Кіріспе

Алабама штатында белсенді болған партия – Ұлттық Демократиялық партия, сондай-ақ "Алтын демократтар" деп танылған, 1896 жылғы президенттік сайлауда ресми партия үміткері Уильям Дженнингс Брайанға қарсы шыққан "Бурбон демократтарының" қысқа ғұмырлы саяси партиясы. Сол кездегі ахуалда партия "либералды" партия болып саналды, бірақ бүгінгі АҚШ саяси контекстінде бұл салық саясатын консервативті немесе классикалық либералды көзқарасқа жақын. Көптеген мүшелері Гровер Кливлендтің жақтастары болды, себебі олар Брайанды қауіпті адам деп есептеді және оның "тегін күміс" ұсыныстары экономиканы құлдиратынын айтты. Олар президенттікке Иллинойс штатының бұрынғы республикалық губернаторы және Одақ армиясының генералы Джон М. Палмерді, ал вице-президенттікке Кентукки штатының бұрынғы губернаторы және Конфедерация армиясының генералы Саймон Боливар Бакнерді ұсынды. Сонымен қатар, олар Конгресске және басқа да лауазымдарға бірнеше үміткерлерді тікелей ұсынды, олардың ішінде Кентукки штатынан Уильям Кэмпбелл Престон Брекинридж болды.

Шолу

Жаңа партияның негізін қалаушылар Томас Джефферсон, Эндрю Джексон және Гровер Кливлендтің идеалдарын сақтауды мақсат тұтқан демократтардың көңілі қалған топтарынан шыққан адамдар еді. Партияның атқару комитеті алғашқы ресми мәлімдемесінде Демократиялық партияны Брайанды кандидат етіп ұсынғандығы үшін осы дәстүрден бас тартқан деп айыптады. Олар демократтардың бір ғасырдан астам уақыт бойы "әрбір адамның, егер заңмен шектелмесе, өз бақытына жетуге қабілеттілігіне" және "ешбір адамды бірдей құқықтар мен мүмкіндіктерден айырмайынша, кез келген әрекетті бейбіт түрде істеуге құқығы мен мүмкіндігіне" сенгенін мәлімдеді. Олар "сөз бостандығы, дін бостандығы, сауда бостандығы және келісімшарт жасау бостандығы үшін күресті, олардың барлығы демократиялық партияның ғасырлық ұраны – «Жеке Бастылық» ұғымымен байланысты". Партия демократтардың инфляциялық саясатын да, республикашылдардың протекционизмін де сынады. Партияға классикалық либералдардың белгілі өкілдері қолдау көрсетті. Олардың қатарында президент Кливленд, «The Nation» журналының редакторы және баспагері Э. Л. Годкин, Бостондық өрттен сақтандыру компаниясының директоры, тоқыма өндірушісі және еркін нарықты қолдаушы Эдвард Аткинсон, Нью-Йорк қаржыгері және меценаты Спенсер Траск, «Chicago Tribune» газетінің редакторы, кейін «New York Evening Post» газетінің редакторы Хорас Уайт, сондай-ақ жетекші саяси реформатор және президент Джон Квинси Адамстың немересі Чарльз Фрэнсис Адамс кірді. Палмер мен Бакнерді қолдаған тағы екі адам 1896 жылдан кейінгі онжылдықтарда танымал болды: Ұлттық афроамерикандықтар қауымдастығының алғашқы президенті Мурфилд Стори және антиимпериалист және азаматтық бостандықтарды қолдаушы журналист Освальд Гаррисон Виллард. Дегенмен, Палмер мен Бакнерді қолдаған ең танымал адамдар кейінгі жылдары прогрессивизмнің негізін қалаушылар Луи Брандейс және Вудро Вильсон болды. Партия идеалдарын қолдаған көптеген адамдар сайлауда республикалық кандидат Уильям МакКинлиге дауыс берді, бірақ партия 137 000 дауыс жинады, бұл ұлттық дауыс санының шамамен 1,0% құрады. МакКинли сайланғаннан кейін, кейбір «алтын демократтар» сайлауды өз партиясының үлкен жеңісі деп көрсетуге тырысты және жек көрінетін Брайанның жеңілісі «алтын демократтардың» Демократиялық партияны қайтаруына мүмкіндік береді деп сендірді. Сайлаудан кейінгі редакциондық мақаласында Генри Уоттерсон: «Палмер мен Бакнер елді ұяттан сақтап, партияны құлдыраудан құтқарды» деді. «Алтын демократтар» 1904 жылы Алтон Паркерді кандидат етіп ұсынғанмен, Брайан мен оның жақтастары Демократиялық партияны ұзақ мерзімге бақылауға алды. Брайан 1900 және 1908 жылдары Демократиялық партиядан қайта кандидат болды, ал Вудро Вильсон мен Франклин Д. Рузвельт сияқты заманауи либералдар көптеген популистік ұсыныстарды заңға енгізді. 1898 жылғы сайлаудағы көңіл көншілік нәтижелерден кейін атқару комитеті 1900 жылы партияны таратуға шешім қабылдады. Оның көптеген мүшелері 1900 жылы МакКинлидің империалистік сыртқы саясатына қарсы болғандықтан, Демократиялық партияға қайта оралды.

Платформа

Бұл платформа 1896 жылдың 3 қыркүйегінде Индианаполисте өткен Ұлттық демократиялық партияның съезінде қабылданды: Бұл съезд американ халқының ар-намысы мен әл-ауқатының негізі болатын қағидаларды сақтау үшін шақырылды, соның арқасында Одақтағы демократтар өздерінің патриоттық күштерін біріктіріп, елінің апаттан және партияның құлдырауынан сақтауға тырысады. Демократиялық партия барлық сенім мен жағдайына қарамастан, әрбір адамға тең және әділ қарауға; жақсы үкіметтің шегінде жеке адамның ең жоғары бостандығына; Федералдық үкіметтің конституциялық күшін сақтауға, қоғамдық сенімді нығайтуға және салауатты ақша жүйесін қолдауға міндеттенді; сондай-ақ, әкешілдікке және барлық сыныптық заңнамаға қарсы тұрады. Чикаго конвенциясының жарияламалары жеке бостандыққа, жеке келісімдер жасау құқығына, сот жүйесінің тәуелсіздігіне және Президенттің федералдық заңдарды орындау өкілеттігіне шабуыл жасайды. Олар күмістің бағасын заң арқылы көтеруге, ақша стандартымызды девальвациялауға және үкімет тарапынан қағаз ақшаны шексіз шығаруға қаулылы қадам жасайды. Олар демократиялық тарифтік реформадан республикалық одақтастарының құрметіне бас тартып, салық саясатындағы протекционистердің қолдауын алуға тырысады. Осы және басқа да демократиялық қағидалардан ауытқуларды ескере отырып, біз осы конвенцияның кандидаттарын қолдамаймыз және оның актілеріне бағынбаймыз. Демократиялық партия Чикагода өз атынан жариялаған доктрина мен саясаттың арқасында жеңіске жетті. Алайда, ұлттық конвенциядан осындай мәлімдемелер жасауға мүмкіндік берген жағдайлар Республикалық партияның сыныптық заңнамасының салдары болып табылады. Ол көп жылдар бойы заң арқылы бағаларды көтеру және ұстап тұру үшін Үкіметтің құқығы мен міндетін жариялайды және қазіргі кемшіліктерге қатаң және әділетсіз салық салудан басқа ешқандай шешім ұсынбайды.