Джон Лесли Мартин: Англиялық сәулетші және Халықаралық стильдің жақтаушысы
Leslie Martin
Жон Лесли Мартин – британдық сәулетші, Халықаралық стильдің жақтаушысы. Royal Festival Hall авторы, Альвар Аалтодан әсер алған. Сәулет, өнер туралы мақалалар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын сәулетшісі сэр Джон Лесли Мартин (17 тамыз 1908, Манчестер – 28 шілде 2000) – ағылшын сәулетшісі және Халықаралық стильдің көрнекті жақтасы. Мартиннің ең әйгілі құрылысы – Корольдік фестиваль залы. Оның жұмысына Альвар Аалто ерекше ықпал еткен.
English architect
Sir John Leslie Martin (17 August 1908, in Manchester – 28 July 2000) was an English architect, and a leading advocate of the International Style. Martin's most famous building is the Royal Festival Hall. His work was especially influenced by Alvar Aalto.
Өмір
Манчестер университетінде оқығаннан кейін Лесли Мартин Халл университетінде оқытушылық етті. 1937 жылы ол Бен Николсон мен Наум Габомен бірлесіп авангардтық абстракт өнер мен архитектураны талдаған "Circle" журналын шығарды. 1939 жылы Мартин әйелі Сейди Спейтпен бірге "Жазық кітапты" жазды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Мартинге бомбадан зақымдалған аймақтық теміржол станцияларын қайта жаңартуды бақылау тапсырылды. Осы қызметінде Мартин құрылыс жылдамдығын арттыру үшін жиналмалы конструкциялар жасады. Соғыстан кейін ол Лондон округтік кеңесінің (LCC) бас архитекторының орынбасары болды, ал 1948 жылы Хью Кассон оны Ұлыбритания фестивалінің ең маңызды жобасы – Корольдік фестиваль залының жобалау тобын басқаруға таңдады. Оның еңбектерінің танылуы ретінде 1953 жылы Мартин LCC бас сәулетшісі болып тағайындалды; ол өз лауазымын пайдаланып, жас сәулетшілер Колин Сент-Джон Уилсон, Джеймс Стирлинг және Алисон мен Питер Смитсонды қолдады. 1956 жылдан бастап ол Кембридж университетінің архитектура мектебіне жетекшілік етті, онда Колин Сент-Джон Уилсон оның ассистенті болды. 1965–1966 жылдары Оксфорд университетінде Слейд көркем өнерінің профессоры болды.
After studying at Manchester University, Leslie Martin taught at the University of Hull. In 1937 he co edited with Ben Nicholson and Naum Gabo the journal Circle, which reviewed avant garde abstract art and architecture. In 1939 Martin and his wife, Sadie Speight, co wrote The flat book. During the Second World War Martin was assigned to the pre nationalisation Railway companies to supervise re building of bomb damaged regional rail stations. In this capacity Martin developed pre fabricated designs to speed construction. Following the war he was made a Deputy Architect to the London County Council (LCC), and in 1948 Hugh Casson selected him to lead the design team for the Royal Festival Hall, the most prestigious building project of the Festival of Britain. Partly in recognition of his achievement, Martin was made Chief Architect of the LCC in 1953; he used his position to promote emerging younger architects Colin St. John Wilson, James Stirling, and Alison and Peter Smithson. From 1956, he was made head of the Architecture School at Cambridge University where Colin St John Wilson was his assistant. He was Slade Professor of Fine Art at the University of Oxford for 1965–66.
