Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық судья, Солтүстік Каролинаның бас судьясы Томас Раффин (1787–1870) – американдық юрист және Солтүстік Каролина Жоғарғы Сотының судьясы, 1829 жылдан 1852 жылға дейін және қайта 1858 жылдан 1859 жылға дейін қызмет еткен. Ол 1833 жылдан 1852 жылға дейін осы соттың бас судьясы болды.
American judge
the North Carolina Chief Justice
Thomas Ruffin (1787–1870) was an American jurist and justice of the North Carolina Supreme Court from 1829 to 1852 and again from 1858 to 1859. He was chief justice of that Court from 1833 to 1852.
Өмірбаян
Томас Раффин 1787 жылғы 17 қарашада Вирджиния штатының Кинг және Квинс округіндегі Ньюингтон қаласында анасының әкесі Томас Роанның үйінде дүниеге келді. Раффин Нью-Джерси колледжін бітіріп, Арчибальд Мерфидің жетекшілігімен Солтүстік Каролинада заңгерлік білім алды. Ол Солтүстік Каролина штатының Хиллсборо қаласында заңгерлік тәжірибесін бастады, сонымен қатар шаруашылықпен айналысты. Ол бірнеше рет Солтүстік Каролина штатының Ұлы Жиналысына сайланды және 1816-1818 және 1825-1828 жылдары Жоғарғы сот судьясы қызметін атқарды. 1828 жылы штат Раффинді Солтүстік Каролинаның Мемлекеттік банкін қарыздан құтқару үшін жаңа президент етіп тағайындады, ол бір жылдың ішінде осы міндетті орындады. Бұдан кейін заң шығарушы орган оны штаттың жоғарғы сотына мүше етіп тағайындады.
Thomas Ruffin was born on November 17, 1787, at the residence of his maternal grandfather Thomas Roane at Newington in King and Queen County, Virginia. Ruffin graduated from the College of New Jersey and studied law in North Carolina under Archibald Murphey. He began law practice in Hillsborough, North Carolina, where he farmed. He was elected to several terms in the North Carolina House of Commons and served as a Superior Court judge from 1816 to 1818 and 1825 to 1828. In 1828, the state called upon Ruffin to bring the State Bank of North Carolina out of debt as its new president, which he did in one year. The legislature then named him to the state supreme court.
Жоғарғы Сот қызметі
1829 жылы бұрынғы Жоғарғы Сот судьясы және Мемлекеттік Банк президенті Руффиннің сайлануы Солтүстік Каролина Жоғарғы Сотының сақталуын қамтамасыз етті, – деп мәлімдейді Мартин Бринкли. Гарвард құқық мектебінің деканы Роско Паунд оны американдық тарихтың ең ұлы он заңгерінің бірі деп атады. Руффин Солтүстік Каролинаның жалпы құқығын экономикалық өзгерістердің құралына айналдырып, түбегейлі өзгертті. Оның "Мемлекеттік қажеттілік үшін жеке меншікті алып қою құқығы" тақырыбындағы жазбалары Солтүстік Каролинаға теміржол желісін кеңейтуге жол ашты, соның арқасында "Рип Ван Винкл штаты" өнеркәсіптік революцияны қабылдады. Руффиннің пікірлері АҚШ-тың барлық апелляциялық соттарында маңызды дәлел ретінде пайдаланылды. Оның шешімдерінің сол кезде Оңтүстік-Батыс штаттары (Алабама, Луизиана, Теннеси, Арканзас және Миссисипи) деп аталған аймақтың құқықтық жүйесінің дамуына тигізген әсері, осы штаттарға Солтүстік Каролинадан көптеген адамдар көшіп келгендігіне байланысты, Руффиннің өзінде кең танылуына себеп болды. Халық "қатаң пайғамбар" деп атаған Руффиннің беделі, оның сотын популист саясаткерлердің ықпалынан сақтады. Әділеттемеші Уильям Гастон және Руффин, оны әріптестері 1833 жылы бас судья етіп сайлады (халық арасында кең таралған, бірақ күмәнді есеп бойынша, тиыстың сырға салынған нәтижесімен), өздерінен кем талантты әріптес судьяларына басымдық танытып, замандастарын таң қалдырған шешімдер шығарды: "Одақтас штаттардың ешқайсысы, тіпті АҚШ та, осындай білікті сотқа ие болған емес, оған теңесетін де азаматтар бар емес". Руффин құл иесі және құл саудагері ретінде құлдықпен байланысты болды, кейде жасырын және заңсыз жолмен, бұл оның осы институтты қорғаған ең қыңыр шешімдерінің біріне әкелді. Руффин Солтүстік Каролина – Манн ісі (1830) бойынша шешім шығарды, ол құл иесінің құлға деген "шектеусіз" билігін бекітті. Руффин сонымен қатар Dougherty v. Stepp (1835) ісінің авторы, ол американдық құқық мектептеріндегі бірінші курс студенттерін жылжымайтын мүлікке қатысты құқық бұзушылықтар туралы білім беру үшін қолданылатын негізгі материал болып табылады. Руффин 1852 жылы Аламанс округіндегі плантациясына зейнетке шықты, бірақ 1858 жылы заң шығарушы орган оны қайтадан Сотқа шақырды. Ол шамамен бір жылдан кейін, 78 жасында тағы да зейнетке шықты.
