Америкалық жүк кемесі "Эурана" тарихы

Кіріспе

Американдық бу жүк кемесі, 1916-1942 жылдары белсенді болды.

Аламар (1930–1942)
|Кеме атауы=Эурана Шваб
|Кеме иесі=*Уолкер Армстронг және Ко.(1916–1917)
Нафра Ко. (1917–1919)
Грин Стар Лайн (1920–1923)
Планет Стимершип Ко. (1923–1930)
Калмар Стимершип Корп. (1930–1942)
|Кеме операторы=*Саутланд Стимершип Корп. (1916–1917)
Нафра Лайн (1917)
Империал Шиппинг Ко. (1919–1922)
|Кеме тіркелген жері=*Саванна (1916–1920)
Нью-Йорк (1920–1942)
|Кеме бағыты=
|Кеме тапсырысы=
|Кеме марапаты=
|Кеме құрылысшысы=Юнион Айрон Уоркс, Сан-Франциско
|Кеме бастапқы құны=$750,000 Бірнеше күннен кейін Юнион Айрон Уоркс әлі атауы белгісіз әпкесінің қадасын салды. 1915 жылдың 11 қыркүйегінде Чарльз М. Швабтың әйелі Эурана Шваб Бейтлехемдегі үйінде түйме басуды бұйырды, ал электрмен жұмыс істейтін гильотина арқанды кесіп, кемені суға жіберді. Юнион Айрон Уоркс президентінің әйелі Джон Макгрегор айым жергілікті демеуші болды. Кеме суға түскенде, оны миссис Швабтың құрметіне Эурана деп атады. Бірнеше айдан кейін, 1915 жылдың қарашасында жаңа кеме әлі де салынып жатқан кезде, оны Саваннаның кеме қатынасы магнаты Франк Дункан Макферсон Страхан $750,000.00 сатып алды.

Эурана үш арал принципі бойынша салынып, алдыңғы және артқы бөліктерінде салыстырмалы түрде қысқа палубаларға ие болды. Кемеде екі негізгі палуба болды және Ишервудтың бойлық каркас принципі бойынша салынды, бұл кеменің корпусын нығайтты. Оның машиналары кеме ортасында орналасқан, сондай-ақ жүкті жылдам тиеу және түсіру үшін барлық заманауи крандар болды. Кемеде De Forest үлгісіндегі радио және палубалар бойында электр шамдары орнатылған. Салынған кезде кеменің ұзындығы (перпендикулярлар арасында) 399,7 фут (122 м), ені 56,2 фут (17 м) және тереңдігі 30,5 фут (9 м) болды. Эурананың сыйымдылығы шамамен 9 450 тоннаға бағаланды. Сынақтарды сәтті аяқтағаннан кейін кеме Юнион Айрон Уоркс компаниясына қайтарылды және оның құқығы жаңа иелеріне, Уолкер Армстронг және Компаниға берілді.

Пайдалану тарихы

1915 жылдың желтоқсан айында, аяқталуға жақын тұрғанда, "Еурана" кемесі "Сперри" ұн компаниясымен Еуропаға үлкен көлемде ұн тасымалдау үшін шарт жасады. Иесіне берілгеннен кейін, кеме жүгінің бір бөлігін тиеп, 20 қаңтарда Сан-Францискодан Такомаға қалған жүгін тиеу үшін аттанды. Солтүстікке қарай жол жүргенде, "Еурана" дауылда қиын жағдайда қалған "Централия" шхунасына көмектесуге тырысты, бірақ қараңғы және тұманды ауа райында "Еурана" экипажы зардап шеккен кемені таба алмады. Такомаға жеткенде, "Еурана" сол жылы Францияға жіберілген ең ірі жүк – 8 850 тонна ұн тиеп, Францияға жөнелтті. 3 ақпанда жүк тиеуді аяқтап, сол күні Францияға бағыт алды, 21 сәуірде Бордоға жетті. 31 мамырда "Еурана" Ньюпорт Ньюс портына оралды, алғашқы сапарын сәтті аяқтады. Содан кейін жүк тасымалдау кемесі Уолкер Армстронгтың еншілес компаниясы – "Саутленд" пароход корпорациясының басқаруына берілді және Джексонвиллге, содан кейін Саваннаға барды, онда оған түршік, скипидар, шойын, тамақ өнімдері, ағаш және мақта сияқты оңтүстік өнімдерінен құралған үлкен жүк тиелді, сосын Ливерпульге жөнелді. Қайтар жолында, кемені тексеру үшін неміс суасты қайығы тоқтатты, бірақ тексеруден кейін босатып жіберді. "Еурана" Еуропаға тағы үш рет сапар жасады: алғашқысы Роттердамға 8200 тонна астықпен, содан кейін Францияға рекордтық көлемде мақта және басқа оңтүстік өнімдерімен, және соңғысы 1917 жылдың қаңтарында Джексонвилл мен Саваннадан жүк тиеп Англияға. АҚШ-қа оралғаннан кейін, 1917 жылдың 26 сәуірінде иелері "Еурана" кемесін "Нафра" компаниясына шамамен 2 750 000 долларға сатты. "Нафра" компаниясы жақында Италия үкіметімен АҚШ-тан Италияға 60 000 тонна металл тасымалдау туралы келісімге келген болатын. Компания кемелерді қолайлы бағамен жалдай алмағандықтан, келісімді орындау үшін "Еурана" сияқты үш пароходты сатып алуға шешім қабылдады. "Еурана" 1917 жылдың мамыр және қазан айлары аралығында Италияға екі рет сапар жасады, бірақ 1917 жылдың 12 қазанында АҚШ Кеме қатынасы басқармасы (USSB) барлық кеме иелеріне 2 500 тоннадан асатын барлық кемелерді соғыс мақсаты үшін жақын арада реквизициялайтыны туралы хабарлаған хат жіберді. Ұзақ даулардан кейін, реквизиция туралы келісімге 1918 жылдың 13 сәуірінде қол қойылды және "Еурана" кеме қатынасы басқармасының басқаруына берілді. 1918 жылдың 2 шілдесінде Кеме қатынасы басқармасы "Еурананы" Соғыс министрлігіне тапсырды, соның нәтижесінде Жерорта теңізіне сапарлары аяқталды.

