияға бірнеше адамды құрады, ал Екінші дүниежүзілік соғыста АҚШ қолбасшылығы астындағы еріктілер болды, бірақ ешқайсысы екі соғыстың да қатысушы болған шайқастарда болған жоқ. 1940 жылғы 20 ақпандағы заңда Республиканың қарулы күштері "шекаралық күш, он екі ротадан тұратын жасақ, және жасақтың резервінен" тұратыны белгіленді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ-тың елдегі қатысуы күрт артты. 1926 жылдан бері Харбелде "Файрстоун" компаниясы басқарып келе жатқан әлемдегі ең ірі каучук плантациясынан резеңке үздіксіз жеткізіліммен қамтамасыз етілуі өте маңызды болды. Осылайша АҚШ үкіметі жолдар салды, халықаралық әуежай құрды (Робертсфилд деп аталды) және терең су айлағын (Монровияның еркін порты) салып, астананы жаңартты. 1942 жылдың маусым айынан бастап АҚШ армиясының қара ("түсті") терілі әскерлері келді. Соғыс кезінде АҚШ ұсынған қаржы Frontier Force жасағының санын шамамен 1500-ге дейін арттыруға мүмкіндік берді. Қарулы күштер оқу және дайындық мәселелерінде дерлік толығымен американдық көмекке тәуелді болды, ал АҚШ-тан тыс оқу "әдетте қысқа және нәтижесіз болып келетін, тек қарапайым жаттығулардан басқа ештеңеге жеткізбейтін" еді. Америкалық қару-жарақ сатудың нәтижесінде 1920 жылдары Либерия әскерлері американдық Краг және Пибоди мылтықтарымен, сондай-ақ неміс Mauser мылтықтарымен жабдықталды. Либериядағы бригадалық генерал Перси Ли Садлер басқаратын АҚШ армиясы Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы кезеңінде елдегі американдық әскерлерден таңдалған нұсқаушыларды пайдалана отырып, офицерлік кандидаттар мектебін құрды. Мектеп екі курс өткізді және 300-ге жуық жаңа офицерді бітірді. Шамамен жиырма жыл өткен соң, 1964 жылы бұл топ AFL офицерлік құрамының 50% -дан астамын құрады.

ТЖ режимі (1980-1990)

