Симпсон-Голаби-Беммель синдромы: Туа пайда болған генетикалық ауру
Simpson–Golabi–Behmel syndrome
Сирек кездесетін Симпсон-Голаби-Беммель синдромы: туа пайда болған ауру, қаңқа, жүрек ақаулары, қатерлі ісіктерге бейімділік. Гендік себептері, еркектердегі қаупі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Туа пайда болған ауру
Congenital disorder
Симпсон-Голоби-Бемель синдромы (СГБС) – бұл сирек кездесетін тұқым қуалайтын туа пайда болған ауру, ол бас-бет аймағының, сүйек жүйесінің, қан тамырларының, жүрек пен бүйректің даму аномалияларын тудыруы мүмкін. СГБС-пен ауыратын адамдарда Вилмс ісігі, нейробластома, бүйрек үсті безінің, бауырдың, өкпе мен ішкі органдардың ісіктері сияқты қатерлі ісіктердің пайда болу қаупі жоғары. Синдром Х-хромосомаға байланысты рецессивті түрде мұраға беріледі. Мутацияның бір данасын алып жүрген әйелдер синдромның тасымалдаушылары саналады, бірақ фенотиптің әртүрлі деңгейде көрініс табуы мүмкін, жеңілден ауырға дейін әртүрлі белгілермен көрінеді. Еркектерде ұрықтың өліміне бейімділік жоғары.
Simpson–Golabi–Behmel syndrome (SGBS) is a rare inherited congenital disorder that can cause craniofacial, skeletal, vascular, cardiac, and renal abnormalities. There is a high prevalence of cancer associated in those with SGBS which includes wilms tumors, neuroblastoma, tumors of the adrenal gland, liver, lungs and abdominal organs. The syndrome is inherited in an X linked recessive manner. Females that possess one copy of the mutation are considered to be carriers of the syndrome but may still express varying degrees of the phenotype, suffering mild to severe malady. Males experience a higher likelihood of fetal death.
Себептер
SGBS-тың барлық себептері анықталмаса да, I типті SGBS-тың бір себебі – X хромосомасының q26.1 локусындағы глипикан 3 генінің (GPC3) мутациясы. Бұл ген кеңінен, әсіресе ұрықтың даму кезінде мезодермадан туындаған тіндерде экспрессияланады. Бұл геннің функциясы – транскрипция факторларына байланысатын жасуша бетіндегі рецептор ретінде әрекет ететін белокты өндіру. Транскрипция факторларының байланысуы есек белогының мүшелері сияқты өсу факторларына жасушалық жауаптарды реттеуге мүмкіндік береді. GPC3 генінде үлкен немесе кіші делециялар мен қате мутациялар туындағанда, GPC3 даму кезінде Hedgehog сигналдарын теріс реттей алмайды, сондықтан жасушалардың көбеюі және қатерлі ісікке шалдығу қаупі артады. GPC3 мутациялары сүйек морфогенетикалық белоктарына, өсу факторларының басқа түріне, жауап беруді тежегенде, аяқ-қолдардың қалыпты қалыптасуы мен сүйек дамуы да бұзылуы мүмкін. II типті SGBS-ты GPC4 генінің дупликациясы тудыруы мүмкін деп болжанған, бұл ген жасушаның бөлінуін және өсуін реттеуге көмектеседі. Сонымен қатар, SGBS диагнозы қойылған кейбір пациенттерде GPC3 немесе GPC4 делециялары немесе мутациялары жоқ. Мүмкін болатын түсіндірмелерге осы пациенттерде GPC3 генінің промоторлық мутациясы немесе геннің белсенділігін жоғалтуы (silencing) жатуы мүмкін.
Although not all causes of SGBS have been identified, one cause of SGBS type I is a mutation of the glypican 3 gene (GPC3) on the X chromosome locus q26.1. This particular gene is widely expressed, especially in tissues derived from the mesoderm during fetal development. The function of this gene is to produce a protein that acts as a cell surface receptor that binds to transcription factors. Binding of the transcription factors allows regulation of cellular responses to growth factors such as members of the hedgehog protein family. When large or small deletions and missense mutations occur along the GPC3 gene, GPC3 can no longer negatively regulate Hedgehog signaling during development, therefore increasing cell proliferation and the risk of developing cancer. Limb patterning and skeletal development may also go awry when GPC3 mutations inhibit regulations of responses to bone morphogenetic proteins, another type of growth factor. It has been suggested that SGBS type II may be caused by duplication of the GPC4 gene, which helps to regulate cell division and growth. Also, some patients diagnosed with SGBS do not have any GPC3 or GPC4 deletions or mutations. Possible explanations include promoter mutation or silencing of the GPC3 gene causing reduced expression in these patients.
