Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын бенедиктин монахы (1901–1952)
English Benedictine monk (1901–1952)
Джордж Эглинтон Алстон Дикс (4 қазан 1901 – 12 мамыр 1952), Грегори Дикс деп танылған, британдық монах және Нэшдом аббаттығының дін қызметкері, англикандық бенедиктин қауымының мүшесі. Ол белгілі литургия ғылымының маманы болды, оның еңбектері 20-ғасырдың ортасында англикан литургиясының реформасына ерекше ықпал етті.
George Eglinton Alston Dix (4 October 1901 – 12 May 1952), known as Gregory Dix, was a British monk and priest of Nashdom Abbey, an Anglican Benedictine community. He was a noted liturgical scholar whose work had particular influence on the reform of Anglican liturgy in the mid 20th century.
Өмір
Дикс 1901 жылғы 4 қазанда Лондонның оңтүстігіндегі Вулвич қаласында дүниеге келді. Ол методист Мэри Джейн Дикс пен Джордж Генри Дикстің ұлы, ол мектеп мұғалімі және Англо-католик діни қызметкері болды, сондай-ақ Челсидегі Сент-Марк және Сент-Джон колледжінің алғашқы директоры қызметін атқарды. Ол Вестминстер мектебінде білім алды және Оксфордтағы Мертон колледжінде стипендиямен оқуға қабылданды. Оның қарапайым ғылыми дәрежесі оның шынайы қабілетін толық көрсетпеді, сондықтан 1924 жылдан бастап ол Уэллс теологиялық колледжінде оқып жүріп, Оксфордтың Кебл колледжінде қазіргі заманғы тарих пәнінің лекторы болып тағайындалды. 1924 жылғы 5 қазанда ол диакондыққа бекітілді және 1925 жылғы 4 қазанда дін қызметкері болып тағайындалды. Ол келесі жылы Нэшдомға кірді және 1929 жылы денсаулығы нашарлағанға дейін жаңа пікір иесі ретінде Голд-Костқа жіберілді. Нэшдомға оралғаннан кейін ол интерн облат болды және 1940 жылы ғана толық ант берді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Букингемширдегі Биконсфилд қаласында тұрып, Сент-Михаил англо-католик шіркеуіне қарауылдық жасады, ал оның ағасы Рональд онда әскери капеллан болып қызмет етті. Ол тағы бір монахпен бірге пасторлықта тұрып, монастырь рәсімдерін орындады және приходқа қамқорлық жасады. Нэшдомға оралғаннан кейін, оның орнын 1948 жылы Нэшдом аббаты болған Августин Моррис басты. Дикс 1945 жылы Конвокацияға сайланды және 1948 жылы аббатханасының приоры болды.
Dix was born on 4 October 1901 in Woolwich, south London. He was the son of Mary Jane Dix, a Methodist, and George Henry Dix, a schoolmaster and Anglo Catholic priest who served as the first principal of the College of St Mark and St John, Chelsea. He was educated at Westminster School and became an exhibitioner at Merton College, Oxford. His modest degree did not reflect his real ability and from 1924 he was appointed lecturer in modern history at Keble College, Oxford, while studying at Wells Theological College. He was made deacon on 5 October 1924 and was ordained priest on 4 October 1925. He entered Nashdom the following year and was sent to the Gold Coast as a novice until his health broke down in 1929. Returning to Nashdom he became an intern oblate and took his final vows only in 1940. During the Second World War he lived for a while in Beaconsfield, Buckinghamshire, and looked after the Anglo Catholic daughter church of St Michael whilst his brother Ronald, who was the priest there, served as a military chaplain. With another monk he lived in the parsonage, kept the round of monastic offices and cared for the parish. On his return to Nashdom he was succeeded in Beaconsfield by Augustine Morris, who was to become Abbot of Nashdom in 1948. Dix was elected to the Convocation in 1945 and prior of his abbey in 1948.
Ғылыми еңбектері
Дикс негізінен литургиялық зерттеулер саласында еңбек етті. Ол 1935 жылы «Апостолдық дәстүр» басылымын жариялады. 1945 жылы алғаш рет жарық көрген «Литургияның пішіні» атты еңбегінде литургияның сөздерінен гөрі оның «пішіні» маңыздырақ екенін айтты. Литургияның тарихи дамуын зерттеу оны литургияның төрт қимылдан тұратын құрылымын анықтауға жеткізді: ұсыныс, дұға, бөлу, қауымдасу. Дикстің еңбегі кейіннен Англикан қауымындағы литургиялық реформаларға ықпал етті. Алайда, кейінгі ғалымдар оны тарихи дәлдігі жеткіліксіз деп сынады. Дикстің «Кранмер өзінің евхаристиялық доктринасында шын ниетті және теологиялық негізделген Цвинглиан болды, ал оның дұға кітаптары оның нанымдарын нақты бейнелеу үшін жасалған» деген қорытындысы да қырқыс пікірталас тудырды. Әсіресе, Дикстің литургияның «пішіні» туралы айтқандары, онда ұсыныстың маңыздылығына ерекше назар аударылған, тарихи тұрғыдан нашар дәлелдерге сүйенгені айтылды. Екінші жағынан, Дикстің тезисін Англиялық приходтық қауым қозғалысының өкілдері, мысалы Габриэль Хеберт және Дональд Грей қолдады, олар ұсынысты әлемді евхаристиялық қимылға әкелу ретінде қарастырды. Бұл сондай-ақ дәстүрлі Шығыс православиесіндегі ұсынысқа қатысты көзқарас.
