Жаңа Зеландияның төртінші бас цензурасы: Гордон Холден Мирамс

Кіріспе

Гордон Холден Мирамс (9 наурыз 1909 – 29 қараша 1966) – Жаңа Зеландияның төртінші бас цензурашысы. Ол Лесли Хейвуд Мирамс пен Мэри Эльвире Уэббтің ұлы. 1932 жылғы 23 қарашада Крайстчерч қаласында Рут Тейлорға үйленді. Олардың үш қызы және бір ұлы болды.

Өмірбаян

Фильм цензурасына кіріспей тұрып, Мирамс Крайстчерч Сан, Жаңа Зеландия Радио Рекорды, Доминион газеті және Жаңа Зеландия Листенер газеттерінде журналист және киносыншы ретінде жұмыс істеді. 1945 жылы жарық көрген «Ашық айту: Жаңа Зеландиядағы фильмдер мен адамдар» атты кітабында Мирамс киноның мәдениетке зор әсер ететінін айтты. Осы себепті ол Жаңа Зеландияның жергілікті деректі және көркем фильмдерін өндіруді қолдау үшін күш салды. Сонымен қатар, ол коммерциялық кино дистрибьюторлары көбінесе назардан тыс қалдыратын сапалы фильмдерді көрсету қажеттігін жеткізді, бұл Мирамстың төрағалық еткен Жаңа Зеландия Фильм Институтының құрылуына әкелді. «Ашық айту» кітабында Мирамс цензураға қатысты өз пікірін ашық білдірді. Ол: «Мен ең жақсы цензура, ең жақсы үкімет сияқты, мүлдем болмауы керек деп санайтын адамдардың бірімін» және «ұзақ мерзімде қоғамның өзін-өзі цензуралауы дұрыс; мүмкіндік пен білім берілген кезде, ол әдетте жаманды қабылдамай, жақсыны қабылдауға сенімді болады» деп жазды. Екінші жағынан, Мирамс бас цензор В.А. фон Кейзенбергтің Соня Хенидің исландтық жарына АҚШ теңізшісін басып таңдаған «Исландия» фильмін мақұлдау шешімін сынады, «осы кезде американдық әскери қызметшілер мен Жаңа Зеландия қыздары арасындағы мәселе алаңдау тудырып жатқанда». Ол: «Мен принцип бойынша цензураға қарсымын, [бірақ] егер оны сақтау қажет болса, экрандық моральдың сақшылары осындай нәрселерді ынталандырумен айналысқандарынан гөрі, мысалы, Ноэль Ковардтың «Біз қызмет ететін жерде» фильміндегі бірнеше әдепсіз сөздерді естіуге рұқсат беруіміз керек пе деп уайымдағандары дұрыс болар еді» деп жазды. 1947 жылы Мирамс ЮНЕСКО-ның Бұқаралық коммуникациялар бөлімінің бірінші көмекші кино ақпарат қызметкері болып тағайындалды. Осы лауазымда ол киноны білім беру құралы ретінде дамытуға жұмыстанды. 1949 жылы Парижден кетіп, Жаңа Зеландияның төртінші киноцензурасы болды және 1959 жылға дейін осы қызметте қалды. Мирамс фильмдерді белгілі бір аудитория мен жас топтарына шектеуге мүмкіндік беретін R сертификатын кеңінен қолданған алғашқы цензор болды. Ол сондай-ақ фильмдерді көрсетуге қолайлы деп ұсынатын шектеусіз сертификаттарды да кеңінен пайдаланды. Олардың ішінде GA сертификаты фильмді жалпы көрсетуге мақұлдаған, бірақ оны ересектерге арналған деп ұсынған, ал GY сертификаты фильмді жалпы көрсетуге мақұлдаған, бірақ оны 13 жастан асқан адамдарға арналған деп ұсынған. Мирамс фильмдердің әлеуметтік және мәдени көзқарастарға тигізетін әсеріне сезімтал болды. 1954 жылы балалар мен жасөспірімдердегі моральдық құлдырау туралы Мазенгарб есебі жарық көргеннен кейін, Мирамс жасөспірімдер арасындағы құлдырау туралы қоғамдық алаңдаушылыққа жауап ретінде Марлон Брандоның «Жабайы» және Джеймс Диннің «Сабақсыз бунт» фильмдеріне тыйым салды. «Жабайыға» тыйым салуды тексеру комиссиясы қолдаса да, «Сабақсыз бунт» туралы оның шешімін жоққа шығарды және оның бірнеше фильмдерге салған тыйымдарын қайтарды. Жақында жүргізілген зерттеулер 1950 жылдары Мирамстың қазіргі заманғы американдық танымал мәдениеттің, әсіресе комикстер мен фильмдердің әсері туралы алаңдаушылық тудырғанын, осы медиаға қоғамдық қол жеткізуді тыйым салуға немесе қатты шектеуге тырысқанын көрсетті. Бұл ретте оны Жаңа Зеландияның солшыл мүшелері, мысалы, Элси Локк қолдады. [Гарри Уичер, «Америкадан артық: 1942-1956 жылдары Жаңа Зеландиядағы американдық танымал мәдениетке кейбір жауаптар», PhD диссертациясы, Кентербери университеті, 2011 ж.]