In December 1915, when nearing completion, Eurana was chartered by the Sperry Flour Company to transport a large cargo of flour to Europe. After being transferred to her owners, the ship loaded part of her cargo and sailed out from San Francisco on 20 January bound for Tacoma to load the remainder of her cargo. On her way north, Eurana tried to aid the schooner Centralia which was embattled by storms, but in the dark and foggy weather, Eurana crew were unable to find the distressed vessel. Upon arrival in Tacoma, Eurana loaded 8,850 long tons of flour bound for France, the largest cargo to be sent there that year. The steamer finished loading on 3 February, and departed for France the same day, reaching Bordeaux on 21 April. Eurana returned to Newport News on 31 May, successfully concluding her maiden voyage. The freighter was then transferred to the control of a subsidiary of Walker Armstrong, the Southland Steamship Corporation, and proceeded to Jacksonville and then Savannah where she embarked a large cargo of various southern goods, such as rosin, turpentine, pig iron, tobacco, lumber and cotton, and departed for Liverpool. On her return voyage, she was stopped by a German submarine for inspection, but was released after examination. Eurana made three more trips to Europe, first with 8,200 tons of grain to Rotterdam, then one to France with record cargo of cotton and other southern goods, and finally one to England in January 1917 also with cargo loaded at Jacksonville and Savannah. Upon return to the United States, Eurana was sold by her owners on 26 April 1917 to the Nafra Company for about $2750000. Nafra had recently entered into a contract with the Italian Government to transport 60,000 tons of metal from the United States to Italy. As the company could not charter vessels at reasonable rates it decided to buy three steamers, including Eurana, to fulfill the contract. Eurana managed to make two trips to Italy between May and October 1917, but on 12 October 1917, the United States Shipping Board (USSB) sent out a letter to all ship owners advising them of imminent requisition of all vessels above 2,500 gross register tons for war purposes. Following a lengthy dispute, the requisition agreement was signed on 13 April 1918, and Eurana was placed under Shipping Board control on a bareboat basis. On 2 July 1918 the Shipping Board transferred Eurana to the War Department and her trips to the Mediterranean ended.

АҚШ-тың Әскери-теңіз флотында қызмет ету, Бірінші дүниежүзілік соғыс

Соғыс департаментіне ауысқаннан кейін, "Еурана" 1918 жылдың 13 қыркүйегінде АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қосылды және 21 қыркүйекте ресми түрде қолданысқа берілді. Жүк тасымалдайтын кеме Теңіздік шетелдік тасымалдар қызметінің (NOTS) бақылауына берілді, USS Eurana деп аталды және SP 1594 идентификациялық нөмірі тағайындалды. Кеме сондай-ақ өзіне қорғану үшін екі теңіз пушкасымен жарақталды. Теңіз күштерінің бақылауындағы алғашқы сапары HN 86 конвойының құрамында, танктер мен әскери жабдықтарды тасымалдаумен байланысты болды. 1919 жылдың 24 ақпанында Нью-Йоркке оралғаннан кейін, 1919 жылдың 2 наурызында Крейсерлік және тасымалдау күштеріне берілді, содан кейін ол әскер тасымалдау үшін пайдаланылды. Келесі сапарында ол 326-шы жаяу әскер полкінің 1737 адамын және бірнеше "бос" сарбаздарды, олар өз бөлімдерінен уақытша айырылған, соның ішінде француз армиясымен бірге американдық жедел жәрдем қызметінің командирі Перси Л. Джонсты үйге қайтарды. "Еурана" тағы бір рет Францияға аттанды, 14 қыркүйекте Нью-Йоркке оралды, содан кейін Норфолкке бағыт алды, онда 1919 жылдың 9 қазанында АҚШ Әскери-теңіз күштерінен босатылды. Екі аптадан кейін Балтимордың құрғақ док және кеме құрылысы компаниясы "Еурананың" теңіз қызметінен кейін күрделі жөндеу жұмыстарын жүргізу үшін келісімшарт алды.

Коммерциялық қызметке қайта оралу

Еурана жөндеуден өтіп жатқан кезде, Nafra компаниясы қайта ұйымдастырылды және барлық активтерімен бірге жаңадан құрылған Green Star Steamship Corporation корпорациясына біріктірілді. Жөндеу жұмыстары аяқталғаннан кейін, "Еурана" иелеріне қайтарылды және 1919 жылдың 10 желтоқсанында Балтимордан Нью-Йоркке Италияға бағытталған жүк тиеу үшін жөнелді. 1920 жылдың ақпан айында Италиядан оралғаннан кейін, "Еурана" Қиыр Шығыс саудасына қайта бағытталды және Балтимор мен Саваннаға барды. Ол толығымен фосфаттар мен мақта жүгін тиеп алып, 9 наурызда Саваннадан Кобеге қарай жолға шықты. Сапарда турбиналарында ақаулар пайда болғандықтан, жөндеу үшін Гонолулуға тоқтау жасауға тура келді. Жөндеу жұмыстарын жылдам аяқтағаннан кейін, "Еурана" 3 мамырда Кобеге жетіп, бағытталған жеріне қарай жалғасты. Кеме 5 тамызда Нью-Йоркке оралды. Жүгін түсірген соң, пароход Балтиморға қарай бағыт алып, онда 8000 тонна болат тиеп, 21 қыркүйекте Сингапурге жөнелді. Бұл сапарда турбиналары мен қазандықтарында қайтадан ақаулар туды және 30 қазанда Гонолулуға тоқтау жасауға мәжбүр болды. Бұл жолы жөндеу жұмыстары жеті аптадан астам уақыт алды, кеме 23 желтоқсанда қайта жолға шықты. Алайда, Гонолулудан шамамен 120 миль қашықтықта турбиналарында тағы да ақаулар пайда болып, кері қайтуға мәжбүр болды. Бұл үшінші жөндеу жұмыстарын аяқтауға бір айдан астам уақыт кетті, ал жүк кемесі 1921 жылдың 4 ақпанында қайтадан порттан шықты. Жолға шығар алдында барлық ақаулар жойылғанын тексеру үшін ұзақ сынақ жүргізілді. Сынақ жүрісінен кейін портқа қайтып келгенде, "Еурана" кемесі пирске соғылып, су сызығынан жоғары орналасқан мұрын бөлігіне зақым келтірді. Келесі жөндеу жұмыстары тағы бірнеше күнді алды, содан кейін кеме 10 ақпанда жолға шықты. Кеме 3 шілдеде Шанхай мен Гонконгта тоқтағаннан кейін Сингапурге жетті. Содан кейін ол Сурабаджаға, одан кейін Коломбоға бағыт алып, онда тағы да ақаулар туындады, бұл жолы конденсатор құбырларынан су ағып, қоректендіру насостары істен шықты. Дегенмен, кеме Аденге дейін баяу жылдамдықпен жүзіп өтіп, онда жөндеу жұмыстарын жүргізіп, одан әрі Суэц каналы арқылы Еуропаға қарай жол тарта алды. 1922 жылдың 14 мамырында Нью-Йоркке оралған "Еурана" шамамен 20 айлық, қиындықтарға толы, әлемді айналып келген сапарын аяқтады. "Еурана" Шығыс жағалауға оралған кезде оның иелері, Green Star Steamship Corporation, қаржылық қиындыққа тап болып, өткен жылы басталған кеме жүйесі дағдарысының әсерін сезінді. Компания тез кеңейуге тырысып, шамамен қырық кеме сатып алып, үлкен қарыздарға батып қалды. Бизнес азайғандықтан және көптеген кемелер портта тоқтауға немесе бос тұруға мәжбүр болғандықтан, компания қарызын төлей алмады және екі жыл бойы USSB-ден көмек алуға тырысқаннан кейін, банкротқа ұшырап, активтерін сатты. Бұл уақытта көптеген кемелер бос тұрды, бірақ 1922 жылдың маусым айында Steele Steamship Company Мексика шығанағы мен Кариб теңізінен Тынық мұхитына жүк тасымалдау үшін жеті кеме сатып алу ниеті туралы мәлімдеді. Алайда, бұл жоспар іске аспады, себебі кейінгі баға соғысы осы бағыттан пайда табуды мүмкінсіз етті.