АФЛ саясатқа 1980 жылдың 12 сәуірінде он жеті сарбаз төңкеріс жасаған кезде араласты. Топтың құрамына майор-сержант Сэмюэл Доу, екі штаб-сержант, төрт сержант, сегіз капрал және екі рядовой кірді. Олар президент Толбертті кеңсесінде ұйықтап жатқан күйінде тапты және сол жерде оны өлтірді. Сол кездегі сержант Томас Кивонкпа төңкерісшілерді басқарды, бірақ Сэмюэл Доу бастаған топ Толбертті кеңсесінде тапты. Топтың ең жоғары шені бар, шебер сержант Доу келесі күні радио арқылы ұзақ жылдар бойы бекінген Шынайы виг партиясы үкіметінің құлатылғанын жариялады. Доу мемлекет басшысы және жаңа Халықты құтқару кеңесінің тең төрағасы болды. Кивонкпа армия қолбасшысы және ҚХР-дың екінші тең төрағасы болды. (Төңкерістен кейін LNG бригадасы қолбасшысының лауазымы АФЛ қолбасшысының лауазымына ауыстырылды, және осы лауазымға Quiwonkpa мұрагерлік етті.) Генри Дубар (бірнеше жыл бұрын Доуды жеке өзіне шақыруға көмектескен) штаб бастығы ретінде капитаннан генерал-лейтенантқа бірден көтерілді. 1980 жылдан бастап Доудың этникалық крахндарды үкімет пен әскериде маңызды лауазымдарға тағайындауы АФЛ ішінде, соның ішінде Кивонкпаның Джио тайпасымен арадағы жікке бөлінуді күшейтіп, моральды төмендетті. Әскери тәртіп төңкерістің алғашқы құрбандарының бірі болды. Көтеріліс қатардағы сарбаздардың ісі болды, және радио арқылы таратылған алғашқы бұйрықтардың бірі сарбаздарға өздерінің офицерлеріне бағынбауды талап етті. Төрт жылдан кейін, байқаушылардың айтуынша, көптеген офицерлердің тәртіпті сақтауға бейімсіздігі және аздаған қатардағы сарбаздардың оны қабылдауға құштар болмауы салдарынан тәртіп бұзылды. Доудың төңкерісі майор Уильям Джарбоның жоспарларын тоқтатып, оның билікті басып алу ниетін жоққа шығарды. Джарбо, саяси амбициялары бар және АҚШ қауіпсіздік қызметтерімен жақсы байланысы бар деген қаңқулар тарады. Ол елден қашып кетуге тырысты, бірақ жаңа үкімет оны іздеп тауып өлтірді. 1983 жылы хунта жарыла бастады, Доу Кивонкпаға армия қолбасшысы лауазымынан Халықты құтқару кеңесінің бас хатшысы лауазымына ауыстырылатынын айтты. Бұл ұсынысқа наразы болған Кивонкпа 1983 жылдың соңында өзінің көмекшісі Принс Джонсонмен бірге елден қашып кетті. 1984 жылы АФЛ құрамына Либерия Ұлттық гвардиясы (LNG) бригадасы және оған байланысты бөлімшелер (6,300 адам) және Либерия Ұлттық жағалау күзеті (шамамен 450 адам) кірді. 1964-1978 жылдар аралығында құрылған бригада Монровиядағы Баркли оқу орталығында (BTC) орналасқан және алты жаяу әскер батальонынан, әскери инженер батальонынан (1974 жылы полковник Роберт М. Бламо басшылығымен Белефания қаласындағы әуежай жолағын аяқтады), далалық артиллерия батальонынан (Бірінші далалық артиллерия батальоны, Бонг округінің Наама лагерінде орналасқан) және қолдау батальонынан тұрды. Жаяу әскердің үш бөлімшесі – Шиффелин лагерінде орналасқан Бірінші жаяу әскер батальоны, Монсеррадо округінің солтүстігіндегі Тоди лагерінде орналасқан Екінші жаяу әскер батальоны және Боми-Хиллстегі Алтыншы жаяу әскер батальоны – жауға қарсы операциялар жүргізуге арналған тактикалық бөлімдер болды. Басқа батальондар, Монровиядағы Баркли оқу орталығында орналасқан Үшінші жаяу әскер батальоны, Гранд Геде округінің Зведрудағы Төртінші жаяу әскер батальоны және Бонг округінің Гбарнгадағы Бесінші жаяу әскер батальоны көбінесе әскери емес міндеттерге персонал берумен айналысты. Бұл бөлімшелердің сарбаздары полиция, кеден және иммиграциялық қызметкерлер, сондай-ақ салық жинаушылар ретінде кеңінен қолданылды.

The AFL became involved in politics when seventeen soldiers launched a coup on April 12, 1980. The group was made up of Master Sergeant Samuel Doe, two staff sergeants, four sergeants, eight corporals, and two privates. They found President Tolbert sleeping in his office in the Executive Mansion and there they killed him. While then Sergeant Thomas Quiwonkpa led the plotters, it was the group led by Samuel Doe that found Tolbert in his office, and it was Doe, as a master sergeant the highest ranking of the group, who went on the radio the next day to announce the overthrow of the long entrenched True Whig Party government. Doe became Head of State and co chair of the new People's Redemption Council government. Quiwonkpa became commander of the army and the other co chair of the PRC. (In the aftermath of the coup, the title of LNG Brigade commanding general was confusingly changed to commanding general of the AFL, reporting to the chief of staff, and it was this position that Quiwonkpa inherited.) Henry Dubar (who had helped recruit Doe personally years before) was promoted in one leap from captain to lieutenant general as chief of staff. From 1980 onward, Doe's systematic promotion of ethnic Krahn to sensitive posts in the government and military, began to drive deepening divisions within the AFL, among others with Quiwonkpa's Gio tribe, and to hamper morale.

