Роберт Стенли Ричардс: Австралия саяхатшысы және Оңтүстік Австралия премьер-министрі

Кіріспе

Австралиялық саясаткер (1885–1967)

Роберт Стэнли Ричардс (31 мамыр 1885 – 24 сәуір 1967) – Австралия саяси қайраткері, Оңтүстік Австралияның 32-ші премьер-министрі, Австралия Еңбек партиясының Оңтүстік Австралия тармағын өкілдік еткен.

Ерте өмір

Оңтүстік Австралиядағы Мунта шахтасында туған, корнуолл шахташысы Ричард Ричардс пен оның әйелі Мэридің он екі баласының ең кішісі Ричардс жергілікті білім алып, 13 жасында мектепті тастап, Мунта шахталарында жұмыс істеуге кірісті, бастапқыда ең төменгі жұмыстарда, кейін ағаш шеберлігін меңгерді. Жас шағында Ричардс қола шахтасын басқару үшін Бурниге (Тасмания) көшіп, соңынан Мунтаға қайтып келді. 1914 жылдың 31 қаңтарында ол Ада Диксонға үйленді.

Саясат

Ричардс жұмысшы қозғалысына қатысып, 1916 жылы Федерацияланған кеншілер қауымдастығының вице-президенті болып сайланды. 1917 жылы бұл кәсіподақ Австралия жұмысшылар одағына біріккенде, ол AWU-ның кеншілер бөлімінің президенті болды, бұл оның күшті және қабілетті басшы екенін дәлелдеді. Мефодист пасторы, масон, крикет және австралиялық футбол шебері Ричардс жергілікті жерде танымал болғандықтан, ол Еңбек партиясының тізімінен сайлауға түскені таңқаларлық емес. 1918 жылғы сайлауда Оңтүстік Австралия заң шығару ассамблеясының Уоллару сайлау округінен (Мунта қаласын қамтыған) депутат болып сайланған Ричардс парламентте өзінің басшылық қабілетімен және дебаттардағы шеберлігімен тез көзге түсті. 1924 жылғы сайлауда Еңбек партиясының жеңісінен кейін Ричардс алдымен Джон Ганн басқарған үкіметте, содан кейін Лайонель Хилл кабинетінде комитеттер төрағасы болып тағайындалды. 1927 жылғы сайлауда Ричард Лейтон Батлер басқарған Либералдық федерация Оңтүстік Австралияны биліктен ығыстырды. Оңтүстік Австралия 1920-ші жылдардағы өркендеуді бастан өткерді, содан кейін Австралияда Ұлы депрессия басталды. 1930 жылғы сайлауда Батлер сайлаушыларды депрессия жақсарудан бұрын нашарлайтыны туралы ескертті, ал Еңбек партиясының басшысы Хилл депрессияның мәселелерін шешудің жоспары бар екенін уәделеді. Еңбек партиясы жеңіске жетті және Ричардс Корольдік жерлер комиссары, Кен және теңіз министрі, сондай-ақ Еңбек және жұмыспен қамту министрі болып тағайындалды. Алайда, Еңбек партиясының депрессиямен күресудің нақты стратегиясы болмады, оның орнына 1931 жылғы Премьерлер жоспары аясында мемлекеттік қызметте жалақыны төмендетуге және кең ауқымды штатты қысқартуға мәжбүр болды. Премьерлер жоспары Оңтүстік Австралияда, әсіресе дәстүрлі жұмысшы табының Еңбек партиясын қолдаушылары арасында кеңінен наразылық тудырды. Нәтижесінде, 1931 жылы Еңбек партиясының облыстық атқару комитеті парламенттік фракцияның 30 мүшесінің 23-ін – оның ішінде Ричардс пен бүкіл кабинетті – партиядан шығарды. Шығарылған 23 депутат Парламенттік Еңбек партиясын құрды (кейде Премьерлер