Sunbeam 350HP: 1920 жылғы авиаторлық қозғалтқышты автокөлік. Жылдамдық рекордтарын жасау үшін қолданылған, қуатты V12 қозғалтқышы бар. Тарихы мен техникалық ерекшеліктері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Аэро қозғалтқышты автомобиль
Aero engined car
Sunbeam 350HP – 1920 жылы Sunbeam компаниясы құрастырған, әуе шағынақозғалтқышы бар автомобиль. Бұл, әуе шағынақозғалтқыштарымен жабдықталған, жер үсті жылдамдық рекордтарын жасаған бірнеше машинаның алғашқысы болды.
The Sunbeam 350HP is an aero engined car built by the Sunbeam company in 1920, the first of several land speed record breaking cars with aircraft engines.
Дизайн
Автомобильде Sunbeam Manitou және Sunbeam Arab авиациялық қозғалтқыштарының гибриді негізінде арнайы жасалған 18,3 литрлік V12 қозғалтқышы орнатылған. Бұл қозғалтқыштың үш цилиндрлі төрт блогы 60 градус бұрышпен орналасқан екі қатарға бөлінген (Arab қозғалтқыштарындағыдай 90 градус емес). Әрбір цилиндрде бір кіріс және бір жоғары орналасқан жетекші білікпен басқарылатын екі шығару клапаны болды. Екі жетекші білік алдыңғы коленвалдан 16 тісті дөңгелектердің күрделі жүйесі арқылы қозғалды – бұл маори қозғалтқышында қолданылғанға ұқсас, онда цилиндрлердің әр қатарына екі жоғары орналасқан жетекші білік орнатылған. 4 жылдамдықты беріліс бастапқыда дифференциалды артқы осьті қозғалтатын, тізбекшелердің орнына валмен жұмыс істейтін. Гарри Хокер 1920 жылы Бруклендсте осы машинаны жүргізгенде, доңғалағы жарылып, жарыс жолынан шығып кетті. Кейін дифференциал қарапайым шегеру дөңгелегі мен пиньонмен ауыстырылды, соның арқасында артқы дөңгелектер бір-бірімен бекітілді және машина Кенэлм Ли Гиннесс басқаруында табысқа жетті. Тежегіштер сол кездегідей қарапайым болды: аяқпен басқанда беріліске, ал қол тежегіші артқы барабандарға әсер етті. Сондай-ақ, серіппелер де сол дәуірге тән болды – барлық дөңгелектерде жартылай эллипстік серіппелер, ал соққыны жұмсарту үшін Andre Hartford үйкеліс амортизаторлары қолданылды.
The car was fitted with a purpose built 18.3 litre V12 engine based on a hybrid of the Sunbeam Manitou and Sunbeam Arab aero engines. This engine had four blocks of three cylinders arranged in two banks set at 60 degrees (unlike the Arab which were set at 90 degrees). Each cylinder had one inlet and two exhaust valves actuated by a single overhead camshaft. The two camshafts were driven by a complex set of 16 gears from the front of the crankshaft a very similar arrangement to that used on the Maori engine which had two OHC per bank of cylinders. A 4 speed transmission initially drove a back axle with differential with a shaft drive rather than the hazardous chains of other cars. Harry Hawker drove the car in 1920 at Brooklands but suffered a burst tyre, spinning off the circuit. The differential was replaced with a simple crown wheel and pinion so that the rear wheels were locked together and it was more successful in the hands of Kenelm Lee Guinness. Brakes were crude, as was usual in the period, with a foot brake acting on the transmission and a hand brake on the rear drums. Suspension was also typical, with half elliptic springs all round damped by Andre Hartford friction shock absorbers.
Жарыс мансабы
350 АТ бірінші рет 1920 жылы Бруклендсте Гарри Хоукермен жарысты. Қазан айында Рене Томас Гейлон төбесіне көтерілуде жаңа рекорд орнатты. 17 сәуірде Жан Шассан 114 миль/сағат жылдамдықпен айналып, Бруклендс Пасхалық жарысында 13-ші «Lighting Short» мүшесінен жеңіске жетті. 1922 жылдың мамырында Кенелм Ли Гиннесс осы машинамен үш рекорд орнатты: Бруклендс трассасы бойынша айналым рекорды, содан кейін бір мильге және бір километрге жер үсті жылдамдығы рекордтары. Бұл Бруклендс трассасында орнатылған соңғы жер үсті жылдамдығы рекорды болды.
The 350HP was first raced at Brooklands in 1920 by Harry Hawker. In October René Thomas set a new record at the Gaillon hill climb. On 17 April Jean Chassagne lapping at 114 mph won the Brooklands Easter Meeting 13th Lighting Short handicap. In May 1922 Kenelm Lee Guinness set three records with it: the Brooklands lap record at , then the land speed record over a mile at and over a kilometre at – this was the last land speed record to be set on the Brooklands track.
