Томас Гибсон Хендерсон: Солтүстік Ирландия саяхатшысының өмірі мен қызметі
Tommy Henderson
Томас Гибсон Хендерсон – Солтүстік Ирландия саяхатшысы, 1925-1953 жж. парламентте белсенді оппозицияда болған тәуелсіз юнионист. Өмірбаяны мен саяси қызметі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
XX ғасырдағы Солтүстік Ирландия саясаткері Томас Гибсон Хендерсон (13 қазан 1887 – 14 тамыз 1970) – тәуелсіз одақтастық саясаткер. Ол 1925 жылдан 1953 жылға дейін Солтүстік Ирландияның Өкілдер палатасында Ирландияның бөлінуінен басқа барлық мәселелерде одақтастық үкіметтерге қарсы күресті және біршама уақыт бойы өз наразылықтарын жеткізу үшін шамамен он сағат сөйлегенімен белгілі.
20th century Northern Irish politician
Thomas Gibson Henderson (13 October 1887 – 14 August 1970) was an Independent unionist politician. He served in the House of Commons of Northern Ireland from 1925 to 1953 in vigorous opposition to the Unionist governments on all issues other than the partition of Ireland, and is famous for having at one stage spoken for nearly ten hours to outline his disagreements.
Ерте өмір
Хендерсон Белфаст қаласында, 12 Данди көшесінде дүниеге келді және Шанкилл жолы аймағында өсті. Ол темір жұмысшысы Джон Хендерсон мен Мэри Гриббонның ұлы болды. Ол Джерси-стрит ұлттық мектебінде және Хэмпден-стрит ұлттық мектебінде оқыды, содан кейін үй бояушы және әрлеуші болып жұмыс істеді. Ол белсенді кәсіподақ мүшесі және Оранж орденінің мүшесі болды.
Henderson was born in Belfast at 12 Dundee Street and brought up in the Shankill Road area. He was the son of iron worker John Henderson and Mary Gribbon. He was educated at Jersey Street National School and Hampden Street National School, and worked as a housepainter and decorator. He was a strong trade unionist and Orangeman.
Алғашқы саяси мансап
Хендерсон Ирландияның юнионисттік партиясының мүшесі болды. 1918 жылы юнионисттер протестант жұмысшыларының қолдауын күшейту үшін Ольстер юнионисттік еңбек ассоциациясын құруға шешім қабылдағанда, ол құрылтайшы мүшесіне айналып, жетекші тұлғалардың бірі болды және Шанкилл жұмысшылары арасында өте танымал болды. 1920 жылы ол Солтүстік Ирландияның Өкілдер палатасына юнионисттік кандидаттыққа өтініш берді, бірақ іріктеу комиссиясының төрағасы оған бұлжымай қарап, (Хендерсонның бойы орташадан едәуір төмен болған) киімдеріне бояу шашыраған күйде, "Сен кімсің?" деп сұрады. Хендерсон дауыс беруге дейін кездесуден шығып кетті, өзі жеңе алмайтынын біліп, юнионисттерге өзінің қандай адам екенін көрсетуге бел буды. 1923 жылы Хендерсон Белфаст қалалық кеңесіне тәуелсіз юнионист ретінде сайланды және өмірінің соңына дейін осы мандатын сақтап қалды. 1925 жылғы сайлауда ол Белфаст Солтүстік сайлау округінен сайланды, 10,306 бірінші басымдық дауысымен сайлау квотасын алғашқы санауда-ақ орындады – бұл көрсеткішті алғаш рет қол жеткізген кандидат болды. 1929 жылғы сайлаудан бастап ол Белфаст Шанкилл сайлау округінің депутаты болып сайланды. Хендерсон Стормонтта юнионисттік үкіметке қарсы бір адамдық оппозиция ретінде көзге түсті. Ол жұмысшы табының мүддесін қорғап, бай жер иелерінің мүддесін қорғаған үкіметті қатты сынады. Ол шекара мәселесінде олардың толық қолдауында екенін және Ирландия еркін мемлекетіне жер беруге де қарсы екенін мәлімдеді. Бұл юнионисттерге Хендерсонның ирланд ұлтшылдарымен жиі дауыс бергенін пайдалануға мүмкіндік берді, осылайша ол олармен келіседі деген ой тудырды.
Henderson was a member of the Irish Unionist Party and when the Unionists decided to establish the Ulster Unionist Labour Association to bolster their support with Protestant workers in 1918, he became a founder member and one of the leading personalities and very popular among the Shankill workers. In 1920, he offered himself as a potential Unionist candidate for the House of Commons of Northern Ireland at the first election but was met by a patronising response from the Chairman of the selection meeting who looked down at him (Henderson was significantly below average height) in his ill fitting and paint spattered clothes and asked "What kind of a man are you?". Henderson left the meeting before the ballot, knowing he could not win and determined to show the Unionists exactly what kind of a man he was. In 1923, Henderson was elected as an independent Unionist to Belfast City Council. He was to retain the seat until his death. At the 1925 election, he fought the Belfast North constituency and topped the poll with 10,306 first preference votes, the only candidate to have the electoral quota on the first count. From the 1929 election he was elected as member for Belfast Shankill. Henderson distinguished himself at Stormont by becoming almost a one man opposition to the Unionist government. He loudly spoke up on behalf of the working class and criticised the government for defending the interests of the rich landowners. He was insistent that he was four square behind them on the issue of the border and just as opposed to any land concessions to the Irish Free State. This did not prevent the Unionists using the fact that Henderson often voted with the Irish Nationalist members to imply that he agreed with them.
