Ағылшын архитекторлары: Смитсондар және Жаңа Брутализмнің философиясы
Alison and Peter Smithson
Ағылшын архитекторлары Алисон мен Питер Смитсондар, Жаңа Брутализм мектебінің өкілдері. Hunstanton мектебімен танымал, қаталдық пен әлеуметтік маңызға баса назар аударған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Алисон Маргарет Смитсон (22 маусым 1928 – 14 тамыз 1993) және Питер Денхам Смитсон (18 қыркүйек 1923 – 3 наурыз 2003) – ағылшын сәулетшілері. Олар бірлесіп архитектуралық серіктестік құрды және көбінесе жаңа брутализммен байланыстырылады, әсіресе сәулет және қала құрылысы теориясында.
English architects
Alison Margaret Smithson (22 June 1928 – 14 August 1993) and Peter Denham Smithson (18 September 1923 – 3 March 2003) were English architects who together formed an architectural partnership, and are often associated with the New Brutalism, especially in architectural and urban theory.
Жұмыс
Смитсонс алғаш рет 1954 жылы аяқталған Норфолк қаласындағы Хунстантон мектебімен танымал болды, ол жоғары модернист Людвиг Мис ван дер Роэ тілінің кейбір элементтерін қолданды, бірақ оларды қарапайымдастырып, дөрекі өңдеулермен және сәулеттік құрылым мен инженерлік жүйелерді жасырмай, керісінше ашық көрсету арқылы жасады. Олар британдық Жаңа Брутализм мектебінің алғашқыларының бірі саналады. Олар Жаңа Брутализмді «этика, эстетика емес» деп түсіндірді. Бұл – әлеуметтік маңыздылыққа жасалған тікелей шақыру, «шындыққа объективті қарауға тырысу», мақсаты – «қазіргі замандағы күшті және күрделі күштерден дөрекі поэзияны шығару». Олардың жұмысы сәулетті соғыстан кейінгі Ұлыбританиядағы өмірдің шындығымен байланыстыруға бағытталған. Брутализмді олардың түсіндірулері мен интерпретациялары замандастары, Жаңа Брутализмнің стильдік ерекшеліктерін анықтаумен белгілі сәулет сыншысы Рейнер Банхаммен келіспеушілік тудырды. Элисон Смитсон сәулетті «форма беру» актісі деп сипаттағанда, ғимаратты, оның пайдаланушыларын және ортаны байланыстыруға деген құштарлығын білдірді: «Менің форма беру актім тұрғындарды олардың материалдық емес сапаларын қосуға шақыруы керек». Осылайша, олар геометриялық принциптермен басқарылатын классикалық пропорция мен симметрияның формальды біртүтастығына қарсы шығып, оның орнына сәулетті «процестегі форма» немесе «деформацияланатын форма» топологиялық принципімен құрастырды, ол айналым, ену және шекаралар сияқты сапалармен басқарылды, бұл олардың Робин Гуд бақшалары жобасында ең айқын көрінеді. Хунстантон мектебінің сәулеттік жетістігінен кейін олар Team X және оның 1953 жылғы Congrès International d'Architecture Moderne (CIAM) жоғары модернизмінің философиясына қарсы көтерілісімен байланысты болды. Олардың алғашқы жұмыстарының бірі – 1960 жылдары танымал болған «аспандағы көшелер», онда көлік және жаяу жүргіншілер ағыны қатаң түрде бөлінген. Олар 1953 жылы Қазіргі заманғы өнер институтында өткен Өмір мен өнердің параллелі көрмесіне қатысқан Тәуелсіз топтың мүшелері болды, сондай-ақ 1956 жылы «Бұл ертең» көрмесінде өнер көрсетті. Олар мансабы бойында өздерінің жұмыстарын, соның ішінде көптеген іске аспаған жобаларын белсенді түрде жариялап, басқа сәулетшілер арасында олардың өнімділігіне қарағанда үлкен танымалдыққа ие болды. Питер Смитсонның оқыту қызметіне көп жыл бойы ILAUD семинарларына қатысу және әріптесі архитектор Джанкарло Де Карломен бірлескен жұмыстары кірді. National Life Stories 1997 жылы Питер Смитсонмен ауызша тарих сұхбатын (C467/24) жүргізіп, оны Британ кітапханасының Architects Lives жинағында сақтады.
The Smithsons first came to prominence with Hunstanton School, Norfolk completed in 1954, which used some of the language of high modernist Ludwig Mies van der Rohe but in a stripped back way, with rough finishes and a deliberate lack of refinement that kept architectural structure and services exposed. They are arguably among the leaders of the British school of New Brutalism. They referred to New Brutalism as "an ethic, not an aesthetic". It was a "brute" injunction to social relevance, “an attempt to be objective about ‘reality’”, its aim to “drag a rough poetry out of the confused and powerful forces which are at work.” Their work sought to connect architecture with what they viewed as the realities of modern life in post war Britain. Their definitions and interpretation of Brutalism put them at odds with their contemporary Reyner Banham, an architecture critic known for his work in defining the stylistic components of New Brutalism. Alison Smithson articulated their desire to connect building, users, and site when, describing architecture as an act of "form giving", she noted: "My act of form giving has to invite the occupiers to add their intangible quality of use." As such, they turned against the formal unity of classical proportion and symmetry, governed by principles of geometry, to instead fashion architecture on the topological principle of "form in process" or "deforming form," governed by qualities of circulation, penetration, and thresholds, as most especially evident in their Robin Hood Gardens scheme. After the critical success of Hunstanton School, they were associated with Team X and its 1953 revolt against old Congrès International d'Architecture Moderne (CIAM) philosophies of high modernism. Among their early contributions were 'streets in the sky' in which traffic and pedestrian circulation were rigorously separated, a theme popular in the 1960s. They were members of the Independent Group participating in the 1953 Parallel of Life and Art exhibition at the Institute of Contemporary Arts and This Is Tomorrow in 1956. Throughout their career they published their work energetically, including their several unbuilt schemes, giving them a profile, at least among other architects, out of proportion to their relatively modest output. Peter Smithson's teaching activity included the participation for many years at the ILAUD workshops together with fellow architect Giancarlo De Carlo. National Life Stories conducted an oral history interview (C467/24) with Peter Smithson in 1997 for its Architects Lives' collection held by the British Library.