Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық сәулетші (1924–1992)
British architect (1924–1992)
Сэр Джеймс Фрейзер Стирлинг (22 сәуір 1926 – 25 маусым 1992) – британдық сәулетші. Стирлинг 1956 жылдан 1963 жылға дейін Джеймс Гованмен, ал 1971 жылдан 1992 жылға дейін Майкл Уилфордпен серіктестікте жұмыс істеді.
Sir James Frazer Stirling (22 April 1926 – 25 June 1992) was a British architect. Stirling worked in partnership with James Gowan from 1956 to 1963, then with Michael Wilford from 1971 until 1992.
Ерте өмір және білім
Стерлинг Глазго қаласында дүниеге келген. Оның туған жылы 1926 жыл деп жиі айтылады, бірақ оның көп жылдық досы сэр Сэнди Уилсон кейіннен 1924 жыл деді. Джеймс нәресте кезінде отбасымен бірге Ливерпульге көшіп келді, онда ол Quarry Bank орта мектебінде оқыды. Стирлинг 1945 жылдан 1950 жылға дейін Ливерпуль университетінде архитектураны оқыды, онда Колин Роу оқытушы болып жұмыс істеді. Жеке практикасын ашуға дейін ол Лондондағы бірнеше фирмада жұмыс істеді. 1952 жылдан 1956 жылға дейін ол Лондонда Лайонс, Израиль, Эллиспен бірге жұмыс істеді, онда ол алғашқы серіктесі Джеймс Гоуэнмен танысты. Лайонс, Израиль, Эллис сол кездегі соғыстан кейінгі ең беделді фирмалардың бірі саналды, олар Алан Колкхун, Джон Миллер, Нейв Браун, Сью Мартин, Ричард МакКормак сияқты сәулетшілермен бірге әлеуметтік мемлекет үшін ғимараттар салуға баса назар аударды, және олардың барлығы архитектура саласында танымал болды. Стирлинг бірнеше мектеп ғимаратының жобаларында жұмыс істеді, соның ішінде Пекхэм қыздар гимназиясы. Ол Джеймс Гоуэнмен бірге жеке практикасын құрғанда, Лайонс Израиль Эллис оларға Престон тұрғын үй жобасының бір бөлігін берді, бұл олардың инновациялық дизайнға беделді екенін көрсетуге көмектесті.
Stirling was born in Glasgow. His year of birth is widely quoted as 1926 but his longstanding friend Sir Sandy Wilson later stated it was 1924. The family moved to Liverpool when James was an infant, where he attended Quarry Bank High School. Stirling studied architecture from 1945 until 1950 at the University of Liverpool, where Colin Rowe was a tutor. He worked in a number of firms in London before establishing his own practice. From 1952 to 1956 he worked with Lyons, Israel, Ellis in London where he met his first partner James Gowan. Lyons, Israel, Ellis was considered one of the most influential post war practices at that time, focusing on buildings for the Welfare State with architects such as Alan Colquhoun and John Miller, Neave Brown, Sue Martin, Richard MacCormac all of whom went on to architectural prominence. Stirling worked on a number of school buildings including Peckham Girl's Comprehensive School. When he and James Gowan started their own practice Lyons Israel Ellis gave them part of their Preston housing project, helping to establish their reputation for innovative design.