While Eurana was undergoing repairs, the Nafra Company was reorganized and incorporated, together with all its assets, into the newly formed Green Star Steamship Corporation. After completion of repairs, Eurana was returned to her owners and sailed from Baltimore on 10 December 1919 for New York to load cargo bound for Italy. After returning from Italy in February 1920, Eurana was reassigned to the Far East trade and proceeded to Baltimore and Savannah. She embarked a full cargo of phosphates and cotton and departed from Savannah on 9 March bound for Kobe. While underway, she experienced problems with her turbines, and had to put in into Honolulu for repairs. After quickly finishing the repairs, Eurana continued to her destination, reaching Kobe on 3 May. The ship returned uneventfully to New York, arriving on 5 August. Upon discharging her cargo, the steamer continued to Baltimore where she loaded 8,000 tons of steel and departed for Singapore on 21 September. While on this trip, she again developed problems with her turbines and boilers and was forced to call at Honolulu on 30 October. This time the repairs took more than seven weeks and the ship eventually left on 23 December. However, about 120 miles out of Honolulu, she developed further problems with her turbines and had to turn back. It took more than a month to finish this third round of repairs and the freighter left port again on 4 February 1921. Before departure she went on an extended trial run to ensure all problems were resolved. On returning to harbor from the trial run, Eurana struck a pier, damaging her bow just above the waterline. The ensuing repairs took several more days, and the ship was finally able to depart on 10 February. The vessel reached Singapore on 3 July after stopovers in Shanghai and Hong Kong. She then continued on to Sourabaja and from there to Colombo where she developed more problems, this time with leaking condenser tubes and her feed pumps out of order. Nevertheless, the vessel was able to proceed slowly to Aden where she was repaired and from there continue on to Europe via the Suez Canal. Eurana finally returned to New York on 14 May 1922, finishing a nearly 20 month, trouble filled, round the world journey. By the time Eurana returned to the East Coast, her owners, the Green Star Steamship Corporation, were financially strained, and feeling the effects of a shipping crisis that had begun the prior year. The company had attempted a rapid expansion, acquiring close to forty vessels and incurring large debts. As business dried up and many ships were forced to be either laid up or sit idle in ports, the company defaulted on its debts and after a two year long struggle to get help from USSB, it was forced into receivership and sold its assets. Many vessels remained idle during this time, but in June 1922, Steele Steamship Company announced their intention to acquire seven of the ships for the Gulf of Mexico and Caribbean to Pacific trade. That plan failed to materialize, as a subsequent rate war made profits from that route unlikely.

Планеталық бу кемесі корпорациясы

1923 жылдың ақпан айында, жаңа құрылған «Планета» бу кемелер корпорациясы «Green Star Line» компаниясының қалған активтерін қабылдады. Жаңа компания екі АҚШ маршалының аукционында «Еурананы» қоса алғанда жеті кемені сатып алды, оларды Батыс жағалаудан Шығыс жағалауға тасымалдау мақсатымен. «Еурана» шілде айының соңына дейін тоқтап тұрды, содан кейін жұмысқа кірісіп, 8500 тоннаға жуық жалпы жүк пен болатты Сиэтлге апара отырып, Нью-Йорктен жол тартты. Сан-Педро және Сан-Францискода тоқтағаннан кейін кеме 13 қыркүйекте бағытына жетті. Жүкті түсіргеннен кейін Такома, Эверетт және Портлендке барып, 5 миллионнан астам куб фунт ағаш материалдарын тиеді. Кеме 1 қарашада Бостонға жетіп, жаңа иеленушісімен алғашқы сапарын сәтті аяқтады. «Еурана» 1929 жылдың соңына дейін негізінен Шығыс пен Батыс жағалаулары арасында жүзуді жалғастырды, көбінесе болат және болат өнімдерін, сондай-ақ «Isthmian Steamship Company» компаниясымен шартталған жалпы жүктерді батысқа қарай тасыды. 1926 жылдың қыркүйегіндегі әдеттегі сапарының бірінде «Юнион Ойл» компаниясы үшін 1000 тонна темір құбыр тиеді. Шығысқа қарай сапарларда кеме Тынық мұхитының солтүстік-батысы және Калифорния порттарынан ағаш, консервіленген балық, жеміс-жидектер және басқа да жалпы жүктерді тасыды. 1924 жылдың маусымында Колумбия өзенімен жоғары қарай жүзіп бара жатқанда, кеменің рульдік механизмі бұзылып, ол қарап отырып, корпусына ұсақ зақым келді. 1924 жылдың қазан айында ол Лондон мен Ливерпульге ағаш, ағаш өнімдері, мақта және консервіленген тауарларды тасымалдап, Ұлыбританияға алғашқы сапарын жасады. Қайтып келе жатқанда, кеме қатты дауылға тап болды және алдыңғы бөлігінде су ағып кірді, бірақ су бетінде қалып, Бостонға қауіпсіз жетті. Жөндеу жұмыстары аяқталғаннан кейін кеме Батыс жағалауға қайта жүзіп, Ұлыбританияға тағы бір жүк тиеді, бұл жолы астық, ағаш және басқа да тауарлар тасымалданды. 1925 жылдың желтоқсан айында «Еурана» Гавайиге жалғыз сапарын жасады, ол жалпы жүкпен, соның ішінде 11 000 фунт бос бөтелкелерді алып келді. Қайтып келе жатқанда кеме Сан-Францискоға ананастың көп көлемін тасыды, содан кейін Пьюгет саундқа шығыс жағалауға жеткізу үшін әдеттегі ағаш, мыс және басқа да жалпы жүктерді тиеуге бағытталды. 1926 жылдың сәуір айында Батыс жағалауға жалпы жүк пен болатпен әдеттегі сапарында «Еурана» Панама каналының кіреберісіне жақын жерде рифке соқты, бірақ тек ұсақ зақымдар алды және сапарын жалғастыра алды.