" Military discipline was an early casualty of the coup. The revolt had been an enlisted men's affair, and one of the first instructions broadcast over the radio had ordered soldiers not to obey their officers. Over four years later, according to observers, the reluctance of most officers to impose discipline had combined with the unwillingness of more than a few enlisted men to accept it." The launch of Doe's coup meant that Major William Jarbo, another soldier with political ambitions who was said to have excellent connections to U. S. security officials, had had his takeover plans forestalled. He tried to escape abroad but was hunted down and killed by the new government. The junta started to split in 1983, with Doe telling Quiwonkpa that he was planning to move Quiwonkpa from command of the army to a position as secretary general of the People's Redemption Council. Unhappy with this proposed change, Quiwonkpa fled into exile in late 1983, along with his aide de camp Prince Johnson. In 1984 the AFL included the Liberian National Guard (LNG) Brigade and related units (6,300 men), and the Liberian National Coast Guard (about 450 men). The brigade, formed between 1964 and 1978, was based at the Barclay Training Center (BTC) in Monrovia, and was composed of six infantry battalions, a military engineer battalion (which circa 1974 under the command of Colonel Robert M. Blamo completed an airstrip at Belefania Town), a field artillery battalion (the First Field Artillery Battalion, reportedly at Camp Naama in Bong County) and a support battalion. Three of the infantry units—the First Infantry Battalion, stationed at Camp Schieffelin, the Second Infantry Battalion at Camp Todee in northern Montserrado County, and the Sixth Infantry Battalion at Bomi Hills—were tactical elements designed to operate against hostile forces. The other battalions, the Third Infantry Battalion based at the Barclay Training Centre in Monrovia, the Fourth Infantry Battalion at Zwedru in Grand Gedeh County, and the Fifth Infantry Battalion at Gbarnga in Bong County served mostly as providers of personnel for non military duties. Soldiers in these units were used extensively as policemen, customs and immigration officials, and as tax collectors.

Төңкеріске ұмтылу (1985)

