Адольф Гитлердің бас адъютанты Вильгельм Брюкнер

Кіріспе

Вильгельм Брюкнер (11 желтоқсан 1884 – 18 тамыз 1954) – 1940 жылдың қазанына дейін Адольф Гитлердің бас адъютанты болды. Кейін Брюкнер армияға (Хер) қосылып, соғыс аяқталған кезде полковник атағына ие болды. Ол 1954 жылдың 18 тамызында Батыс Германияда қайтыс болды.

Өмір

Брюкнер Баден-Баден қаласында туып өскен. Ол сол жерде абитуриенттік емтиханды бітірді. Кейін ол Страсбургте (кейін Страсбург, Германия), Фрайбургте, Гейдельбергте және Мюнхенде заң және экономиканы оқыды. Бірінші дүниежүзілік соғыста Брюкнер Бавариялық жаяу әскер полкінің офицері болды және лейтенант шындығында қызметтен босатылды. Соғыстан кейін ол Фрайкорп Эппке қосылды және Бавария Кеңес Республикасын басу кезінде Рейхсвердің мүшесі ретінде 42-ші шютцен полкіне қатысты. 1919 жылдың соңында Брюкнер қайтадан университетке түсті және үш жыл бойы кино түсіруші техник ретінде жұмыс істеді. 1922 жылдың соңында ол нацистік партияға және Штурмбаттюльге (SA) қосылды. 1923 жылдың 1 ақпанында Мюнхен SA полкінің басшысы болды. Брюкнер төңкеріс жасауға белсенді түрде көмектескендердің бірі болды. Ол қараша айының басында Адольф Гитлерге ескертті: «Біздің қатарларымызда көптеген жұмыссыздар бар, соңғы ақшаларын формаға жұмсаған адамдар бар, егер сіз әрекет етпесеңіз, мен оларды ұстай алмайтын күн жақын. Ештеңе болмаса, біз бақылауды жоямыз». Брюкнер Гитлердің адъютанты және оның қауіпсіздік күзетінің бірі болды. Сол кезде жеке күзет құрамында бес адам ғана болды, оның ішінде Ульрих Граф, Эмиль Морис, Кристиан Вебер және Юлиус Шауб. Брюкнерді ер адамдар «жақсы көретін». 1923 жылдың 9 қарашасында Брюкнер Мюнхендегі сыра залы төңкерісіне қатысты және оның сәтсіз аяқталуына байланысты мемлекеттік қасақаналыққа көмектескені үшін кінәлі деп танылды. 1924 жылдың 1 сәуірінде ол он бес айға бас бостандығынан айырылды. Сотқа дейінгі қамауда өткізген уақыты оның жазасынан есептелді; ол Вильгельм Фрик пен Эрнст Реммен бірге сот залынан шартты түрде босатылды. Олар бөлмеден шыққаннан кейін, жаңадан босатылған Брюкнер өзінің жақтастарына: «Енді бәрі бізге байланысты!» - деп айқайлады. Ол SA полкінің басшылығын қайтадан өз қолына алды. 1924-1928 жылдары ол Шетелдегі неміс қауымдастығының үшінші бас хатшысы (Verein für Deutsche Kulturbeziehungen im Ausland/VDA) болып жұмыс істеді. Ол 1927 жылдан 1929 жылға дейін Мюнхенде теннис және шаңғыдан сабақ берді, сондай-ақ спорт тауарларын сатушы болып жұмыс істеді. 1933 жылдың 15 тамызында Гитлердің машинасының артынан келе жатып, ол көлігін бақылаудан шығарып, апатқа ұшырады. Оның аяғы сынды, бас сүйегі жарылды және көзіне жарақат алды. Брюкнердің артынан келе жатқан машинаның жүргізушісі Карл Брандт дәрігер болып шықты. Брандт Брюкнерді Траунштейндегі ауруханаға жеткізіп, бас сүйегіне операция жасады және ауыр жарақат алған көзін алып тастады. Брандт Брюкнердің жағдайы жақсарғанша алты апта бойы оның жанында болды. Осы әрекетінің арқасында Брандт кейін Гитлердің жеке дәрігері болды. Брюкнер 1934 жылдың 20 ақпанында Гитлердің бас адъютанты болып тағайындалды және 1940 жылдың қазанына дейін осы лауазымда қалды. Осы қызметте ол Фюрердің жеке қызметшілерін, сарай күзетшілерін, қауіпсіздік күзетін және адъютанттарын бақылады. Осылайша ол Гитлердің ең жақын жеке шеңберіне кірді, Иосиф Геббельс пен Зепп Дитрихпен бірге «Гитлер Германияда» (1932) атты үгіт фильмінде Гитлердің ең жақын сенімді серіктерінің бірі болды. 1934 жылдың 9 қарашасында Гитлер оны SA Obergruppenführer болып тағайындады. 1936 жылдың 15 қаңтарында Брюкнер Детмольдтың құрметті азаматы атанды. (Ол 1945 жылдың 9 қарашасында қалалық кеңес шешімімен осы құрметтен айырылды.) Брюкнер рейхсканцелярияға келушілер мен өтініш берушілер арасында өзінің тікелейлігі мен мейірімділігімен жақсы танымал болды, бірақ соғыс басталғаннан кейін оның маңызы азайды. 1940 жылдың қазанында Гитлердің бас адъютанты лауазымына оның орнына Юлиус Шауб тағайындалды. Мартин Борман, сол кезде Фюрердің орынбасары Рудольф Гесс кеңсесінің штаб бастығы, Брюкнердің орнына Борманға жақын болған Шаубты тағайындауға ықпал етті. Брюкнер армияға қосылып, соғыс аяқталғанда полковник шындығында атанды. 1945-1948 жылдары ол АҚШ әскери билігі тарапынан тұтқындалды. 1948 жылдың 14 қыркүйегінде Брюкнер ауыр қылмыскер ретінде танылып, үш жарым жылға еңбек лагеріне сотталды және оның мүлкінің бір бөлігі тәркіленді. Брюкнер 1954 жылдың 18 тамызында Верхняя Баварияның Хербсдорф қаласында қайтыс болды.

