Жаңазеландия ғалымы Фредерик Хаттон (1836-1905) өмірі мен қызметі. Әскери мансабы, білімі, ғылыми жетістіктері туралы ақпарат. Корольдік қоғамның мүшесі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын-Жаңа Зеландия ғалымы (1836–1905)
English–New Zealand scientist (1836–1905)
Үндістан көтерілісі медалі, Лакхнау қамалын сақтау және Лакхнау белгілері
Кларк медалі (1891)
Корольдік қоғамның мүшесі (1892)
| жерленген орны = Оңтүстік Африка, Кейптаун жанында теңізде жерленген
| жұмыс орындары =
Жаңа Зеландия институты
Окленд институты · Окленд мұражайы, Окленд (1867–1869) Әкесінің әкесі Уильям Хаттон Гейт Бертон иелігінің иесі болған. Дегенмен, оның қол қойған әскери қызметі туралы мәлімдемесінде 1836 жылдың 16 қарашасында Англияның Беркшир округіндегі Бракнелл қаласында туғаны жазылған. Ол бастапқы білімін Саутвелл грамматикалық мектебінде, Ноттингемширде алды, содан кейін Корольдік теңіз флотына қабылдану үшін Гэмпширдегі Госпорттағы Корольдік теңіз академиясында оқыды. Гриннің сауда флотында мичман болып қысқа мерзім қызмет еткеннен кейін, «Альфред» кемесімен Үндістанға үш рет сапар жасады. 1854–55 жылдары Лондон Король колледжінің қолданбалы ғылымдар факультетінде азаматтық инженер мамандығын оқыды.
Indian Mutiny Medal, Relief of Lucknow and Lucknow clasps
Clarke Medal (1891)
Fellow of the Royal Society (1892)
| resting place = Buried at sea off Cape Town, South Africa
| workplaces =
New Zealand Institute
Auckland Institute · Auckland Museum, Auckland (1867–1869) Paternal grandfather, William Hutton, was the owner of the Gate Burton estate. His signed military statement of services, however, records that he was born at Bracknell, Berkshire, England, on 16 November 1836. He received his early education through Southwell Grammar School, Notinghamshire, and, with a view to entering the Royal Navy, the Royal Naval Academy at Gosport, Hampshire. After brief service as a midshipman in Green's Merchant Service, with three voyages to India in the Alfred, he went on to civil engineer studies at the applied science department of King's College London in 1854–55.
Әскери
18 жас жарымда Хаттон 1855 жылғы 18 мамырда 23-ші (Royal Welsh Fusiliers) атқыштар полкінде еншісімен прапорщик болып қызметке қабылданды. 1855 жылдың қарашасынан 1856 жылдың 8 наурызына дейін Мальтада дислокацияланған ол, 9 наурыз бен 21 шілде 1856 жылдары Қырым соғысына және 28 қыркүйек 1857 жылдан 22 мамыр 1858 жылға дейін Үндістан бүлігіне қатысты. Қырымнан оралғаннан кейін, 1857 жылғы 27 наурызда еншісімен лейтенант шеніне көтерілген полк Қытайдағы соғысқа аттанды, бірақ басқа күштер сияқты, Сингапурда Үндістандағы бүлікке байланысты Калькуттаға қайтарылды. Ол полкімен бірге Мальтаға оралды. 1860 жылы Англияға оралғаннан кейін геологияны зерттеумен шұғылданған Хаттон Лондон геологиялық қоғамының мүшесі болып сайланды. Келесі бірнеше жылда ол Стэф колледжінде, Сандхерст пен Вулвичте әскери дайындықтан өтті. 1862 жылы ол алдымен Корольдік ат артиллериясына, содан кейін 9-шы лансерлерге бекітілді. 1862 жылғы 2 желтоқсанда еншісімен капитан шеніне көтерілгеннен кейін, ол 1863 жылғы 4 ақпанда Лондонның Паддингтон қаласындағы қасиетті Троица шіркеуінде Энни Гугер Монтгомериге үйленді. Ол Мальтадағы полкіне қайта қосылды, бірақ 1863 жылғы 11 қыркүйектен бастап Ирландия штабына, Курагтағы 2-ші жаяу әскер бригадасының бригад майоры болып тағайындалды. Курагта тоғыз айдай болғаннан кейін, Хаттон 1864 жылғы 1 шілдеден бастап Дублиндегі штаб-пәтерге генерал-квартирмейстердің орынбасары болып көшті, содан кейін 1865 жылғы қарашада отставкаға келіп, армиядағы шенінен айырылды.