In February 1923, the newly formed Planet Steamship Corporation took over the remaining assets of the Green Star Line. The new company acquired seven vessels including Eurana at two US Marshal's auctions with an intent to put them into West Coast to East Coast trade. Eurana remained idle until late July when she was finally put into action and departed New York with almost 8,500 tons of general cargo and steel bound for Seattle. After stopovers at San Pedro and San Francisco, the vessel reached her destination on 13 September, and upon discharging the cargo proceeded to Tacoma, Everett and Portland to load more than 5,000,000 feet of lumber. The vessel reached Boston on 1 November, successfully completing her first trip under new ownership. Eurana continued sailing mainly on the East to West Coast route through the end of 1929, often carrying steel and steel products and general cargo on her westward journeys under charter to the Isthmian Steamship Company. On one her typical trips, in September 1926, she was laden with 1,000 tons of iron pipe for the Union Oil Company. On her eastward trips she carried lumber, canned fish, fruit and other general cargo from ports of the Pacific Northwest and California. In June 1924 when navigating up the Columbia River, the steamer's steering gear failed and she ran aground suffering minor damage to her hull. In October 1924 she made her first trip to the United Kingdom, carrying lumber, lumber products, cotton and canned goods to London and Liverpool. On her return trip, she ran into a severe storm and sprang a leak in her forward compartment but was able to stay afloat and safely make it to Boston. Upon finishing repairs the ship again sailed to the West Coast where she loaded another cargo for United Kingdom, this time carrying grain in addition to lumber and other merchandise. In December 1925 Eurana made her only trip to Hawaii bringing general cargo, including 11,000 pounds of empty bottles. On her way back the vessel carried large shipment of pineapples to San Francisco, and then proceeded to Puget Sound to load her usual cargo of lumber, copper and other general cargo for delivery to the East Coast. In April 1926 while on her usual trip to the West Coast with general cargo and steel, Eurana hit a reef near the entrance of the Panama Canal, but suffered only minor damage and was able to continue on her trip.

Екінші тар көпірмен соқтығысу

1927 жылдың ақпан айының соңында «Еурана» Пьюджет саунд портына келді, жүгін түсірген соң Шығыс жағалауға бағытталған ағаштарды тиеу үшін Порт-Альберниге бет бұрды. Ол Нью-Вестминстер мен Ванкуверге дейін жүріп, әр портта ағаш жүктеді. 1927 жылдың 10 наурызында 4 миллионнан астам куб аяқ ағашпен жүктелген кеме Доллартоннан шығып, Буррард шығанағынан төмен қарай Викторияға қалған 800 мың куб аяқ ағаш жүктеу үшін бағыт алды. Кемені тәжірибелі жергілікті ұшқыш капитан Уолтер Уингейт басқарды. Сағат 18:00-ден кейін кеме 1925 жылы Буррард шығанағы арқылы салынған, Шығыс Ванкуверді Солтүстік Ванкувермен байланыстыратын Екінші тар көпірдің алдынан өтті. Кеме көпірге жақындағанда, көтергіш қақпасы ашылды және «Еурана» тікелей оған бет алды. Көпірден шамамен 400 фут қашықтықта жүк кемесі кенеттен бұрыла бастады, бұл ұшқышты қозғалтқыштарды толық қуатпен іске қосуға мәжбүр етті. Кеме бұрылысын жалғастырды, ал көпірден өте алмайтыны анық болғанда, жылдамдығын төмендету және соқтығысуды азайту үшін екі якорь тасталды. Басты якорь тұрақтап, портты якорь сүйреліп, кемені солтүстікке қарай бұрды. Шамамен 18:15-те «Еурана» көпірдің басына, қақпадан шамамен 60 фут солтүстікке соқты. Жүк кемесі көпірге шапқанда, оның алдыңғы үстіңгі бөлігі, ілгектері, алдыңғы мачтасы, көпір үйі және карталар бөлмесі қиылып, кеме көпірдің шығыс жағына жақын тоқтады. Көпірдің шығыс жаяу жолы қирады, бірақ көпір тұрды және батыс жағы зақымдалмады. Құтқару сүйрегіштері зақымдалған кемені босатуға кірісті, өйткені ол көпірмен байланысып, көтеріліп келе жатқан су кемені екіге бөлу қаупін тудырды. Шамамен екі сағаттық жұмыстан кейін «Еурана» босатылып, шамамен 20:35-те шығыс зәкіріне сүйретілді. Жөндеу жұмыстары екі аптаға созылып, шамамен 77 000 доллар тұсқа келді. 1927 жылдың 2 сәуірінде «Еурана» жүкті тиеуді аяқтау үшін Викторияға оралды. Кеме әдеттегі жұмысына оралған кезде, көпір иелері дұрыс емес навигация жасады деп талап арыз берді және шамамен 7800 доллар өтемақы талап етті. Кеме иелері көпірдің дизайны нашар деп қарсы талап арыз берді, өйткені ол жеткілікті биік емес және көтергіш қақпасы ағыстың ортасында емес, бұл су ағынына кедергі келтіріп, тасқын кезінде қауіпті ағыстарды тудырды. Ұшқыш капитан Уингейт «Еурана» иелерінің атынан куәлік беріп, оқиғаны сипаттап, көпірдің дизайны су ағынына қалай әсер еткенін түсіндірді. Екі жергілікті капитан да капитан Уингейтпен келісіп, көпір дұрыс жобаланбаған және кеме қатынасына қауіп төндіретінін айтты. Сонымен қатар, «Еурана» иелері көпірдің құрылысы заң шығарушылар бекіткен жобадан ауытқып, заңсыз салынғанын мәлімдеді. 1929 жылдың сәуірінде сот екі талап арызды да қабылдамады, «Еурана» дұрыс жүзіп өткенін және көпір заңды түрде салынғанын, кеме қатынасына қауіп төндірмейтінін анықтады. Сот ісі кезінде «Еурана» әдеттегі бағыты бойынша жұмысын жалғастырды. 1928 жылдың тамызында Балтимордан шығарда рульдік құрылғысы бұзылып, қарап отырды. Судан шығарылғаннан кейін ол сүйретіліп, мұнда «Мунсон» пароходының соқпағына соқты. Екі кеме де елеулі зақым алмады және әрқайсысы өз сапарын жалғастыра алды. «Еурананың» рульдік құрылғысын жөндеу жұмыстары Окленд портына келгеннен кейін жүргізілді. Содан кейін «Еурана» «Планета» пароход компаниясы таңдап алып, Пьюджет саунд пен Белфаст және Дублин арасында тікелей жүзіп жүретін болды.

