1930 жылғы Міндетті Еңбек туралы халықаралық конвенция
Forced Labour Convention
1930 ж.ғы Еңбек Ұйымының (ILO) №29 конвенциясы – мәжбүр еңбекке қарсы күресті мақсат етеді. Міндетті әскери қызметтен басқа, ерікті емес еңбекке тыйым салады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Халықаралық шарт, 1930 жыл
International treaty, 1930
1930 жылғы Жәбірлі немесе міндетті еңбек туралы конвенция, толық атауы – 1930 жылғы Жәбірлі немесе міндетті еңбек туралы конвенция (No.29) – Халықаралық еңбек ұйымының сегіз негізгі конвенциясының бірі болып табылады. Оның мақсаты мен міндеті – жұмыстың сипатына немесе қызмет саласына қарамастан, мәжбүрлі еңбектің барлық түрлерін тоқтату. Конвенция мәжбүрлі еңбекті "кез келген жазалау қорқынышымен кез келген адамнан алынатын және аталған адам өз еркімен ұсынбаған барлық жұмыс немесе қызмет" деп анықтайды, тек міндетті әскери қызмет сияқты шамалы ерекшеліктермен. Конвенция 1930 жылдың 28 маусымында Женева қаласында қабылданды және 1932 жылдың 1 мамырында күшіне енді. 1932 жылдың соңына дейін он ел конвенцияны ратификациялады (Жапония, Болгария, Испания, Норвегия, Дания, Австралия, Швеция, Ұлыбритания, Либерия және Ирландия). Австрия 1960 жылы, Люксембург 1964 жылы және Мальта 1965 жылы конвенцияны ратификациялаған соңғы Батыс Еуропа елдері болды. Канада оны 2011 жылы ратификациялады, ал 2022 жылға дейін АҚШ оны ратификацияламады. Конвенция 1930 жылғы конвенциядағы жоюға қатысты бірқатар ерекшеліктерді, мысалы, ереуіл үшін жазалау және белгілі бір саяси көзқарастарды ұстану үшін жазалау сияқтыларды жойған Жәбірлі еңбекті жою туралы конвенциямен толықтырылды.
The Forced Labour Convention, the full title of which is the Convention Concerning Forced or Compulsory Labour, 1930 (No.29), is one of eight ILO fundamental conventions of the International Labour Organization. Its object and purpose is to suppress the use of forced labour in all its forms irrespective of the nature of the work or the sector of activity in which it may be performed. The Convention defines forced labour as "all work or service which is exacted from any person under the menace of any penalty and for which the said person has not offered himself voluntarily", with few exceptions like compulsory military service. The convention was adopted in Geneva 28 June 1930 and came into force on 1 May 1932. By the end of 1932 ten countries had ratified the convention (Japan, Bulgaria, Spain, Norway, Denmark, Australia, Sweden, United Kingdom, Liberia, and Ireland). Austria in 1960, Luxembourg in 1964 and Malta in 1965 were the last Western European countries to ratify the convention. Canada ratified it in 2011 and as of 2022, the United States has not ratified it. The convention was supplemented by the Abolition of Forced Labour Convention which canceled a number of exceptions to abolition in the 1930 Convention, such as punishment for strikes and as a punishment for holding certain political views.
Ратификациялау
2023 жылдың шілдесіне дейін Конвенцияны 187 ХЕҰ мүшесінің 181-і ратификациялады. БҰҰ-ға мүше, бірақ ХЕҰ-ға мүше емес мемлекеттер: Андорра, Бутан, Лихтенштейн, Микронезия, Монако, Науру және Солтүстік Корея; осы мемлекеттер ХЕҰ-ға қосылмаса, Конвенцияны ратификациялауға құқығы жоқ.
As of July 2023, the convention has been ratified 181 of the 187 ILO members. UN member states which are not members of the ILO are Andorra, Bhutan, Liechtenstein, Micronesia, Monaco, Nauru, and North Korea; these states are not eligible to ratify the Convention unless they first join the ILO.
Хаттама
2014 жылы Халықаралық еңбек конференциясы хаттама қабылдады: P29, 1930 жылғы Мәжбүрлі еңбек туралы конвенцияға 2014 жылғы хаттама. Хаттама 437 дауыспен мақұлданды, 8 қарсы және 27 қалыс қалды (әр мүше мемлекеттен үш дауыс: үкіметтен біреу, жұмысшылардан біреу және жұмыс берушілерден біреу). Таиланд үкіметі қабылдауға қарсы дауыс берген жалғыз мемлекет болды, бірақ бірнеше күннен кейін өз ұстанымын өзгертті. Хаттама қатысушы мемлекеттерді мәжбүрлі еңбек құрбандарына қорғау және тиісті өтемақыны қоса алғанда, залалды өтеуді қамтамасыз етуге, сондай-ақ мәжбүрлі еңбек жасағандарды жазалауға міндеттейді. Ол сонымен қатар қатысушы мемлекеттерді "мәжбүрлі немесе міндетті еңбекті тиімді және тұрақты түрде жоюға бағытталған ұлттық саясат пен іс-қимыл жоспарын" әзірлеуге міндеттейді. 2015 жылғы 14 мамырда Нигер 2014 жылғы хаттаманы ратификациялаған алғашқы мемлекет болды. 2016 жылғы қараша айының мәліметтері бойынша, оны тоғыз мемлекет ратификациялады: Аргентина, Чехия, Франция, Мали, Мавритания, Нигер, Норвегия, Панама және Ұлыбритания. Хаттама 2016 жылғы 9 қарашада күшіне енді.
In 2014, a protocol was adopted by the International Labour Conference: P29, Protocol of 2014 to the Forced Labour Convention, 1930. The Protocol was adopted with 437 votes in favour, 8 against and 27 abstentions (there are 3 votes per member state: one for the government, one for employees, and one for employers). The Government of Thailand was the only state to vote against adoption, though it reversed its position a few days later. The protocol obligates states parties to provide protection and appropriate remedies, including compensation, to victims of forced labour and to sanction the perpetrators of forced labour. It also obligates states parties to develop "a national policy and plan of action for the effective and sustained suppression of forced or compulsory labour". On 14 May 2015, Niger became the first state to ratify the 2014 Protocol. As of November 2016, it has been ratified by nine states: Argentina, Czech Republic, France, Mali, Mauritania, Niger, Norway, Panama, and the United Kingdom. The Protocol entered into force on 9 November 2016.