1985 жылы Доу өзінің билігін нығайту үшін қолданған бұрмаланған сайлаудың салдарынан Кивонкпа АҚШ-тағы жер аударылуынан Либерияға Сьерра-Леонеден оралды. 1985 жылдың 12 қарашасында ол наразы сарбаздар тобымен Монровияға кірді, Либерияның ұлттық хабар тарату жүйесі радиостанциясын басып алды және «Либерияның Ұлттық Патриоттық Күштері» билікті басып алғанын жариялады. Адекейдің айтуынша, Кивонкпа «елдің коммуникациялық жүйесін бақылауға алмағанымен және Атқарушы сарайға тікелей шабуылға қарсылық көрсеткенімен» қателік жасады. Бұл қателіктер Доуға Кран басымдығы бар Атқарушы сарай күзетшілерін және Камп Шиффелиннен 1-ші жаяу әскер батальонын жинап, бақылауды қайта орнатуға уақыт берді. Кивонкпа тұтқындалып, өлтіріліп, мүесіздендірілді, оның денесі бөлік-бөлік етіліп, кейбір бөліктері желінді. Төңкеріс туралы жарияланғаннан кейін қуанғандарға қарсы Монровияда және Кивонкпаның туған жері Нимба округінде тазалау шаралары жүргізілді. Осылайша, шамамен 1500 адам қаза тапты. AFL-де Gio сарбаздарынан тазалау жүргізілді. Самуэль Доудың басшылығымен 1986 жылы Либерия теңіз күштері туралы заң қабылданып, жағалау күзеті Либерия теңіз күштері болып қайта аталды. 1970 жылы үш Cessna U 17C жеңіл ұшағы жеткізіліп, авиациялық бөлім құрылды. 1984 жылы Спригс-Пейнде авиациялық бөлімнің ұшағы апатқа ұшырады. 1985 жылы ол Монровиядағы Спригс Пэйн әуежайынан үш тұрақты қанатты ұшақты, соның ішінде Cessna 172 ұшақтарын пайдаланды. Олардың міндеттеріне барлау және жеңіл жүк пен VIP-тұлғаларды тасымалдау кірді. 1980-ші жылдары авиациялық бөлім тағы да көп Cessna ұшақтарын алып, кеңейтілді: үш 172, 206, 207 және екі бір қозғалтқышты турбовинттік 208 ұшағы. 1987 жылдың 12 тамызындағы заңмен Либерияның Әуе күштері авиациялық бөлімнен құрылды. Оның заңдық міндеттері: Либерия Республикасының әуе кеңістігін қорғау және қорғау; өмір мен мүлікті қорғау; әскери және азаматтық персоналға әуе қозғалысын қамтамасыз ету; іздеу-құтқару операцияларына көмектесу; шұғыл операцияларды жүргізу; барлау патрульдерін жүргізу; бірлескен әскери операцияларға қатысу және Қорғаныс министрлігі белгілейтін басқа да міндеттерді орындау. Бұл қызмет сол кездегі полковник Езекия Боуэннің басшылығымен жүзеге асырылды. Либерия үкіметі Нимба аймағындағы Мано және Гио халықтарының көпшілігі көтерілісшілерді қолдайды деп болжады. Олар жергілікті халықты тез ашуландыратын, өте қатыгездікпен және жерді өртеу тактикасымен әрекет етті. Тейлордың қолдауы тез өсті, өйткені Мано және Гио оның Либерияның Ұлттық Патриоттық майданына кек алу үшін жиналды. Көптеген үкіметтік сарбаздар дезертирлік жасады, ал кейбіреулері NPFL-ге қосылды. AFL-дің алға жылжуға қабілетсіздігі Доудың соғыстың алғашқы алты айында аймақтағы командирін бес рет ауыстыруының бір себебі болды. Әскери-тарихтық командалық құрамына бригадир генерал Эдвард Смит кірді. 1990 жылдың мамырына қарай AFL Гбарнгаға қайта оралды, ол әлі де Боуэн әскерлерінің бақылауында болды, бірақ олар 1990 жылдың мамыр айының соңында NPFL шабуылынан қаладан айырылды, сол кезде NPFL де жағалаудағы Бьюкененді басып алды. NPFL қазір шамамен 10 000 жауынгер жинады, ал AFL бөлініп, тек 2 000 шақыра алды. 1990 жылдың шілдесінде көтеріліс Монровияға жетті, ал генерал Дубар елден АҚШ-қа жер аударылды. Дубардың орнына штаб бастығы болып бұрынғы Атқарушы сарай күзетшілері батальонының командирі бригадир генерал Чарльз Джулу тағайындалды. Либерияның екі жағалау күзет кемесі қала үшін болған шайқаста батып кетті. NPFL Нимбаға келгеннен кейін Gio азаматтарына қару тарата бастады, онда көптеген адамдар 1983 және 1985 жылдары Кивонкпаны қолдағаны үшін Нимба елін жазалағаннан кейін үкіметке кек алуды қатты қалайды. 