Eurana arrived at the Puget Sound ports in late February 1927 and upon discharging her cargo proceeded to Port Alberni to load lumber destined for the East Coast. She continued to New Westminster and Vancouver, loading lumber at each port. On the evening of 10 March 1927 the ship departed Dollarton laden with more than 4,000,000 feet of lumber and was proceeding down the Burrard Inlet to load a remaining 800,000 feet of lumber at Victoria. The ship was piloted by captain Walter Wingate, an experienced local pilot. Shortly after 18:00 the vessel appeared in view of the Second Narrows Bridge, a bascule bridge built in 1925 across the Burrard Inlet, connecting East Vancouver to North Vancouver. As the ship was closing in, the bascule gate was opened and Eurana headed straight for it. When approximately 400 feet away from the bridge, the freighter suddenly started shearing forcing the pilot to put engines full ahead. The vessel continued to swerve, and when it became obvious she would not be able to clear through the bridge, both anchors were dropped in an attempt to slow her down and mitigate the impact. While the starboard anchor held, the port one dragged, swinging the vessel further north and at approximately 18:15 Eurana struck the bridge approximately 60 feet north of the bascule gate. As the freighter crashed into the bridge, her forward upper works, derricks, the forward mast, the bridge house and chartroom were sheared off, and the ship came to rest with the east side of the bridge nearly touching her funnel. The bridge's east footwalk was destroyed but the bridge held and its west side was undamaged. Salvage tugs worked to free the damaged vessel, as she was entangled with the bridge and the rising tide threatened to break the vessel in two. After nearly two hours of salvage work, Eurana was freed and was towed to the eastern anchorage at approximately 20:35. The repairs took two weeks to finish and cost approximately $77000. On 2 April 1927 Eurana returned to Victoria to finish loading her cargo. While the ship returned to her usual responsibilities, the bridge owners filed a libel case, alleging improper navigation and seeking compensation in the amount of approximately $7800. The ship owners filed a counterclaim alleging that the bridge was poorly designed, as it was not tall enough and the bascule gate was not in the middle of the stream, which impeded water flow and created dangerous eddy currents during tides. The pilot, Captain Wingate, testified for Euranas owners, describing the accident and explaining how the bridge design affected the tidal currents. Two more local captains testified agreeing with captain Wingate that the bridge was not properly designed and was a menace to navigation. In addition, Euranas owners claimed the bridge's construction deviated from its legislature approved blueprints, and was therefore constructed illegally. In April 1929, the court dismissed both of the competing claims, finding that Eurana was navigating properly and that the bridge was built legally and was not a menace to navigation. While the court case was under way, Eurana continued operating on her usual route. In August 1928 when leaving Baltimore, her steering gear failed and she ran aground. After being refloated, she was towed to anchorage where she was struck in the stern by Munson steamer Neither vessel suffered significant damage and each was able to continue on its respective journey. The repairs to Euranas steering gear were done at the Port of Oakland upon arrival there. Eurana was then selected by Planet Steamship Company to sail directly between the Puget Sound and Belfast and Dublin in Ireland.

"Дороти" кемесінің батуы

1929 жылғы 31 тамызда Балтимордан шығып, жартылай жүктелген «Еурана» қалған жүгін алу үшін Нью-Йоркке бағыт алды. 1929 жылдың 1 қыркүйегінде таңертең кеме пилот Уиллард Уэйд басқаруымен Чесапик шығанағынан баяу төмен қарай жүзіп бара жатты. Сол кезде «А. Х. Булл» компаниясының «Дороти» пароходы Тампадан Балтиморға қарай фосфат тасының толық жүгімен келе жатты. Түн ашық, көріну жақсы болды. Түн ортасынан кейін «Дороти» кемесінің капитаны Олаф Андресен шамамен 2 миль қашықтықта «Еурананы» және оның жасыл жарығын көріп, кеменің өтуіне көбірек орын беру үшін рульді оң жаққа жарты градусқа бұрды. Кейін капитан Андерсен «Еурананың» екі жарығын да көріп, рульді тағы да оң жаққа бұрды. Ал капитан Уэйд «Доротиді» өзінің сол жағына қарай үш жарым мильдей қашықтықта көрді. Басқа кеменің сол жақ жарығын көріп, капитан Уэйд «Доротиге» көбірек орын беру үшін рульді сол жаққа бұрды. Ол да екінші кемеде екі жарық көрінетінін байқап, рульді көбірек бұрып жіберді. Уэйд пен екінші офицердің екеуі де «Доротидің» зигзаг тәрізді қозғалып бара жатқандай көрінді деп мәлімдеді. Кемелер маневрлеуді жалғастыра келе, олар Потомак өзенінің сағасындағы Смит нүктесіне жақын келді. Кемелердің арасы қысқарып, соқтығысудан қашу мүмкін болмады. «Дороти» «Еурананың» бауын кесіп өтіп бара жатқанда, капитан Уэйд қозғалтқыштарды кері қосуға бұйрық берді, бірақ тым кеш болды. Оның кемесінің бауы «Доротидің» ортасына соқты, оның корпусында 10 фут тесік ашылып, дереу қозғалтқыш бөлімі суға батып, қозғалтқыштары тоқтады. Капитан Уэйд «Доротидің» батуын болдырмау үшін кемелерді біріктіруге тырысты, бірақ ақырында кемелер бөлініп кетті. Соқтығысқаннан кейін шамамен 45 минуттан соң, сағат 02:00 шамасында «Дороти» аударылып, батып кетті. «Дороти» кемесінің 30 экипаж мүшесі арқанмен ілінген баспалдақ арқылы «Еуранаға» көтерілді. Екі адам апатқа ұшыраған пароходтың ішінде қалып, онымен бірге суға батып кетті. «Еурананың» бауы қирады, бірақ суға батпады. Ол баяулап Ньюпорт Ньюс портына жөндеуге келді және «Доротидің» экипажын түсірді. Жөндеу жұмыстары шамамен екі аптаға созылды. 18 қыркүйекте «Еурана» Ньюпорт Ньюстен Портлендке жүкті тиеуді аяқтау үшін кетті. Су астындағы шолушылар «Доротидің» апатын қарап, кеменің шамамен 21 метр тереңдікте бүйірімен жатқанын анықтады. Иелері де, сақтандыру компаниясы да «Доротиді» құтқаруға тырыспады. Кеме толығымен жоғалған деп жарияланды және тасталды.