Before becoming a film censor, Mirams worked as a journalist and film reviewer for the Christchurch Sun, the New Zealand Radio Record, the Dominion newspaper, and the New Zealand Listener. In his book Speaking Candidly: films and people in New Zealand published in 1945, Mirams argued that film has an enormous influence on culture. For this reason, he campaigned for more local New Zealand documentary and feature film production. He also argued for the need to show quality films that were generally ignored by commercial film distributors, which led to the formation of the New Zealand Film Institute, a national federation of film societies, which Mirams chaired. In Speaking Candidly, Mirams was forthcoming about his views on censorship. He wrote, “I am one of those people who believe that, ideally, the best censorship, like the best government, is none at all” and “in the long run, the community is best left to censor itself; that when given the opportunity coupled with knowledge it can usually be relied on to reject the bad and accept the good.” On the other hand, Mirams was critical of Chief Censor W. A. von Keisenberg’s decision to approve the film Iceland in which Sonja Henie abandons her Icelandic sweetheart in favour of a US Marine, “at the very time that the American serviceman New Zealand girl problem was causing concern” in New Zealand. He wrote, “I am against censorship on principle, [but] if we must have it I would suggest that the custodians of our screen morals might be better employed in discouraging this sort of thing than in worrying about whether we should, say, be allowed to hear a few naughty words in Noël Coward’s In Which We Serve.”

In 1947 Mirams was appointed first assistant film information officer, Mass Communications Section, UNESCO. In this position, he worked to develop film as an educational medium. He left Paris in 1949 to become New Zealand’s fourth Censor of Cinematograph Films, a position he held until 1959. Mirams was the first censor to make liberal use of the R certificate, allowing films to be restricted to specific audiences and age groups. He also made extensive use of non restrictive certificates that recommended films as more suitable for exhibition to particular audiences. These included the GA certificate that approved a film for general exhibition but recommended it as more suitable for adults, and the GY certificate that approved a film for general exhibition but recommended it as more suitable for persons 13 years of age and over. Mirams was sensitive to the influence film had on social and cultural perceptions. After the release of the Mazengarb Report on Moral Delinquency in Children and Adolescents in 1954, Mirams responded to community fears about juvenile delinquency by banning The Wild One starring Marlon Brando and Rebel Without A Cause starring James Dean. Although the ban on "The Wild One" was upheld by a review board, it overthrew his decision on "Rebel Without a Cause" and overturned his bans on several other movies. Recent research shows that during the 1950s Mirams provoked fears about the effects of modern American popular culture, especially comics and movies, in attempts to ban or severely restrict community access to such media. In this he was supported by leading members of the New Zealand left such as Elsie Locke. [Gary Whitcher, "'More Than America': Some Responses to American Popular Culture in New Zealand c.1942 1956", PH. D. Thesis, University of Canterbury, 2011]

In 1959, Mirams accepted a permanent appointment at UNESCO’s mass media division in Paris where he worked on the development of children’s television programmes. He was succeeded as Chief Censor by Douglas McIntosh. Mirams resigned from UNESCO in 1966, and died in Wellington on 29 November 1966.

1959 жылы Мирамс Париждегі ЮНЕСКО-ның бұқаралық ақпарат құралдары бөлімінде тұрақты қызметке қабылданды, онда балалар телебағдарламаларын дамытумен айналысты. Оның орнын бас цензор Дуглас Макинтош басты. Мирамс 1966 жылы ЮНЕСКО-дан кетіп, 1966 жылдың 29 қарашасында Веллингтонда қайтыс болды.