Мансап
1956 жылы ол Джеймс Гоуэнмен бірге Лионс, Израиль және Эллис фирмасының көмекшілері лауазымынан кетіп, Стирлинг және Гоуэн атымен тәжірибе құрды. Олардың алғашқы салынған жобасы – жеке пәтерлердің шағын кешені Langham House Close (1955–58) – «бруталистік» тұрғын үй архитектурасының дамуындағы маңызды кезең ретінде қарастырылды, бірақ бұл сипаттаманы екі сәулетші де қабылдамады. Стирлинг пен Гоуэннің ынтымақтастығының тағы бір нәтижесі – Лестер университетінің Инженерлік факультетінің ғимараты (1959–63), оның технологиялық және геометриялық ерекшеліктерімен танымал, аксонометриялық проекцияға негізделген үш өлшемді суреттермен белгіленеді, оларды жоғарыдан (құс қабағымен) немесе төменнен (құрт қабағымен) қарауға болады. Бұл жоба Стирлингтің атын бүкіл әлемге танытты. Стирлинг Англияда бірқатар маңызды тапсырыстар алды – Лондонның Тейт Британиясындағы Тернер коллекциясы үшін Клор галереясы (1980–87); Тейт Ливерпуль (1984, бірақ содан бері көп өзгеріске ұшырады және енді Стирлингтің жобасы ретінде танылмайды). Өмірінде аяқтаған соңғы ғимараты – Венеция биеннале кітап дүкені (1989–91, Томас Мьюрхедпен бірлесіп). No 1 Poultry in London (1986) басқалар оның өлімінен кейін аяқтады. 1992 жылдың маусым айында Стирлингке рыцарь атағы берілді. Майкл Уилфордпен кеңескеннен кейін, ол бұл сыйлықты олардың тәжірибесіне көмектесуі мүмкін деген себеппен қабылдады.
In 1956 he and James Gowan left their positions as assistants with the firm of Lyons, Israel, and Ellis to set up a practice as Stirling and Gowan. Their first built project – a small development of private apartments Langham House Close (1955–58) – was regarded as a landmark in the development of 'brutalist' residential architecture, although this was a description both architects rejected. Another result of Stirling & Gowan's collaboration is the Department of Engineering building at the University of Leicester (1959–63), noted for its technological and geometric character, marked by the use of three dimensional drawings based on axonometric projection seen either from above (in a bird's eye view) or below (in a worm's eye view). The project brought Stirling to a global audience. Stirling received a series of important commissions in England – the Clore Gallery for the Turner Collection at the Tate Britain, London (1980–87); the Tate Liverpool (1984, but since then heavily altered and no longer recognisable as a Stirling project). The last building he completed during his life was the Venice Biennale Bookshop (1989 91, with Thomas Muirhead). No 1 Poultry in London (1986) was completed by others, posthumously). In June 1992, Stirling was awarded a knighthood. After consulting with Michael Wilford, he accepted the award on the grounds that it might help their practice.
Жеке өмір
1966 жылы Стерлинг дизайнер Мэри Шэндке, жазушы П. Мортон Шендтің келін қызына үйленді. Олардың бір ұлы және екі қызы болды.
In 1966 Stirling married the designer Mary Shand, the stepdaughter of the writer P. Morton Shand. They had one son and two daughters.
Өлім және мұра
Стирлингтің рыцарь атағы жарияланғаннан үш күн өткен соң, ол Лондонға ішек шаншуымен (ауыр герниямен) ауруханаға түсті. 1992 жылғы 25 маусымда хирургиялық араласу салдарынан қайтыс болды. Стирлингтің қазасынан кейін итальяндық сәулетші және сыншы Витторио Греготти "енді бәрі қиындап кетеді" деп жазды. The Guardian газетінде Эндрю Сент Стирлингті "қорқынышсыз тәжірибеші, формадағы естен кетпес жаңашыл және өткір мінезді" деп сипаттады, бірақ "оған ең жоғары деңгейдегі сәулеттік жетістіктерге жету үшін қажетті ішкі пісілігі, ой-өрісінің кеңдігі және тәртіптің тереңдігі жетіспеді" деп мәлімдеді.
Three days after the announcement of his knighthood, Stirling was hospitalised in London with a painful hernia. He died on 25 June 1992 following surgical complications. After Stirling's death, Italian architect and critic Vittorio Gregotti wrote that "from now on, everything will be more difficult". Writing in The Guardian, Andrew Saint called Stirling "A fearless experimentalist, a memorable innovator in form and a pungent character," but declared that, "he lacked the inner maturity, the breadth of reflection and the depth of discipline required for the highest level of architectural achievement."