Eurana departed Baltimore on 31 August 1929, partially loaded, headed for New York to pick up the remainder of her cargo. In the early morning hours of 1 September 1929 the ship was proceeding slowly down the Chesapeake Bay under control of pilot Willard Wade. At the same time, A. H. Bull steamer SS Dorothy was sailing with a full cargo of phosphate rock from Tampa, bound for Baltimore. The night was clear with good visibility. Shortly after midnight, captain Olaf Andresen of Dorothy sighted Eurana and her green light about 2 miles off starboard side, and turned the wheel to starboard about half a point to give the incoming steamer more room to pass. Captain Andersen then saw both of Euranas lights and turned the wheel to starboard side again. Captain Wade, on the other hand, first sighted Dorothy about three and a half miles to his port side. Seeing the other steamer's port light, captain Wade turned the wheel to port side to give Dorothy more space to pass. He then too noticed the other ship showing both of her lights and ported the wheel more. Both Wade and the second officer claimed it appeared to them that Dorothy was zigzagging. As the ships continued maneuvering they found themselves just off Smith's Point at the mouth of the Potomac River. The vessels closed in and the collision became unavoidable. As Dorothy was cutting across Euranas bow, captain Wade ordered to reverse the engines but it was too late and his ship's bow struck Dorothy amidships, opening a 10 foot hole in her hull, immediately flooding her engine compartment and shutting her engines down. Captain Wade tried to keep the ships together to prevent Dorothy from sinking, but eventually the ships came apart and approximately 45 minutes after the collision, at about 02:00, Dorothy turned over and sank. Thirty crewmembers of Dorothy were able to board Eurana by means of a rope ladder thrown over her bow. Two people were trapped inside of stricken steamer and went down with her. Eurana had her bow smashed but did not take on any water and was able to slowly proceed to Newport News for repairs and disembark the crew of Dorothy. The repairs took approximately two weeks to finalize and Eurana was able to leave Newport News on 18 September for Portland to finish loading her cargo. The wreck of Dorothy was examined by divers who determined that the vessel was laying on her side in approximately 70 feet (21 m) of water. Neither the owners nor the underwriters decided to attempt to salvage Dorothy; the ship was declared a total loss and abandoned.

