Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Араб теңізіндегі тұрғыны жоқ пакистандық арал. Астола аралы, сондай-ақ Джезира Хафт Талар (جهزیره هفت تلار), Сатадип немесе "Жеті төбенің аралы" деп те аталады, Араб теңізіндегі Пакистанның шағын, тұрғыны жоқ аралы. Астола – Пакистанның ең үлкен теңіз аралдарының бірі, ұзындығы шамамен 6 километр, максималды ені 3 километр және ауданы шамамен 6 шаршы километр. Ең биік нүктесі теңіз деңгейінен 75 метр биіктікте. Әкімшілік тұрғыдан арал Балучистан провинциясының Гвадар ауданының Пасни кіші ауданының құрамына кіреді. Пасниден моторлы қайықпен аралға баруға болады, саяхатқа шамамен 5 сағат уақыт кетеді. 2020 жылдың 4 тамызында Пәкістан Чурна және Астола аралдарын алғаш рет көрсеткен жаңа саяси картаны жариялады.
Uninhabited Pakistani island in the Arabian Sea
Astola Island also known as Jezira Haft Talar (, ), Satadip or 'Island of the Seven Hills', is a small uninhabited Pakistani island in the Arabian Sea approximately south of the nearest part of the coast and southeast of the fishing port of Pasni. Astola is Pakistan's largest offshore island at approximately long with a maximum width of and an area of approximately The highest point is 246 feet (75 m) above sea level. Administratively, the island is part of the Pasni subdistrict of Gwadar District in Balochistan province. The island can be accessed by motorized boats from Pasni, with a journey time of about 5 hours to reach the island. On August 4 2020, Pakistan released a new political map that for the first time showed the Islands of Churna and Astola.
Теңіз қорғалатын аумағы
2017 жылдың маусым айында Пәкістан Астола аралын бірінші теңіз қорғалатын аймағы деп жариялады, бұл Биологиялық әртүрлілік жөніндегі конвенция және оның Айчи биологиялық әртүрлілік мақсаттары бойынша федералды үкіметтің халықаралық міндеттемелерін орындаудың бір бөлігі болды.
Pakistan declared Astola as its first Marine Protected Area in June 2017 as part an international obligation of the Federal Government under the Convention on Biological Diversity and its Aichi Biodiversity Targets.
Тарих
Астола туралы ең алғашқы айтылым Арианның адмирал Неархос туралы еңбегінде кездеседі, оны Ұлы Александр 325 ж.б. Арабия теңізі мен Парсы шығанағының жағалауын зерттеу үшін жіберген. Неархостың флотындағы теңізшілер "Ариан Носала деп атаған, адам қоныстанбайтын арал туралы керемет әңгімелерден қорқып қалды". Арриан оны Кармина, Кармин деп те атаған.
The earliest mention of Astola is in Arrian's account of Admiral Nearchos, who was dispatched by Alexander the Great to explore the coast of the Arabian Sea and the Persian Gulf in 325 BC. The sailors in Nearchos's fleet were "frightened at the weird tales told about an uninhabited island, which Arrian calls Nosala". It was also called Carmina, Karmine, by Arrian.
География
Арал үлкен көлбеу платодан және жеті кішкентай төбеден тұрады (содан жергілікті атауы "Хафт Талар" немесе "Жеті төбе" болып қойылған), терең шатқалдар мен жарықтар бар, олардың ені бірнеше футқа жетеді. Аралда бірнеше табиғи үңгірлер мен шағын шығанақтар кездеседі. Аралдың оңтүстік беті біртіндеп төмендейді, ал солтүстік беті тік жартас сияқты, биік тік құлаумен ерекшеленеді.
The island consists of a large tilted plateau and a series of seven small hillocks (hence the local name "Haft Talar" or "Seven Hills"), with deep chasms and crevices, which are several feet wide. There are several natural caves and coves on the island. The south face of the island slopes off gradually whereas the north face is cliff like with a sharp vertical drop.
Экология
Оқшаулану Астола аралында кездесетін бірнеше эндемикалық тіршілік түрлерін сақтауға мүмкіндік берді. Құрып бара жатқан жасыл теңіз тасбақасы (Chelonia mydas) және қазқайың теңіз тасбақасы (Eretmochelys imbracata) жартастың етегіндегі жағажайда ұялайды. Арал эндемикалық бауырымен жорғалаушылар, мысалы, Астола итті жыланы (Echis carinatus astolae) үшін де маңызды ареал болып табылады. Аралда көптеген көбелек құстар – құлқалар, қызылқұйрықтар, құтанды біліктер, шаяндар, құмқұстар және құмшықтар да көбейеді. Балықшылар эндемикалық кеміргіштерді бақылау үшін әкелген жабайы мысықтар қазір жануарлардың көбею орындарына үлкен қауіп төндіреді. Мысалы, саңқалы шаянның (Larus hemprichii) аралда үлкен көбею колониясы болған, бірақ енгізілген егеуқұйрықтардың салдарынан ол түр аралдан жойылды. Аралдағы өсімдік жамылғысы сирек, көбінесе бұталар мен ірі бұталардан тұрады. Аралда ағаштар өспейді. Аралдағы ең үлкен бұта – Prosopis juliflora, ол 1877 жылы Оңтүстік Америкадан Оңтүстік Азияға әкелінді. Аралда тұщы су көзі жоқ, сондықтан өсімдіктер тіршілік үшін жаңбыр мен топырақтағы ылғалға тәуелді. Астола аралында сондай-ақ коралл рифтері де кездеседі.
