Кіріспе

Латвияның тарихи аймағы, Латвия аймағы

Селония (; ), сондай-ақ Аугшземе ("Жоғарғы Жер") деп те аталады, ол тарихи Латвия жерлерінің бірі болып табылады. Ол Семигалияның тарихи аймағының шығыс бөлігін және солтүстік-шығыс Литваның бір бөлігін қамтиды. Оның бас қаласы және мәдени орталығы – Екабпилс. Селония тілі жойылып кеткен, алайда тұрғындарының бір бөлігі әлі де латгалия диалектісінде сөйлейді.

Тарих

Селония аумағы латыс заңнамасымен былай анықталады: Даугаваның сол жағалауындағы Айзкраукле қаласының бөлігі, Даудзесе ауданы, Яуньелгава ауданы, Яуньелгава қаласы, Нерета ауданы, Маззалве ауданы, Пилскалне ауданы, Сеце ауданы, Сēрене ауданы, Стабурагс ауданы, Сунаксте ауданы, Залве ауданы, Бебрене ауданы, Демене ауданы, Двиете ауданы, Эглаине ауданы, Илуксте қаласы, Калкуне ауданы, Лауцеса ауданы, Медуми ауданы, Пилскалне ауданы, Проде ауданы, Салиена ауданы, Скрудалиена ауданы, Субате қаласы, Свенте ауданы, Шēдере ауданы, Таборе ауданы, Вецсалиена ауданы, Даугавпилс қаласының Даугаваның сол жағалауындағы бөлігі, Акнисте ауданы, Акнисте қаласы, Асаре ауданы, Āбеļi ауданы, Дигнажа ауданы, Дунава ауданы, Елкшни ауданы, Гāрсене ауданы, Екабпилс қаласының Даугаваның сол жағалауындағы бөлігі, Кална ауданы, Леймани ауданы, Рите ауданы, Рубене ауданы, Сēлпилс ауданы, Сала ауданы, Саука ауданы, Виесите қаласы, Виесите ауданы, Заса ауданы, Каплава ауданы және Краслава қаласының Даугаваның сол жағалауындағы бөлігі. Селониялықтарды бағындыру және шомылдыру рәсімінен өткізу 1208 жылы Букшоведен Альберт Сельпистің төбелі бекінісін (castrum Selonum) басып алғаннан кейін басталды. "Селондықтар" термині, әрине, ливондық "Highlanders" атауын неміс тілінде аударған, бұл селондықтар мен аукштаитиандықтар бір этносқа тиесілі деген болжамға әкеледі. Генрихтің Ливон хроникасында селондар литвалықтардың одақтастары ретінде сипатталады. 1218 жылы аймақ Селония епархиясын құрды, бірақ 1226 жылы осы епархияның бір бөлігі Рига архиепископлығына қосылды және Семигалия епархиясы құрылды. 1561 жылдан кейін Селония Курландия мен Семигалия герцогтігінің құрамына кірді. Қазіргі уақытта аймақта негізінен латыштар тұрады, ал оңтүстік-шығыс муниципалитеттердегі (Илюксте муниципалитеті мен Даугавпилс муниципалитеті) орыс, поляк, белорус және литвалық азшылықтар көбірек.

Тарихи шекаралар

Тарихи құжаттардың арасында 1261 жылғы Миндаугастың сыйға тарту актісі Селония жерлерінің Қылышбастар орденіне берілуін ең жақсы сипаттайды. Олардың шекарасы Даугавадан, Даугавпилс қамалына жақын Науйенеден басталып, Копкелис арқылы Луодис көліне дейін, содан соң солтүстікке қарай Дусета өзенімен Сартай көліне және Швентоджи бұлағына қарай созылды. Одан әрі Латува, Вашуока және Виешинта өзендеріне дейін, Левво өзенінің бойымен солтүстікке қарай Мушаға (Муса) және төмен ағысқа қарай, Бабите сағасына дейін жетті (Būga, 1961, 273–274). Осылайша, 13 ғасырдың екінші жартысындағы Селония шекараларын сипаттайтын тарихи дереккөздер өте нақты. Тіл білімі маманы Казимиер Буга, тек тілдік деректерге сүйене отырып, Селония аумағының оңтүстік шекарасы шамамен Салакас, Таурагнай, Утена, Сведасай, Субачюс, Палевенэ, Пасвалис және Салочай қалалары арқылы өтетінін анықтады. Литваның Селония аймағының аймақтық тарих мұражайы 1928 жылы Біржай қамалында құрылды.