Brückner was born and raised in Baden Baden. He did his Abitur there. Afterwards he studied law and economics in Strasbourg (then Straßburg, Germany), Freiburg, Heidelberg and Munich. In the First World War, Brückner was an officer in a Bavarian infantry regiment and was discharged as a lieutenant. After the war, he joined the Freikorps Epp and participated in Schützenregiment 42 as a member of the Reichswehr in suppressing the Bavarian Soviet Republic. Towards the end of 1919 Brückner was once again going to university, and worked for three years as a film recording technician. In late 1922 he joined the Nazi Party and the Sturmabteilung (SA). On 1 February 1923, he became leader of the Munich SA Regiment. Brückner was among those who were active in spurring on the Putsch. He warned Adolf Hitler early in November "We have so many unemployed in the ranks, men who have spent their last on uniforms, that the day is not far off when I won't be able to keep a hold on them unless you act. If nothing happens, we will lose control". Brückner became Hitler's adjutant and one of his bodyguards. At the time there were only five men in the personal squad, including Ulrich Graf, Emil Maurice, Christian Weber, and Julius Schaub. Brückner was "well liked" by the men. On 9 November 1923, Brückner took part in the Beer Hall Putsch in Munich, and upon its failure was found guilty of aiding and abetting high treason. On 1 April 1924, he was sentenced to fifteen months' imprisonment. Pretrial confinement time was deducted from his sentence; he, along with Wilhelm Frick and Ernst Röhm walked out of the courtroom as free men on probation. As soon as they had left the room, the newly freed Brückner shouted to his fellow supporters, "It's up to us now!" He once again took over his old SA regiment's leadership. From 1924 to 1928 he worked as the third general secretary at the Association for the German Community Abroad (Verein für Deutsche Kulturbeziehungen im Ausland/VDA). He was employed as a tennis and ski instructor, as well as a sales representative for sporting goods in Munich from 1927 until 1929 when he found work at the German Foreign Institute in Stuttgart. On 15 August 1933, while driving behind Hitler's car, he lost control of his vehicle and crashed. He suffered a broken leg, fractured skull and an injury to an eye. Fortunately for him, the driver of the car following Brückner was the physician, Karl Brandt. Brandt drove Brückner to a hospital in Traunstein, where he operated on his skull and removed one of his badly injured eyes. Brandt spent the next six weeks at Brückner's bedside until his condition improved. It was through this action that Brandt later became Hitler's escort doctor. Brückner was appointed Chief Adjutant to Hitler on 20 February 1934, and retained that role until October 1940. In that role he supervised all of the Führer's personal servants, valets, bodyguards, and adjutants. He thereby counted among those who were in Hitler's innermost personal circle, playing as one of Hitler's closest confidants next to Joseph Goebbels and Sepp Dietrich in the propaganda film Hitler über Deutschland (1932). On 9 November 1934, he was appointed an SA Obergruppenführer by Hitler. On 15 January 1936, Brückner became an honorary citizen of Detmold. (He was stripped of this honour by the city council on 9 November 1945.) Brückner, who was well liked by applicants and everyday visitors at the Reich Chancellery for his straightforwardness and affability, lost ever more importance with the war's outbreak. He was replaced as chief adjutant to Hitler in October 1940 by Julius Schaub. Martin Bormann, then chief of staff in the office for Deputy Führer Rudolf Hess was behind Brückner being replaced by Schaub, who was closer to Bormann. Brückner joined the Heer (army), becoming a colonel by war's end. Between 1945 and 1948, he was interned by U. S. military authorities. On 14 September 1948, Brückner was classified as a major offender, sentenced to three and a half years in a labor camp, and had part of his assets confiscated. Brückner died on 18 August 1954 in Herbsdorf, Upper Bavaria.