жоспары Еңбек партиясы деп те аталады), ол консервативті оппозицияның қолдауымен билікте қалды. Хилл кабинеті 1933 жылдың ақпанына дейін билікте болды, ол 1933 жылғы сайлаудан тоғыз апта бұрын премьер-министр лауазымынан кетуге келісіп, Лондонға Австралияның бас атырауы ретінде көшті. Ричардс Хиллдің орнына Оңтүстік Австралияның премьер-министрі және қазынашысы болды. Халықтың немесе партияның қолдауы болмаған Ричардс өзінің министрлігін сайлауға алып бара жатқанын көрді, көптеген сарапшылардың пікірінше, оның жеңіске жету мүмкіндігі жоқ еді. Ричардс премьер-министр ретінде тоғыз апта бойы өзінің кабинетінің жетістіктерін мақтауға тырысты. Алайда, бұл оны сайлаудағы жеңілістен сақтап қалуға жеткіліксіз болды. Үш Еңбек фракциясы – Ричардстың Парламенттік Еңбек партиясы, ресми АЛП және Лангтың Еңбек партиясы – дауысты бөліп, Батлер басқарған Либералдық және Ауылдық лигасы (Батлердің Либералдық федерациясы мен Ауылдық партияның бірігуі) жандану оппозициясы басым көпшілікке ие болды. Үш Еңбек фракциясы барлығы 13 орынға ғана ие болды. Ричардс келесі жылы АЛП-ны қайта біріктіру үшін жұмыс істеді және өзінің табысынан кейін 1934 жылдан 1938 жылға дейін Эндрю Лейси басқарған қайта біріккен партияның жетекшісінің орынбасары болды (оған дейін ол партиядан бөлінген Парламенттік Еңбек партиясының басшысы болды, бірақ Ричардс Лейсимен және басқа фракциялармен партияларды оның алдыңғысы тудырған алауыздықтан шығаруға тырысты). 1938 жылғы сайлауда тағы бір ауыр жеңіліске ұшыраған Ричардс екінші рет Еңбек партиясының басшысы болды, онда парламентке Еңбек партиясының мүшелерінен гөрі тәуелсіз депутаттар көп сайланды. Ричардс 11 жыл бойы оппозиция басшысы болды, осы кезеңде Еңбек партиясы үш тізбектеп өткен сайлауда алғашқы дауысын арттырды. Алайда, ол қазір Том Плейфорд басқаратын LCL-ді ығыстыра алмады, себебі сайлау округтерінің дұрыс емес бөлінуіне байланысты, ауылдық дауыс Аделаидадағы дауыстан бірнеше есе артық болды. Ол 1944 жылғы сайлауда Еңбек партиясын екі партиялық дауыс беруде 53,3 пайызға жеткізді. Австралияның көп бөлігінде бұл оның премьер-министр болуына жеткілікті еді. Алайда, Playmander салдарынан Еңбек партиясы осы сайлауда бес орынға ғана ие болды, жеңіске жету үшін төрт орын жетіспеді. 1949 жылға қарай Ричардс әйелінің қазасын бастан өткерді және қазіргі жүйе Еңбек партиясына билікке оралуға аз мүмкіндік беретінін түсініп, саясаттан шығып, Наурудың бас әкімі қызметін атқару үшін кетті, жаңа әйелімен бірге. Ол 1951 жылы Наурудан Аделаидаға оралды, Methodist басқаруындағы 5KA радиостанциясының директоры болып жұмыс істеді және 1954 жылы Оңтүстік Австралия үкіметінің Орман шаруашылығы кеңесіне тағайындалды. Плейфорд қарсыластарының қабілетін жалпы игілік үшін пайдаланудан ешқашан тартынбады, сонымен қатар Ричардсты нашар балалар, кен мәселелері және тұрғын үйлерге қатысты мәселелерді зерттеуге шақырды.