Көк құс
Малкольм Кэмпбелл 1922 жылғы 17 маусымда Солтберн жылдамдық сынақтарында қарызға алынған машинаны жүргізіп, алғашқы жылдамдық рекордын жаңартты. Бірақ қолмен тоқтату сағатымен өлшенген уақыт ресми рекорд ретінде мойындалмады. Кэмпбелл жазда Фануға қайтып келді, бірақ жағажайдың жағдайы нашар болды және көрермендерге бақылау жеткіліксіз еді. Бірінші жүрісте "Blue Bird" көлігінің екі артқы дөңгелегі жыртылып, көрермендерге шапқанша аз ғана қалып қойды. Кэмпбелл қауіпсіздік талаптарына қатысты шенеуніктерге наразылық білдіріп, басқа да жағдайлар үшін жауапкершілікті қабылдаудан бас тартты. Өкінішке орай, осы жолы алдыңғы дөңгелек ажырап, көрермендердің арасындағы бір бала қаза тапты. Көлік Оңтүстік Уэльстегі Пендин-Сэндс жағажайына жеткізілді, нәтижесінде Кэмпбеллдің тоғыз рекордының біріншісі тіркелді. Рекорд 1924 жылғы 24 қыркүйекте 146.16 миль/сағ (235.23 км/сағ) жылдамдықпен және ресми бекітілген уақытпен жаңаланды. Осыдан кейін ол көлікті 1500 фунт стерлингке сатуға бел буды, бірақ Пэрри Томас та "Babs" көлігімен рекорд жасауға жоспарлап отырғанын естіген соң, оны тағы бір сынаққа қалдырды. 1925 жылы "Blue Bird" қайтадан Пендинге оралды және 21 шілдеде бұл көрсеткішті 150.766 миль/сағ (242.628 км/сағ) дейін көтерді, бұл автомобильдің бірінші рет осы шегінен асып түскені еді. Бір мильді ең жақсы уақытта жүргенде көрсетілген көрсеткіш, заманауи автокөлік майы мен шамдар туралы жарнамаларда пайда болды. Осы жетістікті еске алу үшін Кэмпбелл "Blue Bird" көлігінің ескерткіш үлгілерін жасатты.
Malcolm Campbell drove the borrowed car at the Saltburn Speed Trials on 17 June 1922 and broke his first speed record at However the manual stopwatch timing system was not accepted for an official record. Campbell returned to Fanø in the summer, but the beach was in poor condition and crowd control of the spectators was poor. On the first run both rear tyres were ripped off Blue Bird and narrowly missed the crowd. Campbell protested to the officials about safety standards and declined to take any responsibility for anything else. Sadly, this time a front tyre came off and killed a boy in the crowd. The car was taken to Pendine Sands in South Wales and saw a more successful result with the first of Campbell's nine records. The record was achieved on 24 September 1924, with a speed of 146.16 mph (235.23 km/h) and an officially sanctioned time. After this he put the car up for sale for £1,500, but decided to keep it for a further attempt on hearing that Parry Thomas was also planning a record attempt with 'Babs'. Blue Bird returned to Pendine in 1925, and on 21 July it raised this record to 150.766 mph (242.628 km/h), the first time a car had exceeded The best run over the mile had reached , a figure that appeared in contemporary motoring adverts for oil and sparkplugs. To commemorate this achievement Campbell had commemorative models of Blue Bird made.
Бүгінгі күндегі тірі қалу
Кемпбеллден кейін Sunbeam кеңейтілген дөңгелектерімен және жасыл бояумен қысқа артқы бөлігіне оралған сияқты. 1936 жылы дирижер Билли Коттон Саутпорт жағажайында бір километрден астам қашықтықты жүргізіп өткен. Көлік содан кейін Ланкаширде қалған болуы мүмкін, ол жерде Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде кездесіп, 1958 жылы Болие коллекциясына сатылды. Бүгінде ол Гэмпшир графтығындағы Болиеудегі Ұлттық автокөлік мұражайында көрсетілуде. 1990 жылдары ауыр зақымдардан кейін қозғалтқыш толыққанды қайта жаңартылды және 2014 жылдың қаңтар айында 20 жылдан кейін алғаш рет іске қосылды.
After Campbell, the Sunbeam appears to have returned to circuit racing with wider tyres and a return to the short tail with green paintwork. As late as 1936, bandleader Billy Cotton recorded over a kilometre on the beach at Southport. The car may have stayed in Lancashire afterwards, turning up there during World War 2 and then being sold to the Beaulieu collection in 1958. It is on show today at the National Motor Museum at Beaulieu, Hampshire. The engine has undergone extensive restoration after suffering severe damage in the 1990s and was run for the first time in 20 years in January 2014.