Кіріспе

Bulbul tarang, Gurmukhi, (ਬੁਲਬੁਲਤ੍ਰੰਗ сөзбе-сөз "тұмсықтардың толқыны", баламалы түрде үнді немесе панджаби банжосы) – Панджабтан (ਪੰਜਾਬ) шыққан, жапондық тайшоготодан дамыған, 1930 жылдары Оңтүстік Азияға келген күрделі ішекті аспап. Аспапта екі жиын сым бар, бірі гул үшін, екіншісі мелодия үшін. Сымдар тақта немесе тақташа үстінен өтеді, ал олардың үстінде жазу машинасы пернелеріне ұқсас пернелер орналасқан, оларды басу арқылы сымдардың ұзындығы өзгеріп, дыбыз биіктігі көтеріледі.

Тюнинг

Мелодиялық ішектер әдетте бір нотаға немесе октаваларға келтіріледі, ал дрон ішектері мелодиялық ішектердің бірінші және бесінші ноталарына келтіріледі. Осылай келтірілген аспап унитоникалық болады, яғни әртүрлі тональностьтарға өтуге қолданылмайды, себебі Үндістанның әуендік музыкасы Батыс, негізінен гармониялық музыкадан түбегейлі өзгеше музыкалық теориялық жүйеде нәзік, микротондық интервалдарды білдіруге көбірек мән береді; сондықтан басқа тональностьтарға өту соншалықты маңызды емес. Мелодиялық ішектерді қалауынша әртүрлі ноталарға келтіруге болады, бірақ бұл оны көп тональностьды етеді, сонымен қатар ойнауын қиындатады. Бұлбұл таранг көбінесе ән салуға сүйемелдеу үшін қолданылады. Автогарп сияқты, түйме басылғанда аккорд таңдалынады, ал ішектер көбінесе садақпен тартылады немесе медиатормен тартылады.

Қатынасты құралдар

Үнді нұсқасы кейде "үнді банжосы" немесе "жапон банжосы" деп аталады, себебі ол таишокотодан шыққан; Германия мен Австриядағы ұқсас аспаптар аккордолия, ал Пәкістанда бенжу деп аталады. Мальдив аралдарында ол коттафоши, ал Фиджидегі үнді диаспорасында медолин (мендолинден кейін "мендолин" деп айтылады) деп белгілі. Одан да күрделі және электрленген нұсқасы шахи баджа деп аталады.