Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық автор
American author
Крамлидің алғашқы жарияланған романы, 1969 жылғы «Каденс санау үшін біреу» Филиппин мен Вьетнам елдерінде өрбітіп, 1966 жылы Айова жазушылар шеберханасында шығармашылық жазу бойынша магистрлік диссертациясы ретінде бастау алды. Оның «Соңғы жақсы сүйіс», «Мексикалық ағаш үйрек» және «Дұрыс ақымақтық» романдарында алкогольге тәуелді, бұрынғы армия офицері, жеке тергеуші К. В. Сугрю кейіпкері бейнеленген. «Бұрыс іс», «Биелейтін аю» және «Соңғы ел» романдарында тағы бір жеке тергеуші – Мило Милодрагович та бар. «Шекара жыландары» романында Крамли осы екі кейіпкерді біріктірді. Крамли өзінің екі жеке детективі туралы: «Милоның бірінші ойы – көмектесу, ал Сугрюдікі – аяғыңа оқ тигізу» дейді. Ол Нейл Стивенсон сияқты басқа жанрлардағы жазушылармен де таныс болған, бірақ кең танылуға ие бола алмады. «Неге екенін білмеймін», – деді Крамли 2001 жылғы сұхбатында. – «Басқа жазушылар мені жақсы көреді. Бірақ 10-12 жылға дейін Францияда және Жапонияда Америкадағыдан көбірек ақша таптым. Мен жанрлық кітап нарығында ешбір орынға сыймаймын деп ойлаймын».
Crumley's first published novel, 1969's One to Count Cadence, which was set in the Philippines and Vietnam, began as the thesis for his master's degree in creative writing from the Iowa Writers' Workshop in 1966. His novels The Last Good Kiss, The Mexican Tree Duck and The Right Madness feature the character C. W. Sughrue, an alcoholic ex army officer turned private investigator. The Wrong Case, Dancing Bear and The Final Country feature another P. I., Milo Milodragovitch. In the novel Bordersnakes, Crumley brought both characters together. Crumley said of his two private detectives: "Milo's first impulse is to help you; Sughrue's is to shoot you in the foot." as well as writers from other genres such as Neal Stephenson, but he never achieved mainstream success. "Don't know why that is," Crumley said in an interview in 2001, "Other writers like me a lot. But up until about 10 to 12 years ago, I made more money in France and Japan than in America. I guess I just don't fit in anyplace in the genre book marketplace."
Дәйексөздер
Бұл орындалды. Бұл менің соңғы елім болмауы мүмкін. Мен әлі күнге дейін мойнымның артында аюдың дәмін сеземін, оның қандары кінәсіздердің қанынан ащы, ал ескі жүрегімнің бір бұрышында махаббаттың дәмін еске аламын. Бұл, мүмкін, тек тоқтау орны ғана. Салқын сыра ішуге ыңғайлы, жылы орын. Бірақ менің соңғы елім қайда болса да, мен өлгенде күлім менің Монтанаға қайтарылады. Мен, мүмкін, махаббатты іздеуді тоқтаттым. Әлде жоқ. Парижге баруым мүмкін. Кім біледі? Бірақ мен ешқашан Техасқа қайта бармаймын. "Соңғы ел" (2001)
It's done. This may not be my final country. I can still taste the bear in the back of my throat, bitter with the blood of the innocent, and somewhere in my old heart I can still remember the taste of love. Perhaps this is just a resting place. A warm place to drink cold beer. But wherever my final country is, my ashes will go back to Montana when I die. Maybe I've stopped looking for love. Maybe not. Maybe I will go to Paris. Who knows? But I'll sure as hell never go back to Texas again. The Final Country (2001)
Мен Абрахам Трахарнға кездескенімде, ол Калифорниядағы Сономаның шетіндегі қираған үйдің ішінде, Файрболл Робертс атындағы алкогольге тәуелді бульдогпен бірге сыра ішіп, көктемнің әдемі күнін құртып жатқан еді. "Соңғы жақсы сүйіс" (1978)
When I finally caught up with Abraham Trahearne, he was drinking beer with an alcoholic bulldog named Fireball Roberts in a ramshackle joint just outside Sonoma, California, drinking the heart right out of a fine spring afternoon. The Last Good Kiss (1978)
Ұлым, ішімдік ішпейтін адамға ешқашан сенбе, себебі ол, әдетте, өзінің қадір-қасиетін жоғары қоятын, дұрыс пен бұрысты әрқашан білетіндей сезінетін адам болады. Олардың кейбіреулері жақсы адамдар, бірақ жақсылық атынан олар әлемде көптеген азаптарға себеп болады. Олар – соткерлер, араласып жүретіндер. Және, ұлым, ішіп, бірақ мас болғысы келмейтін адамға да сенбе. Олар көбінесе ішкі бір қорқыныштан қорқады, өйткені олар өзінің қорқақ, ақымақ немесе зұлым екенінен сескенеді. Өзінен қорқатын адамға сенуге болмайды. Бірақ кейде, ұлым, дәретхананың алдында тізе бүгіп отыратын адамға сенуге болады. Мүмкін, ол кішіпейілділік пен адамның табиғи ақымақтығы туралы білім алып, өзін қалай сақтап қалуға болатынын үйреніп жатқан шығар. Адамның өзін тым қатаң ұстауы қиын, ол өзінің ішегін лас дәретханаға құсып тастағанда. "Бұрыс жағдай" (1975)
Son, never trust a man who doesn't drink because he's probably a self righteous sort, a man who thinks he knows right from wrong all the time. Some of them are good men, but in the name of goodness, they cause most of the suffering in the world. They're the judges, the meddlers. And, son, never trust a man who drinks but refuses to get drunk. They're usually afraid of something deep down inside, either that they're a coward or a fool or mean and violent. You can't trust a man who's afraid of himself. But sometimes, son, you can trust a man who occasionally kneels before a toilet. The chances are that he is learning something about humility and his natural human foolishness, about how to survive himself. It's damned hard for a man to take himself too seriously when he's heaving his guts into a dirty toilet bowl. The Wrong Case (1975)
Мұрағаттық дереккөздер
Джеймс Крамлидің қағаздары Сан-Маркостағы Техас штаты университетінің Витлифф жинағында сақтаулы.
The James Crumley Papers are housed at the Wittliff Collections, Texas State University in San Marcos.