1990 жылдың шілдесінде үкімет өздерін қорғағысы келген Кран және Мандинго тайпаларына кезекпен азаматтық тұрғындарға қару тарата бастады. Бұл шұғылданған азаматтар «1990 жылғы сарбаздар» деп аталды. Президент өзі таңдаған «1990 жылғы сарбаз» Тайли Йонбу 1990 жылдың 29-30 шілдесі аралығында түнде Монровияның Синкор қаласындағы Санкт-Петр лютеран шіркеуінде босқындарды, негізінен Гио және Мано тайпаларының бейбіт тұрғындарын өлтірді. Олардың 600-і қаза тапты. Доу күштері бұрын жүргізілген этникалық тазалаулардың нәтижесінде, қақтығыс этникалық қырғын сипатын алды. 1990 жылдың тамызында Батыс Африка мемлекеттерінің экономикалық қауымдастығы (ЭКОУАС) Либерияға бейбітшілікті сақтау күштерін (ЭКОМОГ) жіберді. 1990 жылдың 24 тамызында Нигерия мен Гана кемелері Монровия еркін портына келді. ECOMOG келген кезде Принс Джонсонның INPFL және Тейлордың NPFL порттың сыртқы шекарасында соғысып жатты. Бұдан кейін аймақтық астаналарда бейбітшілік конференциялары өтті. 1990 жылы қарашада Бамакода, 1991 жылы қаңтарда Ломеде және 1991 жылдың маусым-қазан айларында Ямусукрода кездесулер өтті. Ямусукро I-IV процестері мен Котону келісімдеріне әкелген Картер орталығындағы келіссөздерді қоса алғандағы алғашқы жеті бейбітшілік конференциясы соғысқан тараптар арасындағы келіспеушіліктерге байланысты сәтсіз аяқталды. NPFL 1992 жылы Монровияға шабуыл жасады, оны «Осьминог операциясы» деп атады. Азамат соғысы 1996 жылғы Абужа келісімдеріне дейін жалғасты. AFL соғыс кезінде астана маңындағы анклавқа шектелді және шайқастарға маңызды үлес қоспады. 1997 жылдың шілдесіндегі сайлаулар Тейлорды билікке әкелді. Келісімдерге сәйкес, 1996 жылы соғысты тоқтатуға және 1997 жылғы Либерияның жалпы сайлауына әкелді, ЭКОМОГ жаңа ұлттық армияны әділ этникалық және географиялық өкілдік негізінде қайта даярлауға тиіс болды. Бірақ Тейлор ЭКОМОГ-қа AFL-ді қайта құруда кез келген рөл атқаруға жол бермеді және күштер 1998 жылдың соңына қарай Либериядан кетіп қалды. 1990-99 жылдар аралығында штаб бастықтарына лейтенант-полковник Дэвис С. Брапо, генерал-лейтенант Езекия Боуэн (кейіннен Қорғаныс министрі), генерал-лейтенант А. М. В. Думуя және 1996 жылы Мемлекеттік кеңестің уақытша үкімет кезінде тағайындалған генерал-лейтенант Калилу Абе Крома кірді, ол 1996 жылдың мамырынан 1997 жылдың сәуіріне дейін штаб бастығы болды. Кромадан кейін генерал-лейтенант Принс С. Джонсон тағайындалды, ол 1999 жылдың қазанында автокөлік апатынан қайтыс болды. Демобилизацияланған персоналдың наразылықтары және шерулері 1998 жылдың 5 мамырында үш адамның қаза болуына әкелген тәртіпсіздікке әкелді. Нәтижесінде Тейлор AFL-ді қайта ұйымдастыру қалай жүзеге асырылуы керек екені туралы ұсыныстарды беру үшін комиссия құруға рұқсат берді. Кабинет директоры Бламо Нельсон басқарған комиссия 1998 жылдың 17 желтоқсанында 6000 адамнан тұратын қарулы күштерді (5160 армия, 600 теңіз күштері және 240 әуе күштері) құруды ұсынды, бірақ бұл ұсыныс ешқашан іске асырылмады. Оның орнына Тейлор қарулы күштерді қысқартып, 2400-2600 бұрынғы қызметкерлерді, олардың көпшілігі бұрынғы президент Доу әкелген Кран тайпасынан болды, 1997 жылдың желтоқсаны мен 1998 жылдың қаңтарында босатып, Либерия ұлттық полициясының арнайы операциялар бөлімі және Арнайы қауіпсіздік қызметі сияқты Антитеррорлық бөлімді құрды. 1999 жылдың 19 қарашасында Тейлор генерал Кпенкпа Конaны AFL-дің жаңа штаб бастығы етіп тағайындады (ол 2006 жылға дейін осы лауазымда қалды) және Джон Тарнуэні армия басшысы етіп тағайындады. Тарнуэ 1999 жылы AFL командирі болып жұмыс істеген кезде жер дауына қатысты деп айыпталды. International Crisis Group AFL-ді 2001 жылдың күзіне қарай, барлығы 4000 қызметкер зейнеткерлікке жіберілгенге дейін, іс жүзінде құлдырауға жеткізгенін жазды. Екінші Либерия азамат соғысы 1999 жылдың сәуіріндегі қақтығыстарда басталды, бірақ 2000-01 жылдары Тейлорға үлкен қауіп тудырмады. Алайда, үкімет тарапынан AFL тек аз рөл атқарды, ал NPFL-дің бұрынғы жауынгерлері мен Тейлордың жақтастары, мысалы, Антитеррорлық бөлім шайқастардың көп бөлігін жүргізді.