Жоспарлау жұмыстары
Мартин бастапқыда Патрик Ходжкинсонмен бірге Брансуик орталығының жобасында қатысты, ол Блумсбериде жоспарланған көп мақсатты пайдаланудың алғашқы тәжірибесі болды және толыққанды аяқталмады. 1950 жылдары Мартин жобалаған Оңтүстік Лондондағы Брикстон ауданындағы Лафбороу егістігі де салынды. 1960 жылдары британ үкіметі Мартинге Лондонның Сент-Джеймс паркі мен Темза жағалауы арасындағы аумақты толық бұзып, қайта дамыту жоспарларын жасауды тапсырды. Бұл жоспарға Виктория және Эдвард дәуіріндегі көптеген үкімет кеңселерін (Сыртқы істер министрлігі, Ұлттар достастығы министрлігі, ескі Ішкі істер министрлігі және т.б.) бұзу кіретін еді. Уайтхоллдың ғимараттары бұзылуға жақын болды, Банкет залы көліктер торабына айналып, ал бастапқы Скотланд-Ярд ғимараты кеңселердің ауласының ортасында қалған болар еді. Аталған жоспарлар халық пен табиғатты қорғау ұйымдарының, әсіресе Виктория қоғамының қатты қарсылығына ұшырады, оның іске асырылуы кейінге шегерілді. Эдвард Хиттің үкіметі 1971 жылы Мартиннің жоспарын ресми түрде тоқтатып қойды. Кейіннен бұл ғимараттар қалпына келтіріліп, көпшілыққа ашылды. Мартиннің туындыларын қарастырғанда, ол өте тыныш, бірақ үлкен жетістіктерге жеткен адам ретінде көрінеді. Өзінің жас және дарынды сәулетшілерді қолдау үшін құрған байланыстары мен комитеттердегі қарапайым жұмысы арқылы ол соғыстан кейінгі британ сәулетінің бағытына зор ықпал етті. "Ол тиімді, ынтымақтас, мінсіз байланысқа ие, тыныш және сенімді болды, кең сәулеттік тәжірибесімен және жоспарлау қажеттіліктерін ғылыми тұрғыдан зерттеулерімен кеңесін негіздеді".
Martin was involved initially with Patrick Hodgkinson in the Brunswick Centre, an early experiment in planned mixed use development in Bloomsbury that was partially completed. The 1950s also saw the creation of the Loughborough Estate in Brixton, south London, designed by Martin. In the 1960s the British government commissioned Martin to draw plans for a wholesale demolition and redevelopment of the area between St James's Park and the Thames Embankment in London. It would have involved the demolition of most of the Victorian and Edwardian government offices (the Foreign Office, the Commonwealth Office, the old Home Office, etc.) in Whitehall, which were then scheduled for demolition, and left the Banqueting Hall as a traffic island and the original Scotland Yard building enveloped in the middle of a courtyard of offices. The plans met with determined opposition from the public and conservation groups, especially the Victorian Society, and their implementation was delayed. Edward Heath's government eventually formally abandoned Martin's plan in 1971. The existing buildings were subsequently restored and opened to the public. Taking a broader view of Martin's work, a picture emerges of the man as a quiet achiever par excellence. Through his skilled networking in support of promising younger architects, and his self effacing work on committees, he strongly influenced the course of post war British architecture. "He was efficient, cooperative, impeccably well networked and calmly authoritative, justifying his advice with his immense architectural expertise and his scientific investigations of planning needs."
Сәулет комиссиясы
Мартин Уилсонмен бірге бірнеше академиялық ғимараттарды салып аяқтады, оның ішінде Гонвилл және Каиус колледжінің Харви Корт жатақханаларын, кірпіш брутализмінің ең маңызды үлгілерінің бірі, сондай-ақ Питерхаус колледжі үшін Уильям Стоун ғимаратын; Оксфорд университеті үшін Тинберген ғимаратын және Сент-Кросс факультетінің кітапханаларын. Мартин Лестер университетінің бас жоспарлаушысы болды. Оның кейінгі жобаларының бірі – Кетлдің ауласы өнер галереясын кеңейту, онда Дам Барбара Хепворт, Бен Николсон және тағы басқалардың туындылары қойылды. Мартин мен оның әйелі Сейди Спейт Камбрияның Брэмптон қаласындағы модернистік Браккенфелл үйінің (II санаттағы ескерткіш) жобасын жасады. Бұл үй 1936 жылы жобаланып, 1938 жылы аяқталды, ол Эдинбург тоқымашыларының дизайнері және суретшісі Аластер Мортон үшін салынған. Ішкі кеңістіктің түс схемасын Уинфрид Робертсқа үйленген кезде жергілікті жерде тұрған Бен Николсон жасаған деседі. Браккенфелл әлі де жекеменшік үй болып табылады.
Martin with Wilson completed a number of academic buildings including halls of residence Harvey Court for Gonville and Caius College, one of the most important examples of brick brutalism, and the William Stone Building for Peterhouse; and the Tinbergen Building and the St. Cross faculty libraries for Oxford University. Martin was also the masterplanner for Leicester University. One of his later projects was an extension to Kettle's Yard Art Gallery to house the works of Dame Barbara Hepworth, Ben Nicholson, and others. Martin and his wife, Sadie Speight, were responsible for the modernist house Brackenfell (Grade II listed) in Brampton, Cumbria. Designed in 1936 and completed in 1938 for textile designer and artist Alastair Morton, of Edinburgh Weavers. The interior colour scheme was reputedly designed by Ben Nicholson who lived locally when married to Winifred Roberts. Brackenfell is still a private house.