Isolation has helped maintain several endemic life forms on Astola. The endangered green turtle (Chelonia mydas) and the hawksbill turtle (Eretmochelys imbracata) nest on the beach at the foot of the cliffs. The island is also an important area for endemic reptiles such as the Astola viper (Echis carinatus astolae). The island is reported to support a large number of breeding water birds including coursers, curlews, godwit, gulls, plovers and sanderling. Feral cats originally introduced by fishermen to control the endemic rodent population, pose an increasing threat to wildlife breeding sites. E. g. the sooty gull (Larus hemprichii) had a major breeding colony on the island, now extirpated because of introduced rats. Vegetation on the island is sparse and largely consists of scrubs and large bushes. There are no trees on the island. The largest shrub on the island is Prosopis juliflora, which was introduced into South Asia in 1877 from South America. There is no source of fresh water on the island and the vegetation depends on occasional rainfall and soil moisture for survival. Astola is also home to coral reef.
Адам жасаған ерекшеліктер
1982 жылы Пәкістан Үкіметі аралда кемелердің қауіпсіздігін қамтамасыз ету үшін маяк орнатты, ол 1987 жылы күн энергиясымен жұмыс істейтін маякқа алмастырылды. Астола материктегі балықшылар үшін лобстер мен устрица аулауға арналған уақытша базаға айналды. Маусымнан тамызға дейін аралда адам тұрмайды, себебі балық аулау маусымы аяқталған, теңіздің күшті толқындары мен су тасқыны болады. Аралда мұсылман қасиеттісі Пир Хауажа Хизрге арналған шағын мешіт бар, оны балық аулау маусымында материктегі балықшылар пайдаланады. Аралда ежелгі индуист ғибадатханасының қиратылыстары сақталған. Бұл арал индуистер үшін Сатадип деп те белгілі болған. Арианның «Индика» еңбегінде Александрдың Үндістан жорығынан (б.з.д. 325 ж.) кейін батысқа жасаған сапары сипатталған. Адмирал Неархтың «Карнин» деп аталатын аралға тоқтағаны айтылады. Онда «ихтиофагои» (грек тілінде «балық жеушілер») тұрған және «тіпті қой етінің де дәмi балыққа ұқсас» болғаны туралы мәлімет бар. Парсы тіліндегі «махи хоран» (балық жеушілер) сөзі бүгінгі Макран аймағының атауына айналған. Кейбір ғалымдар Карнин атымен Астоланы байланыстырғанмен, жердің өте құрғақ болуын және тұщы судың жоқтығын ескермеген. Бұл жағдай адамдар мен мал өсіруге қолайсыздық тудырады. Көп болжам бойынша, Карнин – қазіргі Хор-Калмат деп аталатын ішкі теңіздегі аралдың есімі болған. Бұл соңғы пікір Неархтың жағалау бойымен саяхаттауын (ол оны Астоладан қашық ұстаған болар еді) растайды, бұл Александр армиясын жағалау жолымен қамтамасыз ету қажеттілігінен туындаған.
In 1982, the Government of Pakistan installed a lighthouse on the island for the safety of passing vessels, which was replaced by a solar powered one in 1987. Astola became a temporary base for mainland fishermen for catching lobsters and oysters. From June to August, the island remains uninhabited due to the fishing off season, the rough seas and high tides. There is a small mosque dedicated to the Muslim saint Pir Khawaja Khizr, which is used by the mainland fishermen during the fishing season. Ruins of an ancient Hindu temple of the Hindu goddess, Kali are located on the island. The island was also known to the Hindus as Satadip. In Arrian's Indica, which describes the westward journey of Alexander's fleet after the Indian Campaign (325 BC), Admiral Nearchus is quoted as having anchored by an island named 'Carnine'. It was said to be inhabited by the Ichthyophagoi ('fish eaters' in Greek) and where, "even mutton had a fishy taste". The Persian phrase mahi khoran (fish eaters) has become the modern name of the coastal region of Makran. Some scholars have assumed Carnine to be Astola, without considering the extreme aridity and lack of fresh water, which renders the place inhospitable for human habitation, as well as animal husbandry. In all likelihood, Carnine was the name of an island in the inland sea, presently known as Khor Kalmat. This latter conjecture supports Nearchus' coast hugging voyage (which would have kept him well away from Astola), a compulsion meant to provision Alexander's army that was supposed to have marched along a coastal route.