At the age of 18.5 years, Hutton purchased a commission as ensign in the 23rd (Royal Welsh Fusiliers) Regiment of Foot on 18 May 1855. Stationed at Malta, November 1855–8 March 1856, he moved on to take part in the Crimean War, 9 March–21 July 1856, and Indian Mutiny, 28 September 1857–22 May 1858. Following Crimea, and having advanced to rank of lieutenant by purchase on 27 March 1857, the regiment embarked for the war in China but as with other forces, was diverted at Singapore to Calcutta for the mutiny in India. and accompanied his regiment to Malta. Back in England in 1860, and having devoted some study to geology, Hutton was elected a Fellow of the Geological Society of London (FGS). Over the next few years he completed military training at Staff College, Sandhurst, and Woolwich. In 1862, he was attached first to the Royal Horse Artillery and thereafter to the 9th Lancers. Following elevation to rank of captain by purchase on 2 December 1862, he married Annie Gouger Montgomerie, at Holy Trinity, Paddington, London, on 4 February 1863. He re joined his regiment at Malta but was appointed to the staff of Ireland from 11 September 1863, as Brigade Major, 2nd Infantry Brigade, at the Curragh. After some nine months at the Curragh, Hutton moved to head quarters in Dublin as Deputy Assistant Quarter Master General from 1 July 1864, then, in November 1865, resigned and sold out of the army.
Ғылым
Фредерик, Энни, олардың балалары Элис және Гилберт, сондай-ақ екі қызметші 1866 жылдың 17 қаңтарында «Queen of the North» клиперінде Грейвсендтен шығып, Жаңа Зеландияда жаңа мүмкіндіктер іздеуге бет бұрды. Тристанда да Кунья, Жақсы Үміт мүйісі, Сент-Пол аралы, Тасманияның Оңтүстік мүйісі, Үш король және Жаңа Зеландияның Солтүстік мүйісі арқылы ұзақ сапардан кейін клипер 11 маусымда дүйсенбі күні Оклендтегі Куин-стрит кемежайына жетіп, тоқтады. 1867 жылдың мамыр айында капитан Хаттон Окленд мұражайының басқаруын өз еркімен қолға алды, оның экспонаттары Графтон-жолындағы коттеджінде сақталып келген еді, және мекемені жаңаша реттеуге кірісті. Ол мекемені жақсы тәртіпке келтіруге тырысты. Окленд провинциясының суперинтенданты Джон Уильямсон оны құрметті куратор ретінде бекітті. Ол шатастырылған және дұрыс жазылмаған коллекцияларды реттеп, жіктеді. Сонымен қатар, ол экспонаттарды дайындады, қосымша үлгілер, артефакттар және т.б. алды, сондай-ақ мұражай кітапханасын құруға жұмыстанды. Хаттон мен Томас Гиллис 6 қараша 1867 жылы Окленд комиссарлары кеңесінің мәжіліс залында Окленд философиялық қоғамын құру бойынша алғашқы қоғамдық жиналысты ұйымдастырды, ол көп ұзамай Окленд институты деп аталды. Кездесу Жаңа Зеландия институтын құру үшін Жаңа Зеландияның Бас Ассамблеясы қабылдаған шешімге байланысты болған әңгімеден кейін шақырылды. Институттың Веллингтондағы директоры Джеймс Гектор Гиллиске Жаңа Зеландияда, әсіресе Оклендте филиалдар құрудың қажеттігін ұсынды. Окленд институты 10 маусым 1868 жылы Жаңа Зеландия институтымен ресми түрде біріктірілді. Окленд мұражайы 1869 жылдың қазан айында Окленд институтына берілді. 1867 жылы ол Окленд суперинтендантының тапсыруымен Төменгі Вайкатоның геологиялық зерттеуін жүргізуге кірісті. 8 маусым 1869 жылы ол Марамуа мен Вангамарино өзендері арасындағы маңызды көмір кен орындарын тапқанын хабарлады, оны басқа қоныс аударушы зығыр фабрикасы үшін пайдалануды жоспарлаған. Кейін 1869 жылы Хаттон отбасы Оклендтегі Эпсом үйін сатып, Вайкатоға көшіп, онда Ухангапе ағысының жанында Вайкато өзенінің батыс жағалауындағы Черчилль станциясында бумен жұмыс істейтін зығыр фабрикасын салған. Алайда, Хаттонның кәсібі тиімді болмады, сондықтан оның 500 акр зығыр жерімен бірге зығыр фабрикасы және Ухангапе көлінде орналасқан 2000 акр шаруашылық жері 1872 жылдың наурыз айында сатылымға қойылды. Ол 1866 жылы Жаңа Зеландияның геологиялық қызметіне қосылып, 1874 жылы Отаго провинциясының геологы болды. Сонымен қатар, Отаго университетінде геологиядан дәріс оқыды және ондағы мұражайдың кураторы болды. 