Calmar Steamship Corporation компаниясы

1927 жылы «Бейтлехем Болат» компаниясы «Кальмар Стимершип Корпорейшн» компаниясын өз толық меншікті еншілес компаниясы ретінде құрды. Мақсаты – Мэриленд және Пенсильваниядағы болат зауыттарынан батыс жағалаудағы тұтынушыларға болат және болат өнімдерін тасымалдау болды. «Кальмар» эксклюзивті түрде «Бейтлехемнің» өнімдерін батысқа қарай тасымалдады, бірақ әртүрлі тапсырыс берушілер үшін шығысқа қайтқанда ағаш және басқа да жүктерді тасымалдайтын жалпы тасымалдаушы ретінде де жұмыс істеді. 1929 жылдың қараша айында «Кальмар» «Planet Steamship Corp.» компаниясына қарасты бес кемеге 937 500 доллар сомасында ұсыныс жасады, оның ішінде «Eurana» кемесі 194 691 долларға бағаланды. Шамамен екі аптадан кейін сатылым аяқталып, барлық бес кеме «Calmar» компаниясына сатылды, осылайша олардың операциялық жағалауаралық флоты он бір кемеге дейін жетті. Сатудан кейін барлық бес жаңа кеме «Calmar Steamship» компаниясының қалыптасқан атау үлгісіне сәйкес қайта аталды. Кемелердің атаулары екі бөліктен тұрды: бірінші бөлігі «Бейтлехем Болат» компаниясына тиесілі штатқа, қалаға немесе нысанға сәйкес келетін болса, екінші бөлігі Мэрилендтің аббревиатурасы – «mar» сөзінен тұрды. Осы атау дәстүрі бойынша «Eurana» кемесі Аламеданың құрметіне «Alamar» болып өзгертілді. Сату кезінде «Eurana» Ұлыбританияға бағыт алған, 1930 жылдың 18 қаңтарында Ливерпульден шығып, 6 ақпанда Балтиморға жеткен. Жүк түсіріліп, жөндеуден кейін 4 наурызда кеме жаңа иелеріне тапсырылды. 1930 жылдың 22 наурызында «Alamar» өзінің алғашқы сапарына шығып, Филадельфия арқылы Батыс жағалау порттарына толық жүктелген болат және аппараттық бұйымдарды тасымалдады. Кеме 20 сәуірде Лос-Анджелеске жетіп, жаңа атауымен және жаңа меншігімен сәтті сапарды аяқтады. 1941 жылдың басына дейін осы бағыт бойынша қызметін жалғастырды. Батысқа қарай сапарлағанда кеме батыс жағалауындағы түрлі порттарға болат, болат өнімдері және аппараттық бұйымдарды тасыды. Ал шығысқа қайтқанда, негізінен ағаш және ағаш өнімдерін Солтүстік Атлантика порттарына жеткізді. Мысалы, 1930 жылдың желтоқсан айында кеме Шығыс жағалауға 3 миллионнан астам аяқ ағаш тасыды, ал 1937 жылдың шілдесінде Бостонға 4 миллион 500 мың аяқ ағаш жеткізді. 1932 жылдың 17 қарашасының таңертеңінде «Alamar» Делавэр шығанағымен Балтиморға қарай жол тартқанда әдеттегі ағаш жүгімен келе жатты. Ауа райы өте тұманды болды. Ньюкаслдан оңтүстікке қарай шамамен 20 миль қашықтықта жүк кемесі кенеттен екі сағат бұрын Филадельфиядан шыққан «Cunard Line» компаниясының «SS Makalla» пароходымен соқтығысты. Соқтығысу салдарынан «Alamar» кемесінің алдыңғы бөлігі толығымен қирады, экипаж кабинасы бұзылып, бір экипаж мүшесі қаза тапты. Тағы бір экипаж мүшесі, ағаш ұстасы Уолтер Сандуски, төсегінен шамамен жүз футқа лақтырылып, «Makalla» кемесінің ішкі бөлігіне түсіп қалды, бірақ жеңіл жарақат алды. «Makalla» кемесінің мұрты су сызығынан жоғары зақымданды және «Alamar» өзінің күшімен бағытына қарай жүре алғандықтан, портқа сүйретілді. Жүгін түсіргеннен кейін «Alamar» желтоқсан айының басында Балтиморға оралып, жөндеуге кептірілген докқа кірді. Бірнеше айдан кейін, 1933 жылдың наурыз айында «Alamar» Сан-Педрода тоқтағанда, Уолтер Сандуски бір түндік ішімдікке берілгеннен кейін алкогольге уланып қайтыс болды. 1934 жылдың басында «Alamar» Филадельфиядан Тынық мұхитының жағалауындағы дилерлерге 300 «Studebaker» автомобильдерін және басқа да жүктерді тасымалдады. 1935 жылдың 4-5 қарашасы түнде «Alamar» Ванкуверде жартылай ағаш жүгін алғаннан кейін Колумбия өзенімен Портлендке қарай бағытталды. Кеме өзеннің Орегон жағына тым жақын бұрылып, құмға отырды. Сүйретін кемелердің жетіспеуіне байланысты, АҚШ жағалау күзетінің кемесі жүкті жүзуге көмектесу үшін жіберілді, бірақ 7 қарашадағы алғашқы әрекет сәтсіз аяқталды. Кеме сол күні жоғары толқын кезінде сәтті шығарылып, бағытына қарай жалғасты. 1937 жылы «Alamar» басқа кемелермен екі апатқа қатысты. 10 наурыз күні кешкісін, әдеттегі сапарының бірінде «Alamar» Сан-Францискодағы балық аулаушы «Normandie» траулеріне соқтығысып, оны Гумбольдт шығанағына кіре берістен шамамен он үш шақырым қашықтықта батырды. Экипаж басқа траулермен құтқарылғандықтан, жандар жоқ болды. 17 сәуірде капитан Рагнар Эммануэль Нистром басқаратын «Alamar» Филадельфиядан «Sparrows Point» кептірілген докқа қарай бағытталды. Форт-МакГенридің маңында кеме портқа кіргенде, сол жағынан басқа пароходты, «SS City of Havre» кемесін басып өтуге тырысты. Сол кезде Норфолктан Балтиморға 100-ге жуық жолаушысы бар «Yorktown» жолаушылар кемесі «Alamar» кемесін озуға тырысты. «Yorktown» «Alamar» кемесіне жақындағанда, жағаға жақын су қысымынан ортаға қарай итерілді, ал жүк кемесі маневр жасап, «Yorktown» бағытына бұрыла бастады. Кемелер өте жақын болғандықтан, «Yorktown» «Alamar» кемесіне ортасынан соқтығысты. Соқтығысу салдарынан жолаушылар кемесінің мұрты қисайды және бір жолаушы жарақат алды, бірақ өзінің күшімен портқа жетті. «Alamar» да жеңіл зақымдар алды және «Sparrows Point» кемесіне жөндеуге бағытталды. Апатты тексеру нәтижесінде екі капитан да, капитан Эллиот 30 күнге, ал капитан Нистром 15 күнге, нашар навигация және міндетке немқұрайлылық танытқандары үшін қызметтен шеттетілді. Жүк кемесі 1941 жылдың шілдесінің басында соңғы бейбіт уақыттағы сапарынан Шығыс жағалауына оралды және күтім мен жөндеуге докқа кірді. Сонымен қатар, 1941 жылдың 27 мамырында президент Рузвельт шығарған Төтенше жағдай туралы жарғыға сәйкес, кеме көптеген басқа кемелермен бірге Қызыл теңіз қызметі үшін «Maritime Commission» компаниясымен жалға алынды, бұл АҚШ туы астындағы кемелерге Ұлыбританияның Солтүстік Африкадағы әскерлеріне британдық соғыс министрлігі арқылы алынған соғыс материалдарын және жабдықтамаларын тасымалдауға мүмкіндік берді. «Alamar» жүгін тиеп, 1941 жылдың 26 шілдесінде Нью-Йорктен шығып, Кейптаун және Аден арқылы 25 қыркүйекте Порт-Суданға жетті. Жүк кемесі Калькутта мен Коломбода жүк тиеп алғаннан кейін 1942 жылдың 24 қаңтарында Нью-Йоркке оралды. «Alamar» 1942 жылдың 6 наурызына дейін Балтиморда қалды, содан кейін «War Shipping Administration» компаниясымен талап етіліп, жүк тиеу үшін Филадельфияға бағытталды. Соғыс кезеңіндегі жалпы жабдықтар, оқ-дәрі және барабандағы отын жүктелгеннен кейін кеме Атлант мұхитының барлық конвойлары жиналатын Халифаксқа бағытталды. Жүк кемесі содан кейін Рейкьявикке бағытталған SC 77 конвойының бір бөлігі ретінде Халифакстан шықты, онда ол Кеңес Одағына көмек ретінде жабдықтар жеткізетін Арктика конвойының біріне қосылуға тиіс болды. Кеме конвойдан бөлініп, мұздың қозғалысын күтіп, сәуірдің 15-і күні қауіпсіз түрде Исландияға жетті.