In the aftermath of the rigged elections of 1985, which Doe manipulated to solidify his power, Quiwonkpa returned from his U. S. exile to enter Liberia from Sierra Leone. On November 12, 1985, he entered Monrovia with a group of dissident soldiers, took over the national Liberia Broadcasting System radio station and announced that the 'National Patriotic Forces of Liberia' had seized power. Adekeye says that Quiwonkpa erred in 'fail[ing] to establish control over the country's communications system and resisted a frontal attack on the Executive Mansion.' These mistakes allowed Doe the time to rally the Krahn dominated Executive Mansion Guard and 1st Infantry Battalion from Camp Schieffelin to reestablish control. Quiwonkpa was captured, killed, and mutilated, his body being dismembered and parts eaten. In the aftermath of the attempted coup, purges took place in Monrovia and in Nimba County, Quiwonkpa's home, against those who had rejoiced after the coup announcement. As many as 1,500 people may have been killed. The AFL was purged of Gio soldiers. Under Samuel Doe the Coast Guard was retitled the Liberian Navy in 1986 through the passage of The Liberian Navy Act of 1986. The Aviation Unit was founded in 1970 with the delivery of three Cessna U 17C light aircraft. An Aviation Unit aircraft crashed at Spriggs Payne in 1984. In 1985 it operated three fixed wing aircraft from Spriggs Payne Airport in Monrovia, including Cessna 172s. Their duties included reconnaissance and transport of light cargo and VIPs. The Aviation Unit was expanded in the 1980s with the delivery of more Cessna aircraft: three 172s, a 206, 207 and two single engined turboprop 208s. The Liberian Air Force was established from the Aviation Unit by an Act of Legislature on August 12, 1987. Its statutory responsibilities were to: protect and defend the air space of the Republic of Liberia; protect lives and properties; provide air mobility for military and civil personnel; assist in search and rescue operations; undertake emergency operations; conduct reconnaissance patrols; participate in joint military operations and perform other duties as may be designated by the Ministry of Defense. under then Colonel Hezekiah Bowen. The Liberian government forces assumed that most of the Mano and Gio peoples in the Nimba region were supporting the rebels. They thus acted in a very brutal and scorched earth fashion which quickly alienated the local people. Taylor's support rose rapidly, as the Mano and Gio flocked to his National Patriotic Front of Liberia seeking revenge. Many government soldiers deserted, some to join the NPFL. The inability of the AFL to make any headway was one of the reasons why Doe changed his field commander in the area five times in the first six months of the war. Field commanders apparently included Brigadier General Edward Smith. By May 1990 the AFL had been forced back to Gbarnga, still under the control of Bowen's troops, but they lost the town to a NPFL assault by the end of May 1990, at which time the NPFL also captured Buchanan on the coast. The NPFL had now gathered an estimated 10,000 fighters while the AFL, splintering, could only summon 2,000. The revolt reached Monrovia by July 1990, and General Dubar left the country for exile in the United States. In place of Dubar, Brigadier General Charles Julu, former commander of the Executive Mansion Guard Battalion, was appointed Chief of Staff. Two Liberian Coast Guard vessels were sunk in the battles for the city. The NPFL had been distributing weapons to Gio civilians after it arrived in Nimba, where many were very interested in taking their revenge on the government after Doe had punished Nimba country for its support of Quiwonkpa in 1983 and 1985. By July 1990 the government began to distribute weapons to civilians in turn, to Krahn and Mandingo who wished to protect themselves. These hastily enlisted civilians became known as '1990 soldiers.' A '1990 soldier' which the President had personally picked, Tailey Yonbu, led a massacre of refugees, mostly Gio and Mano civilians, on the night of July 29/30, 1990 at St. Peter's Lutheran Church in Sinkor, Monrovia. Some 600 were killed. Because of the previous ethnic purges carried out by Doe's forces, the conflict took on characteristics of an ethnic pogrom. In August 1990 the Economic Community of West African States (ECOWAS) dispatched a peacekeeping force, ECOMOG, to Liberia. The force arrived at the Freeport of Monrovia on August 24, 1990, landing from Nigerian and Ghanaian vessels. By the time ECOMOG arrived, Prince Johnson's INPFL and Taylor's NPFL were fighting on the outside bounds of the port. A series of peacemaking conferences in regional capitals followed. There were meetings in Bamako in November 1990, Lome in January 1991, and Yamoussoukro in June–October 1991. The first seven peace conferences, including the Yamoussoukro I IV processes and the Carter Center negotiation leading to the Cotonou Accords, failed due to lack of agreement between the warring factions. The NPFL launched an assault on Monrovia in 1992, which they named 'Operation Octopus.' The civil war lasted until the Abuja Accords of August 1996. The AFL was confined to an enclave around the capital during the conflict, and did not play a significant part in the fighting. Elections in July 1997 finally brought Taylor to power. Under the accords, which led to a break in fighting in 1996 and the Liberian general election, 1997, ECOMOG was to retrain a new national army based on fair ethnic and geographical representation. Yet Taylor denied ECOMOG any role in the restructuring of the AFL, and the force eventually left Liberia by the end of 1998. During the 1990–99 period, Chiefs of Staff included Lieutenant Colonel Davis S. Brapoh, Lieutenant General Hezekiah Bowen (later Minister of Defense), Lieutenant General A. M. V. Doumuyah, and Lieutenant General Kalilu Abe Kromah, appointed during the interim rule of the Council of State in 1996, who was chief of staff from May 1996 to April 1997. Following Kromah, Lieutenant General Prince C. Johnson was appointed, who died in October 1999 following a car accident. Demonstrations and protests by the demobilized personnel eventually led to a riot in which three died on May 5, 1998. As a result, Taylor authorised the formation of a commission to submit recommendations on how the AFL should be reorganized. The commission, led by Blamoh Nelson, Director of the Cabinet, submitted its report on December 17, 1998, recommending a 6,000 strong armed forces (5,160 Army, 600 Navy, and 240 Air Force) but the proposal was never implemented. Instead Taylor ran down the Armed Forces, letting go 2,400–2,600 former personnel, many of whom were Krahn brought in by former President Doe, in December 1997 – January 1998, and building up instead the Anti Terrorist Unit (ATU), the Special Operations Division of the Liberian National Police, and the Special Security Service. On November 19, 1999, Taylor named General Kpenkpah Konah as the new Chief of Staff of the AFL (where he would stay until 2006) and John Tarnue as head of the army. Tarnue was later implicated in a land dispute in 1999, while acting as AFL commander. The International Crisis Group writes that the AFL was reduced practically to the point of non existence by fall 2001, by which time a total of 4,000 personnel had been retired. The Second Liberian Civil War originated in clashes in April 1999 but was not a major threat to Taylor until 2000–01. However, on the government side the AFL played only a minor role; irregular ex National Patriotic Front of Liberia militias backed by more privileged Taylor partisans such as the Anti Terrorist Unit saw most of the fighting.