1886 жылы Таравера тауының атқылауынан кейін ол ресми есептердің бірін жазып, атқылаудың себебі вулкандық жолмен жер бетіне жеткен балқыған материал екенін болжады. 1880 жылы Хаттон Кентербери колледжінде биология профессоры болды және 1892 жылы Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды. Келесі жылы ол Кентербери мұражайының кураторы болды. Өмірінің соңында Хаттон Австралиялық корольдік орнитологтар одағының президенті болып сайланды. 1891 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльс Корольдік қоғамынан Кларк медалімен марапатталды. Ол 1904 жылдан 1905 жылы қайтыс болғанға дейін Жаңа Зеландия институтының (кейіннен Жаңа Зеландия Корольдік қоғамы) бірінші президенті болды, одан кейін сэр Джеймс Гектор ілескен. Ол 1891 жылдың шілдесінде құрылған Жаңа Зеландия Альпілік клубының алғашқы төрағаларының бірі болды. Ол Веллингтондағы отаршылдық мұражайында (1871–1873) (қазір Жаңа Зеландияның Те Папа Тонгарева мұражайы деп аталады); Отаго мұражайында, Дунединде (1874–1879); және Крайстчерчтегі Кантербери мұражайында (1887–1905) жұмыс істеді. Хаттон 1905 жылдың 27 қазанында Англиядан қайтып келе жатқанда қайтыс болды және Оңтүстік Африканың Кейптауын басып өте жатып теңізге жерленді. Ол Жаңа Зеландияның зоологиясы, ботаникасы немесе геологиясына қатысты ғылыми еңбектері үшін берілетін Хаттон медалімен және Хаттон мемориалдық қорымен еске алынады. Хаттонның теңіз құсы (Puffinus huttoni) және үңгір wētā Neonetus huttoni оның құрметіне аталған.
The Huttons—Frederick, Annie, their children Alice and Gilbert, and two servants—left Gravesend, on the clipper Queen of the North, on 17 January 1866, bound for new opportunities in New Zealand. After a tedious voyage, passing Tristan da Cunha, Cape of Good Hope, Île Saint Paul, South Cape of Tasmania, Three Kings and North Cape of New Zealand, the clipper came to anchor off Queen Street wharf, Auckland, on Monday, 11 June. In May 1867, Captain Hutton volunteered to take charge of Auckland Museum, articles of which had been suffering in its Grafton Road cottage, and sought to put the institution in good order with its relocation to the very large basement room of the new Provincial Government offices on the corner of Princes Street and Victoria Quadrant—The Northern Club building. Accepted as Honorary Curator by the Superintendent of Auckland Province, John Williamson, he worked his way through arranging and classifying the confused and inconsistently recorded collections. Additionally, he prepared exhibition of the objects, received further specimens, artefacts etc. and worked towards establishing a museum library. Hutton and Thomas Gillies initiated the inaugural public meeting of 6 November 1867, held in the Board Room of the Auckland Board of Commissioners, to establish the Auckland Philosophical Society; soon renamed Auckland Institute. The meeting was called immediately following a conversation they'd had in relation to the action taken by the General Assembly of New Zealand in constituting the New Zealand Institute. James Hector, manager of the Institute in Wellington, had recently suggested to Gillies the propriety of establishing branches throughout New Zealand, especially in Auckland. Auckland Institute was formally incorporated with the New Zealand Institute on 10 June 1868. Auckland Museum was transferred to the Auckland Institute in October 1869. In 1867 he was employed by the Superintendent of Auckland to carry out a geological survey of the lower Waikato. On 8 June 1869, he reported the discovery of substantial