Генетика
Бұл ауру X хромосомасымен байланысты рецессивті түрде беріледі. SGBS-тың алғашқы белгілері жүктіліктің 16-шы аптасында көрінуі мүмкін. Диагностикаға көмектесетін белгілерге макросомия, полигидрамния, аналық қан сарысуындағы α-фетопротеиннің деңгейінің жоғарылауы, кистоздық гигрома, гидропс феталис, ұлпалық кеңістіктің қалыңдауы, бас-бет аномалиялары, ішкі органдардың үлкеюі, бүйрек аномалиялары, туа біткен диафрагмалық жарық, полидактилия және бір ғана кіндік артериясы жатуы мүмкін.
The disorder is passed on in an X linked recessive fashion. First signs of SGBS may be observed as early as 16 weeks of gestation. Aids to diagnosing might include the presence of macrosomia, polyhydramnios, elevated maternal serum α fetoprotein, cystic hygroma, hydrops fetalis, increased nuchal translucency, craniofacial abnormalities, visceromegaly, renal abnormalities, congenital diaphragmatic hernia, polydactyly, and a single umbilical artery.
Емдеу
Бұл синдром адамның ДНК-сындағы генетикалық мутацияға байланысты туындайтындықтан, толыққанды емдеу жоқ. Дегенмен, синдромның көріністерін бақылау және онымен күресу мүмкін. Пациенттерде ісік пайда болу мүмкіндігі жоғары болғандықтан, толық денеге жасалатын КТ сканері диагностикалық құрал ретінде ұсынылады. Генетикалық мутация bard 1 генінің қосымша генетикалық болуымен және үш теріс қатерлі ісіктердің анықталуымен бірге жүрген жағдайлар тіркелген. Мұндай екіұшты жағдайда қатерлі ісікті анықтау үшін стандартты биопсияға ғана сүйену жеткіліксіз, сонымен қатар қосымша диагностикалық әдістерді (мысалы, химиялық және ыдырау деңгейін өлшейтін ПЭТ сканері сияқты) қолдану қажет. Көрінісіне қарай, хирургиялық араласу, асқазан-ішек жүйесіне әсер еткен жағдайда арнайы диета, арнайы білім беру, еңбек терапиясы, тіл дамыту терапиясы және физиотерапия синдромды және оның салдарларын басқарудың бірнеше тәсілі болып табылады.
Since the syndrome is caused by a genetic mutation in the individual's DNA, a cure is not available. Treatment of the symptoms and management of the syndrome, however, is possible. Due to the likelihood of patients developing tumors, full body CT scans are a recommended diagnostic tool. As there have been cases in which the genetic mutation is accompanied by further genetic presence of the bard 1 gene and presence of triple negative cancers, those with such dual expressions cannot rely upon standardized biopy for determination of cancer, but should resort to further diagnostic tools (i. e. those such as pet scans which measure chemical and decay rate factors for diagnosis). Depending on the manifestation, surgery, special dietary consideration in the event of gastrointestinal affectations, special education, occupational therapy, speech therapy, and physical therapy are some methods of managing the syndrome and associated symptoms.
Зерттеу
SGBS Беквит-Вайдеманн синдромы сияқты тағы бір өсу синдромына ұқсас. SGBS жасушалары адам адипоциттерінің биологиялық қызметін зерттеу үшін ерекше құрал болып табылады. Бұл жасушалар адамның алғашқы преадипоциттеріне ұқсас, және болашақта секреция мен адипокин профилін зерттеу үшін тышқанның 3T3 L1 жасушаларының орнына кең таралған модельге айналуы мүмкін. Бұл жасушалық құралды Германияның Ульм университетінің докторы Мартин Вабич сипаттап, жасаған.
SGBS is similar to another overgrowth syndrome called Beckwith–Wiedemann syndrome. SGBS Cells are a unique tool to study the function of Human adipocyte biology. These cells are similar to human primary preadipocytes, and may or may not become a popular model instead of Mouse 3T3 L1 cells to study the secretion and adipokine profile in the future. This cellular tool has been described and developed by Dr. Martin Wabitsch, University of Ulm, Germany.