Бейбітшілік сақтау операциялары

2013 жылы AFL Біріккен Ұлттар Ұйымының Малидегі көп өлшемді интеграцияланған тұрақтандыру миссиясының (MINUSMA) құрамында взводты жөнелтті. Бұл AFL-дің 1960 жылдардың басында Конгодағы Біріккен Ұлттар Ұйымының операциясынан бергі алғашқы шетелдегі қызметі болды. Алғашқыда Нигерия қолбасшылығында болған AFL взводы, Нигерия миссиядан шыққаннан кейін Того контингентінің қолбасшылығына бағынды. Кейбір бастапқы логистикалық мәселелерге қарамастан, взвод үлкен жетістіктерге қол жеткізіп, патрульдеу және VIP-эскорт міндеттерін орындады. Осы уақытқа дейін бірнеше ауысым жасалды:
1-ші взвод (капитан? Натаниел Вака) – 45 адамнан тұрады; 2013 жылдың 23 маусымынан 2014 жылдың 26 маусымына дейін
2-ші взвод (кап. Эрнест А. Эпплтон) – 2014 жылдың 26 маусымынан 2015 жылдың 25 маусымына дейін
3-ші взвод (кап. Стивен Т. Пово) – 2015 жылдың 25 маусымынан 2016 жылдың 2 қыркүйегіне дейін
4-ші взвод (кап. Форпа Тарну) – 2016 жылдың 2 қыркүйегінен бастап, 105 адамнан тұратын ротаға дейін үлкейді, сондай-ақ 2018 жылдың қыркүйегінен бастап қосымша әскери бақылаушылар мен штаб офицерлері қосылды. 2019 жылдың тамызында тағы бір ротация, яғни алтыншы ротацияның дайындығы аяқталды және 2019 жылдың қыркүйегінде жөнелтілуге тиіс болды. 2017 жылдың 3 мамырында MINUSMA миссиясы аясында Либерия азаматынан алғашқы қаза болды. Шейх Оусман Тимбукту маңындағы БҰҰ базасына жасалған минометтік шабуыл кезінде қаза тапты. Бомбалау салдарынан тағы жеті либериялық жараланды, олардың үшеуінің жағдайы ауыр болды, сондай-ақ бір швед бейбітшілігі де жараланды. 2019 жылдың қаңтарында Ұлттық қорғаныс министрлігі Оңтүстік Судандағы Біріккен Ұлттар Ұйымының миссиясына (UNMISS) взвод мөлшеріндегі бейбітшілер контингентін жіберу жоспарларын жариялады.