Richards became involved with the labour movement and was elected vice president of the Federated Mining Employees Association in 1916. When that union merged into the Australian Workers' Union in 1917, he became president of the AWU's mining section, proving himself to be a forceful and competent leader. A lay Methodist preacher, Freemason and keen cricketer and Australian rules footballer, Richards was a popular and well known local identity and it came as no surprise when he sought Labor preselection. Elected to the Electoral district of Wallaroo (which covered Moonta) in the South Australian House of Assembly at the 1918 election, Richards quickly gained a reputation in parliament for his leadership and debating abilities and following Labor's victory at the 1924 election, Richards was named Chairman of Committees, firstly in the John Gunn led government and, following Gunn's resignation, in Lionel Hill's cabinet. Ousted from government at the 1927 election by the Richard Layton Butler led Liberal Federation, South Australia first enjoyed the boom of the 1920s and then suffered the onset of the Great Depression in Australia. The 1930 election was highlighted by Butler's warning to voters that the Depression would worsen before it improved and Labor leader Hill's promise of a master plan to solve the problems of the Depression. Labor was swept to power and Richards appointed to the positions of Commissioner of Crown Lands, Minister of Mines and Marine and Minister of Labour and Employment. Unfortunately, Labor did not have a master strategy to combat the Depression, and was instead forced to institute wage cuts and sweeping retrenchments in the public service as part of implementing the frugal measures of the 1931 Premiers' Plan enacted to fight the Depression. The Premier's Plan saw widespread discontent in South Australia, particularly within traditional working class Labor supporters, resulting in the ALP state executive expelling 23 of the 30 members of the parliamentary caucus—including Richards and the entire cabinet—from the Labor Party later in 1931. The 23 expelled MPs formed the Parliamentary Labor Party (also known as Premiers Plan Labor), which stayed in office with the support of the conservative opposition. The Hill Cabinet remained precariously in power until February 1933, when Hill happily resigned as Premier nine weeks before the 1933 election to move to London as Australian Agent General. Richards reluctantly succeeded Hill as Premier and Treasurer of South Australia. Without public or party support, Richards found himself leading his ministry into an election that, by most accounts, he had virtually no chance of winning. Richards spent his nine weeks as Premier attempting to talk up the achievements of his cabinet. However, it was nowhere near enough to save him from defeat at the state election. With three Labor factions—Richards' Parliamentary Labor Party, the official ALP and the Lang Labor Party—splitting the vote, the revitalised opposition in the guise of the Butler led Liberal and Country League (a merging of Butler's Liberal Federation and the Country Party) won a landslide majority. The three Labor factions won only 13 seats between them

Richards spent the next year working to reunite the ALP and following his success, served as Deputy Leader of the reunited party from 1934 to 1938 under the leadership of Andrew Lacey (prior to this he was the leader of the Parliamentary Labor Party, separated from the executive, although Richards made efforts with Lacey and the other factions to merge the parties into a united front from the turmoil his predecessor had put them in). Following another heavy defeat at the 1938 state election, where more independents were elected to parliament than Labor members, Richards became Labor leader for a second time. Richards remained opposition leader for 11 years, during which Labor increased its primary vote at three consecutive elections. However, it was unable to dislodge the LCL, now led by Tom Playford, due to the electoral malapportionment known as the Playmander, in which rural votes were worth several times more than votes in Adelaide. He actually led Labor to a 53.3 percent two party vote at the 1944 election. In most of the rest of Australia, this would have been enough to make him Premier with a solid majority. However, due to the Playmander, Labor was only able to net a five seat swing in this election, leaving it with 16 seats, four short of victory. By 1949, Richards had suffered the death of his wife and, with the realisation that the current system gave Labor little chance of returning to government, retired from politics to serve as the Commonwealth Government's Administrator of Nauru, taking his new bride with him. He returned from Nauru to Adelaide in 1951; served as director of radio station 5KA, then under Methodist control; and was appointed to the South Australian government Forestry Board in 1954. Playford, never afraid to make use of opponents' skills for the greater good, also commissioned Richards to investigate issues relating to delinquent children, mining issues and housing.

Өлім

Қант диабетімен ауырған Ричардс, бәрібір 1965 жылы Оңтүстік Австралияда (премьер-министр Фрэнк Уолш басшылығымен) Еңбек партиясы үкіметінің қайтадан билікке келуін көруге жетті. Ол екі жылдан кейін Монта қаласында қайтыс болды және мемлекеттік салтанатты жерлеу рәсіміне ие болды.

Отбасы

Ричардс 1914 жылдың 31 қаңтарында Ада Мод Диксонға (шамамен 1883 – 20 шілде 1948) үйленді. Оның қарындастары С. Р. Уитфорд пен Освальд Прайорға тұрмысқа шықты. Олардың екі қызы болды: Джойс және Кэтлин.