Кіріспе

Кохер-Дебре-Семелайн синдромы (KDSS) – нәрестелік немесе балалық шақта дамитын гипотиреоз, төменгі аяқтардың немесе жалпы бұлшықеттердің гипертрофиясымен (батыр сыңайлы көрініс), миксоедемамен, бойдың кіші болуымен және танымдық қабілеттердің төмендеуімен сипатталады. Синдром Эмиль Теодор Кохер, Роберт Дебре және Жорж Семелайннің құрметіне аталған. Сондай-ақ Дебре-Семелайн синдромы, бұлшықет гипертрофиясымен кретинизм, гипотиреоздық миопатия, гипотиреоз үлкен бұлшықеттер синдромы, балалардағы гипотиреоздық бұлшықет гипертрофиясы, нәрестелік миксоедемалық бұлшықет гипертрофиясы, миопатия-миксоедема синдромы, миксоедемалық бұлшықет гипертрофиясы синдромы, миксоедемалық миотоникалық дистрофия синдромы деп те аталады. Бұл синдромның ересектердегі түрі – Хоффман синдромы. Кейбір деректерде Хоффман синдромы мен KDSS арасындағы екі айырмашылық Хоффман синдромында ауырсынулы спазмдар мен псевдомиотонияның болмауы деп көрсетілген; алайда, бұл мәлімдеме Хоффман синдромында да осы белгілердің кездесетінін айтатын басқа деректерге қайшы келеді.

Презентация

Балада KDSS пайда болатын жас жаңа туғаннан бастап 11 жасқа дейін өзгеруі мүмкін. Басқа да белгілері: псевдомиотония, миокимия, жоғары көтергіш рефлекстің баяулауы, бұлшық еттердің жирылуы мен босаңсуының баяулауы, бұлшық ет қатаюы, жақын орналасқан бұлшық еттердің әлсіздігі және миопатия. Бұл симптомдардың ауырлығы гипотиреоздың мерзіміне және қалқанша безі гормондарының жетіспеушілік деңгейіне байланысты болады. Сонымен қатар макроглоссия да болуы мүмкін. ЭМГ қалыпты немесе миопатиялық төмен амплитудалы және қысқа ұзақтықтағы моторлық бірлік әрекет потенциалдарын (МУАП) көрсетуі мүмкін. Креатинкиназа ферментінің көрсеткіштері көбінесе жоғарылайды.

Патофизиология

КДСС-дегі бұлшық ет гипертрофиясының болжамды себебі – көмірсулардың бұзылған метаболизмі, осының салдарынан гликогеннің және бұлшық еттерде мукополисахаридтердің жиналуы артады. Тағы бір болжам – саркоплазмалық торға тиімсіз қайта сіңуінен жасуша ішінде кальцийдің артық болуы, бұл ұзаққа созылған жирылуға және осылайша гипертрофияға алып келеді. Гипотиреоз кезінде жылдам қозғалатын бұлшық ет талшықтары баяу қозғалатын талшықтарға айналады, бұл рефлекстің баяулауына немесе тоқтап қалуына себеп болады. Бұл бұлшық ет митохондриясының тотығу қабілетінің төмендеуімен, бета-адренергиялық рецепторлардың азаюымен, сондай-ақ қалқанша безі гормондарының төмендеуінен туындаған инсулинге қарсы тұру қалыпты еместігінен болуы мүмкін. Бұлшық ет әлсіздігіне бұлшық ет карнитинінің азаюы, бұлшық ет тотығуының төмендеуі, миозин тізбегінде баяу АТФ-азаның экспрессиялануы және жасуша мембранасы арқылы тасымалдаудың төмендеуі себепті болуы мүмкін. Туа пайда болған гипотиреозбен байланысты қатаю базальді ганглияның бұзылған дамуынан туындауы мүмкін.

Емдеу

Бұлшық еттің гипертрофиясы және басқа да белгілер левотироксинмен ем салғанда қайтадан қалыпқа келеді.