23-ші жаяу әскер бригадасы

Либерияның құрлықтағы күштері қазіргі уақытта 23-ші жаяу әскер бригадасының құрамындағы екі жаяу әскер батальонынан және оларды қолдаушы бөлімшелерден тұрады. 23-ші жаяу әскер бригадасының 1-ші батальоны 2008 жылдың 29 тамызында Монровиядағы Барклей оқу орталығында, ал 2-ші батальон сол жылдың желтоқсан айында құрылды. Екі батальон да қазіргі уақытта бұрынғы Camp Schiefflin лагерінде орналасқан, ол қазір Эдвард Биня Кесселли казармасы деп аталады, көбінесе «EBK казармасы» деп танылады. EBK-де әскерлердің шоғырлануы салдарынан лагерь толып, сарбаздар арасында тәртіпсіздіктер орын алды. 2009 жылдың ортасынан бастап Қорғаныс министрлігі кейбір әскери қызметкерлерді Гбарнгадағы Табман лагеріне көшіру арқылы мәселенің шешілуіне тырысады. Екі батальон мен қолдаушы бөлімшелер 2009 жылдың соңында өткен бағалау жаттығуына дайындықтан өтті, бұл АҚШ армиясының Дайындық бағалау бағдарламасының (ARTEP) өңделген нұсқасы болды. 23-ші жаяу әскер бригадасы толыққанды жұмыс істеуге кіріскен кезде, оған 113 адамнан тұратын штабпен полковник басшылық ететін болды. Қолдаушы бөлімшелерге оркестр взводы (40 адам), инженерлік рота (220 адам), бригадалық оқу бөлімі (162 адам, қазір майор Влех басқаратын және Камп Уэрде орналасқан Қарулы Күштердің оқу басқармасы), сондай-ақ әскери полиция ротасы (105 адам) кіретін болды. Бұл күштер АҚШ армиясының тәжірибесіне сәйкес, бірақ сәл өзгертілген принциптер бойынша жұмыс істейді және АҚШ доктринасын қолданады. 2010 жылдың желтоқсанынан бастап АФЛ құрамында Логистикалық басқарма құрылуда, ол Азаматтық соғыстан бұрынғы АФЛ құрамымен бірдей атауға ие.

Жағалау күзеттері

2010 жылғы 11 ақпанда 53-ші Қарулы Күштер күнінде Жағалау күзеті қайта іске қосылды, бастапқы құрамы 40 адамнан тұрады, олар АҚШ-та оқытылған. АҚШ Жағалау күзетінің офицері қазір Монровиядағы АҚШ елшілігінде Либерия Жағалау күзетін қайта құруға көмектесуде. Испанияның Рота теңіз базасында орналасқан SeaBee теңіз мобильді құрылыс батальонының 7-ші жасағынан келген топ АҚШ Африкалық әскерлері қолдауымен Жағалау күзеті үшін кеме түсіретін пандус пен бетон қоршау қабырғасын салды, ол 2010 жылдың желтоқсанында тапсырылды. 2011 жылдың ақпанында АҚШ Жағалау күзетіне екі USCG Defender класты қайық сыйға берді. Либерия Қарулы Күштерінің шендері мен таңбалары АҚШ Қорғаныс министрлігінің шендеріне негізделген және 2008 жылғы Либерия Қорғаныс заңында көрсетілген. АФЛ штаб бастығы Ганаға барды, онда әскери ынтымақтастық мүмкіндіктерін, соның ішінде авиациялық мүмкіндіктерді қайта құру мәселелерін талқылады.

Жаяу әскер батальонының жабдықтары

Екі жаяу әскер батальонының жабдықтары, Румыния тарапынан ішінара сыйға берілген, АКМ және PM md. 63 автоматтары мен ПК пулеметтерін қамтиды. Бұған Streit Cougar көліктері де кіруі мүмкін.

Қарулы Күштердің оқу командалығы (AFTC)

Қарулы Күштер Оқу Командасы (AFTC) Либерия Қарулы Күштері үшін оқу орталығы болып табылады. Ол 2009 жылдың ақпанында құрылды.