coalfields between the Maramarua and Whangamarino rivers, which another settler intended to work for his flax mill. Later in 1869, Hutton and family sold their Epsom home in Auckland and moved to the Waikato, where he'd erected a steam powered flax mill at Churchill, a station on the western bank of the Waikato River, near Whangape Stream. Hutton's venture, however, proved uneconomic and in consequence his flax mill with 500 acres of flax land, along with a farm of 2,000 acres situated on Lake Whangape, were put up for sale in March 1872. He'd joined the Geological Survey of New Zealand in 1866, becoming Provincial Geologist of Otago in 1874. At the same time, he was made lecturer in geology at the University of Otago and curator of the museum there. After the 1886 eruption of Mount Tarawera he wrote one of the official reports and postulated the eruption was due to moltern material reaching the surface in a volcanic dyke. Hutton became professor of biology at Canterbury College in 1880, and was elected a Fellow of the Royal Society in 1892. The following year, he also took on the curatorship of the Canterbury Museum. Towards the end of his life, Hutton was made president of the Royal Australasian Ornithologists Union. He was awarded the Clarke Medal by the Royal Society of New South Wales in 1891. He was the first President of the New Zealand Institute (which later became the Royal Society of New Zealand), from 1904 to his death in 1905; he was followed by Sir James Hector. He was one of the inaugural vice chairmen of the New Zealand Alpine Club, which was founded in July 1891. He worked successively at the Colonial Museum, Wellington (1871–1873) (now called Te Papa Tongarewa Museum of New Zealand); Otago Museum, Dunedin (1874–1879); and the Canterbury Museum, Christchurch (1887–1905). Hutton died on the return voyage on the SS Rimutaka from England on 27 October 1905, and was buried at sea off Cape Town, South Africa. He is commemorated in the Hutton Medal and Hutton Memorial Fund, awarded for scientific works bearing on the zoology, botany or geology of New Zealand. Hutton's shearwater (Puffinus huttoni), a sea bird, was named after him and the cave wētā Neonetus huttoni.
Эволюция
1860 жылы ол "Геолог" журналына Чарльз Дарвиннің "Түрлердің шығу тегі" еңбегіне қолдау білдіретін мақала жазды. 1861 жылы ол сол журналда дарвинизмді қорғайтын мақала жазды. Хаттон Дарвинді жаратылысшыл Адам Седжвиктің қарсылықтарынан қорғады, оларды "ауыр, ирониялық бұрмалаулар" деп сипаттады. Ол жаратылысшылдықты "жалған мәлімдеме, мәселенің шешілуінен қашу, білімсіздіктің жамылғысы" деп атады.
In 1860, he wrote a supportive review of Charles Darwin's On the Origin of Species for the journal, The Geologist. In 1861, he wrote an article defending Darwinism in the same journal. Hutton defended Darwin from the objections of creationist Adam Sedgwick, which he described as "gross ironical misrepresentations". He wrote that creationism was a "mere assertion, an evasion of the question, a cloak for ignorance."
Фредерик Уолластон Хаттонның қару-жарағы
Елтаңба – Алтын түсті фонға, қара жолақтың үстінен, сол түсті тік сызық орналасқан, оның ішінде даланың түсімен ойылған үш бұғы басы бейнеленген. Қара және алтын түсті мантап. Елтаңбаның жотасы – Түстердің өрілген гүлшоғырынан, шұбардың алдында, алтын түсті бұғы басы. Девиз – Post tenebras spero lucem (Қараңғылықтан кейін, жарыққа үміт артам).
Armorial bearings—Or, on a fesse sable, surmounted by a pale invected of the last, pierced of the field, three stags' heads caboshed counterchanged. Mantling sable and or. Crest—On a wreath of the colours, in front of a fern brake proper, a stag's head caboshed or. Motto—Post tenebras spero lucem (After darkness, I hope for light)