In 1927, Bethlehem Steel founded Calmar Steamship Corporation as a wholly owned subsidiary company to transport steel and steel products from the company's steel mills in Maryland and Pennsylvania to the West Coast costumers. Calmar exclusively transported Bethlehem's products westbound but served as a common carrier carrying lumber and other cargoes on their return voyages eastwards for a variety of shippers. In November 1929 it was reported that Calmar placed a bid in the amount of $937,500 for five steamers operated by Planet Steamship Corp., with Eurana being valued at $194,691. Approximately two weeks later, the sale went through and all five vessels were sold to Calmar, increasing the size of their operational intercoastal fleet to eleven vessels. Following the sale all five new vessels were renamed according to Calmar Steamship's established naming pattern, where the names of the ships consisted of two parts, the prefix corresponding to a state, city or facility operated by Bethlehem Steel, and the second part consisting of word " mar", an abbreviation for Maryland. Under this naming tradition, Eurana became Alamar in honor of Alameda. At the time of the sale, Eurana was on a voyage to United Kingdom, subsequently departing Liverpool on 18 January 1930 and reaching Baltimore on 6 February. After unloading and repairs, the steamer was transferred to her new owners on 4 March. Alamar departed on her first voyage under new ownership on 22 March 1930 bound for West Coast ports via Philadelphia carrying full cargo of steel and hardware. The vessel arrived at Los Angeles on 20 April successfully completing her voyage under new name and ownership. She continued serving this general route through the early part of 1941. On her westward journeys the ship carried steel, steel products and hardware for various ports along the West Coast. The freighter carried mainly lumber and lumber products eastwards on her return trips to the North Atlantic ports. For example, in December 1930 the ship carried well over 3,000,000 feet of lumber to the East Coast, and in July 1937 she delivered over 4,500,000 feet of lumber to Boston. In the early morning on 17 November 1932, Alamar was proceeding up the Delaware Bay towards Baltimore with her usual cargo of lumber. The weather was very foggy. When approximately 20 miles south of Newcastle the freighter was suddenly struck on her port side by Cunard Line steamer SS Makalla who had left Philadelphia two hours earlier. The resulting collision completely demolished Alamars forecastle, destroying the crew cabin and crushing one crewmember to death. Another crewmember, Walter Sandusky, a carpenter, was thrown from his bunk bed almost a hundred feet and landed in Makallas hold, but only suffered minor injuries. Makalla had her bow stove in just above the waterline, and was towed by tugs to port while Alamar was able to proceed to her destination under her own power. Upon unloading her cargo, Alamar returned to Baltimore in early December to enter the drydock for repairs. A few months later, in March 1933, while Alamar was berthed in San Pedro, Walter Sandusky died of alcohol poisoning after a night of drinking. Early in 1934 Alamar transported among other cargo 300 Studebaker automobiles from Philadelphia to the Pacific Coast dealers. During the night of 4–5 November 1935, Alamar was progressing down the Columbia River towards Portland after taking a partial lumber cargo at Vancouver. The vessel deviated from the channel too far to the Oregon side of the river and went aground on a sand bar. Due to shortage of tugs, US Coast Guard cutter was dispatched to help to float the freighter, however, the first attempt on 7 November proved to be unsuccessful. The ship was successfully dislodged at higher tide later the same day and continued to her destination. In 1937 Alamar was involved in two accidents with other vessels. In the evening of 10 March, while on one of her regular trips, Alamar rammed and sunk San Francisco based fishing trawler Normandie approximately thirteen miles off the entrance into Humboldt Bay. There were no casualties, as the crew was saved by another trawler, Wanderer. On 17 April, Alamar under command of Captain Ragnar Emanuel Nystrom was proceeding from Philadelphia to Sparrows Point drydock. As the vessel entered the harbor, just off Fort McHenry, she tried to pass another steamer, SS City of Havre, on her port side. At the same time, SS Yorktown, a passenger liner on her passage from Norfolk to Baltimore with close to 100 passengers under command of Captain Elliot, was attempting to overtake Alamar. As Yorktown was gaining on Alamar she was forced towards the mid channel by water compression near shore, while the freighter started executing her maneuver, turning into Yorktowns path. As the steamers were very close too each other, Yorktown struck Alamar on her port side roughly amidships. As a result of the collision, the passenger ship had her bow smashed and twisted and had one passenger injured, but was able to make port on her own. Alamar also suffered only minor damage and continued on to Sparrows Point for repairs. Following a probe into the crash, both captains were suspended, Captain Elliot for 30 days and Captain Nystrom for 15, for unskillful navigation and inattention to duty. The freighter returned to East Coast on her last peace time trip in early July 1941 and went into dock for maintenance and repairs. At the same time, following the Emergency proclamation issued by President Roosevelt on 27 May 1941, the vessel together with many other ships were chartered by the Maritime Commission for Red Sea service, which would allow the vessels under US flag to transport war matériel and supplies acquired through lend lease by the British War Ministry for British troops fighting in North Africa. Alamar loaded her cargo and sailed from New York on 26 July 1941 arriving in Port Sudan on 25 September via Cape Town and Aden. The freighter returned to New York on 24 January 1942 after picking up cargo at Calcutta and Colombo. Alamar remained in Baltimore until 6 March 1942 when she was requisitioned by the War Shipping Administration and sailed to Philadelphia for loading. After embarking her wartime cargo of general supplies, ammunition and fuel in drums, the vessel proceeded to Halifax, a gathering port for all Atlantic convoys. The freighter then sailed from Halifax as part of convoy SC 77 bound for Reykjavík where she was to join one of the Arctic convoys to deliver lend lease supplies to the Soviet Union. The ship was detached from the convoy and safely reached Iceland on 15 April and remained there for over a month waiting for ice floes to recede in the Northern Atlantic.

Суға бату

"Аламар" 21 мамырда Хвалфьордтан PQ 16 конвойының құрамында басқа 34 жүк кемесімен бірге жолға шықты. Кемеде Қызыл Армияға арналған 6762 тонна әскери жүк тасымалданды, оның ішінде оқ-дәрі, танктер, жанармай, жүк көліктері және азық-түлік болды. Кемені капитан Нистром басқарды, экипажы 36 адамнан тұрды және 9 әскери-теңізші атқышы бар еді. Екі күннен кейін конвойға сүйемелдеуші кемелер қосылды. 23 мамыр күні шамамен сағат 19:00-де конвойды неміс барлау ұшағы белгілі бір координатада байқады. 23-24 мамыр түнінде қалың тұман салдарынан конвой екі топқа бөлініп кетті, бірақ келесі түнде қайта бірікті. 25 мамыр күні шамамен сағат 06:35-те Focke Wulf Condor барлау ұшағы конвойды ұшып бақылауын бастады. Кейін сол күні кешкісін конвойға алғаш рет Luftwaffe әуе күшінің KG 30 эскадрильясынан жеті Heinkel He 111 торпедалық бомбалаушы және KG 26 эскадрильясынан алты Junkers Ju 88 ұзақ қашықтықтағы бомбалаушы ұшақтарынан тұратын топ сәтті шабуыл жасамады. "Масмар" кемесі №4 және №5 жүк бөлімшелерінің жанында екі минаға түсіп, жолаушылар мен экипаж үш құтқару қайығы мен үш салға отырып кемені тастап кетуге мәжбүр болды. Ұзақ өтпей екі құтқару қайығы, оның ішінде 60 адам отырған қайық та айналып кетті. Француз корветі "Розели" шамамен отыз минуттан кейін аман қалғандарды құтқарып алды. "Аламар" экипажының 22 мүшесі мен 4 артиллерияшысы, сондай-ақ "Масмар" экипажының 17 мүшесі мен 5 артиллерияшысы суға батып, суықтан қаза тапты. Барлық аман қалғандар, оның ішінде "Аламар" кемесінен 23 адам, Рейкьявикке жеткізілді.