"The election of former Superior Court Judge and State Bank President Ruffin to the bench in 1829 effectively ensured the North Carolina Supreme Court's survival," according to Martin Brinkley. Ranked by Harvard Law School Dean Roscoe Pound as one of the ten greatest jurists in American history, Ruffin singlehandedly transformed the common law of North Carolina into an instrument of economic change. His writings on the subject of eminent domain—the right of the state to seize private property for the public good—paved the way for the expansion of railroads into North Carolina, enabling the "Rip Van Winkle State" to embrace the industrial revolution. Ruffin's opinions were cited as persuasive authority by appellate tribunals throughout the United States. His decisions' influence on the developing jurisprudence of the states then known as the Southwest (Alabama, Louisiana, Tennessee, Arkansas, and Mississippi), settled by emigrating North Carolinians in large numbers, made Ruffin a celebrated figure at home. Public veneration of the "stern prophet," as Ruffin was called, preserved his court from destruction by populist politicians. Together, Justice William Gaston and Ruffin, whom his colleagues elected Chief Justice in 1833 (by a coin toss, according to a popular but probably apocryphal account), dominated their less talented brother judges, rendering treatise like opinions that inspired one contemporary to exclaim: "No State of the Union . not even the United States, ever had a superior Bench; few ever had its equal." Ruffin was involved, sometimes secretly and illegally, in the slave industry as an enslaver and a slave trader, which led directly to one of his most heinous rulings protecting the institution. Ruffin delivered the decision in the case of North Carolina v. Mann (1830), which sanctioned the "absolute" power of an enslaver over an enslaved person. Ruffin also authored the Dougherty v. Stepp (1835), a staple of first year Torts classes in American law schools used to teach students about the tort of trespass upon real property. Ruffin retired in 1852 to his plantation in Alamance County, but the legislature called him back to the Court in 1858. He retired again after about one year, at the age of 78.
Кейінгі өмірі мен мұрасы
Оның үйі, Хиллсбородағы Руфин Роулхак үйі, 1870 жылы қайтыс болғанға дейін оның тұрағы болды және 1971 жылы тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілді. Заңгерлік және саяси мансабынан өзге, Руфин жаңашыл фермер болды және 1854 жылдан 1860 жылға дейін штаттағы Ауыл шаруашылығы қоғамының президенті қызметін атқарды. Осы қызметінде ол Солтүстік Каролина штатының жәрмеңкесін басқарды. Ол соғыстан бұрынғы ауыл шаруашылығы реформаторы, туысы Эдмунд Раффинмен тығыз байланыста болды. Руфин сондай-ақ Шапел-Хиллдегі Солтүстік Каролина университетінің сенімділер кеңесінде шамамен 24 жыл бойы қызмет етті. Университеттегі Руфин Холл ғимараты бастапқыда оның құрметіне аталған, бірақ 2020 жылы университеттің қамқоршылар кеңесі оны тек оның ұлы Томас Руфин кішінің есімін атауға бейімділігін шешті. Рокингем округіндегі Руффин поселкесі Томас Руфиннің есімімен аталады. Ралидегі Солтүстік Каролина апелляциялық сотының ғимаратында орналасқан Руфинның мүсіні 2020 жылы алынып тасталды. Кейін сол жылы Солтүстік Каролинаның Жоғарғы соты сот залынан Руфинның портретін алып тастады.
His home after the end of the American Civil War until he died in 1870, the Ruffin Roulhac House at Hillsborough, was listed on the National Register of Historic Places in 1971. In addition to his legal and political career, Ruffin was an innovative farmer and was president of the state's Agricultural Society from 1854 to 1860. In that capacity, he oversaw the North Carolina State Fair operation. He maintained close contact with his cousin Edmund Ruffin, a noted antebellum agricultural reformer. Ruffin was also a trustee of the University of North Carolina at Chapel Hill for some 24 years. A building at the university, Ruffin Hall, was initially named for him, but in 2020, the university board of trustees decided it would tentatively refer only to his son, Thomas Ruffin Jr. The unincorporated community of Ruffin, in Rockingham County, is named for Thomas Ruffin. A statue of Ruffin once stood at the North Carolina Court of Appeals building in Raleigh but was removed in 2020. Later that same year, the North Carolina Supreme Court removed a portrait of Ruffin from its courtroom.