Қаражатты бөлу туралы заң жобасы
Хендерсонның парламенттік мансабының ең жоғары нүктесі 1936 жылғы 26 мамырда болды, ол жылдық Ассигнование туралы заң жобасы бойынша сөйлеуге бел буды, бұл үкіметтік шара әр ведомство мен қызметке қаржы жұмсауын регламенттеді. Хендерсон түстен кейін сөйлеуді бастады, оппозициялық пікірталасқа қысқа үзіліс жасағаннан кейін, кешке қайта жалғастырды. Ол әр ведомствоның саясатын тізбектеп, келіспейтін тұстарын атап, үкімет саясатын сынады, ал Солтүстік Ирландия Еңбек партиясының жанындағы депутат оған су әкеліп тұрды. 27 мамыр күні таңғы 3:55-те ол шамамен он сағат сөйледі. Палатаның басқа мүшелері заң жобасын мерзімінен бұрын қабылдау қажет болғандықтан, соңына дейін қалуға мәжбүр болды. Бұл сол кездегі Британ империясының барлық заң шығарушы органдарындағы ең ұзақ сөйлеу еді.
The high point of Henderson's Parliamentary career came on 26 May 1936 when he decided to speak on the annual Appropriation Bill, a government measure which applied spending to each department and service. Henderson began speaking in the early afternoon, and after a short interruption for an opposition debate, resumed speaking in the evening. He went through each department listing the policies he disagreed with and attacking government policy, being sustained by glasses of water handed to him by the Northern Ireland Labour Party member in the next seat. By the time he sat down at 3:55 AM on 27 May, he had spoken for almost ten hours. The other members of the House had to stay to the end because the Bill was against its deadline to be passed. This was at that point the longest speech in any British Empire legislature.
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде
Хендерсон Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Солтүстік Ирландия үкіметінің тиімді әуе шабуылынан қорғану шараларын қабылдамағаны үшін ашық сынады, нәтижесінде 1941 жылдың 15 сәуірінде Белфаст бомбаланғанда көптеген адам қаза тапты (дегенмен, ол қоғамдық қауіпсіздік министрі Джон Макдермотты, техникалық жауапкершілігіне қарамастан, сынға алмады). Басқа бір оқиғада, ол Лондондерри графының оны Белфасттағы Гранд-Централ қонақ үйінің жеке бөлмесіне Германия мәселесін талқылауға шақырғанын айтты. Ұлыбритания үкіметінде қызмет еткен белгілі унионист графтың Германияға көңіл білдіретіні күдік тудырды.
Henderson was a vocal critic of the Northern Ireland government's failure to put in place effective air raid precautions during the Second World War, which led to severe loss of life when Belfast was bombed on the night of 15 April 1941 (although he excluded the Minister of Public Security, John MacDermott from the criticism despite his technical responsibility). In an unconnected incident, he told of an occasion when the Marquess of Londonderry had invited him to a private room in the Grand Central Hotel in Belfast to discuss Germany. The Marquess, who was a leading Unionist who had held office in the United Kingdom government, was suspected of having pro German sympathies.
Соғыстан кейінгі
Хендерсонның жергілікті демеуі өте күшті болғандықтан, 1945 жылғы сайлауда унионистер оған қарсы тұрмады. Сол сияқты, 1949 жылы бөлісу мәселесі ең маңызды міндет болғанда, ол жалғыз қалды. Дегенмен, Хендерсон ұзақ жылдық тәжірибесіне қарамастан, енді бұрынғыдай тиімді болмады. 1953 жылғы сайлауда Солтүстік Ирландияның Еңбек партиясы және унионистер оған қарсы шығып, ол жеңіліске ұшырады. Хендерсон Белфаст қалалық кеңесіндегі өкілдігін сақтап қалды (ол 1943 жылы қаланың жоғары шерифі болған). Оның адалдығы үшін 1964 жылдан бастап Белфаст қаласының құрметті азаматы атағымен марапатталды.
With Henderson's local support so high, the Unionists did not oppose him in the 1945 election. Likewise, he was left alone in 1949 when the issue of partition was made a total priority. However Henderson, despite his long years of experience, had now become less effective. At the 1953 election both the Northern Ireland Labour Party and the Unionists challenged him and he was defeated. Henderson retained his seat on Belfast City Council (of which he had been High Sheriff in 1943). Reward for his dedication came with the award of Freeman of the City of Belfast from 1964.