As a scholar, Dix worked primarily in the field of liturgical studies. He produced an edition of the Apostolic Tradition in 1935. In The Shape of the Liturgy, first published in 1945, he argued that it was not so much the words of the liturgy but its "shape" which mattered. His study of the liturgy's historical development led him to formulate what is called the four action shape of the liturgy: offertory, prayer, fraction, communion. Dix's work then influenced liturgical revision in the Anglican Communion. More recent scholars, however, have criticised it as lacking historical accuracy. Dix's conclusion that "Cranmer in his eucharistic doctrine was a devout and theologically founded Zwinglian, and that his Prayer Books were exactly framed to express his convictions" also proved controversial. In particular, Dix's claims for the "shape" of the liturgy, which laid emphasis on the significance of the offertory, have been argued to rest on weak evidence historically. On the other hand, Dix's thesis was defended by members of the English Parish Communion movement, such as Gabriel Hebert and Donald Gray, who saw the offertory as representing the bringing of the world into the eucharistic action. This is also the traditional Eastern Orthodox perspective on the offertory.
Дін саясаты
Дикс – англикандық папшыл, ол Киелі Тақпен қайта бірігуді көздеді және мұндай бірігуді мүмкін емес ететін кез келген дамуға қарсы болды. Сондықтан ол Оңтүстік Үндістандағы шіркеу одағына қарсы күресті, оны Англиядағы ұқсас жобалардың үлгісі деп қарады және оның пікірінше, бұл англикандық және еркін шіркеулердің сан беру рәсімдерін теңестірді. «Егер осы ұсыныстар іске асса, мен сипаттаған Англия шіркеуіне сенудің барлық негізі жойылар еді». Оның күресінің бір нәтижесі – 1946 жылы Кеннет Кирк редакциялаған және Дикс үлесімен жарық көрген «Апостолдық қызмет» атты эсселер жинағы болды. 1944 жылы Дикс рим-католик сыншыларына қарсы англикандық дәрежелерді қорғады. «Егер біз 'англикандық' болғандықтан ғана 'католик' болсақ, онда біз 'католик' емеспіз» деп сенді. Ол былай деді: «Үш ғасыр бойы Англия шіркеуі католик сенімінің негізгі қағидаларын үйретті және басқа ешкім істей алмаған немесе мемлекет рұқсат бермеген кезде, қарапайым ағылшын халқына қажетті католиктік қасиеттерді сыйлады. Оның өмір сүру құқы осы, менің ойымша, адам оны осы үшін жақсы көруі керек, тіпті қазір оны тастап кету керек деп ойласа да». Англикандық епископтарды Эдвардтық деп жиі сипаттауын түсіндіргенде, ол «теологияда қатаң түрде VI Эдвард; ақыл-ой жабдығы бойынша қатаң түрде VII Эдвард және некеге қатысты көзқарастарында қатаң түрде VIII Эдвард» деді.
Dix was an Anglican Papalist, who sought reunion with the Holy See and was against any developments which might make such a union impossible. He therefore campaigned against the projected church union in South India, which he saw as a possible model for similar schemes in England, and which in his view equated Anglican and free church ordinations. "If these proposals were to be put into practice, the whole ground for believing in the Church of England which I have outlined would have ceased to exist." A by product of his campaign was the book of essays entitled The Apostolic Ministry, published in 1946 and edited by Kenneth Kirk with a contribution by Dix. In 1944 Dix defended Anglican orders against Roman Catholic critics. Believing that "Unless we are 'Catholics' inasmuch and because we are 'Anglicans', then we are not being 'Catholics'", he stated that "For three centuries the C. of E. taught the essentials of the Catholic Faith and ministered the essential Catholic Sacraments to the ordinary English people, when no one else could, or would have been allowed by the state to do. That is her title to exist, and I think a man could and should love her for that, even if he felt that he must leave her now." In explaining his oft repeated description of the Anglican episcopate as Edwardian, he commented "Strictly Edward VI in theology; strictly Edward VII in mental equipment and strictly Edward VIII in their views on marriage."
Өлім
Дикс 1952 жылғы 12 мамырда Гроувфилд үйінде (Нэшдомның жанында) ішек қатерлі ісігінен қайтыс болды. Оксфорд епископы Кеннет Кирк оны «менің ең жақын және ең көне досым, сондай-ақ Англия шіркеуіндегі ең дарынды адам» деп сипаттады. Ол Нэшдом аббаттығында жерленген. Грегори Дикс Англия шіркеуінде 12 мамырда еске алынады.
Dix died of intestinal cancer on 12 May 1952 at Grovefield House (near Nashdom). He was described by Kenneth Kirk, Bishop of Oxford, as "my closest and oldest friend, and the most brilliant man in the Church of England". He was buried at Nashdom Abbey. Gregory Dix is remembered in the Church of England with a commemoration on 12 May.