Кіріспе
Британдық актер
Бенджамин Артур Флеминг (3 қаңтар 1912 – 22 мамыр 1995), кәсіби аты Роберт Флеминг, британдық актер. Дәрігердің ұлы, бастапқыда медициналық мансапты жоспарлаған Флеминг сахна өнерін провинциялық репертуарлық театрларда үйренді. 1935 жылы ол Вест-Эндте басты рөлде ойнады, ал келесі жылы Теренс Раттиганның «Жасырын француз тілі» комедиясында үлкен жетістікке жетті. Одан кейін Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін ол Лондон мен Нью-Йоркте бірнеше комедияларда өнер көрсетті. 1939 жылы соғыс басталғанда Флеминг Патшалық әскерлік қызмет корпусына ерікті болып кешті және өзінің батылдығы үшін Әскери крестпен марапатталды. Соғыстан кейін ол жеңіл комедияларда ойнауын жалғастырды, бірақ сонымен қатар Т.С. Элиот, Грэм Грин, Джон Уайтинг және басқалардың пьесаларындағы күрделі рөлдерді де сомдады. Ол Австралия, Ұлыбритания, Канада, Үндістан, Оңтүстік Африка және АҚШ-та комедиядан классикалық драмаға дейін алуан түрлі рөлдерде гастрольдік сапарлар жасады. Флемингтің теледидардағы жұмысы негізінен 1960 жылдардағы екі телесериалда болды, оның екіншісі – «Compact» сериалында 100-ден астам эпизодқа қатысты. Ол 30-дан астам кинофильмде ойнады, олардың ішінде «Гвинеялық шошқа» (1948), «Көк шам» (1950), «Ешқашан болмаған адам» (1956), «Көрусіз кездесу» (1959) және «Квилер меморандумы» (1966) бар.
Алғашқы жылдар
Флеминг Ливерпульде дәрігер Джордж Гилберт Флемингтің және оның екінші әйелі Ровена Элеонора Жакстің ұлы болып дүниеге келді. Ол Хейлибериде білім алған, содан кейін медицинаны тастап, театрға бет бұрды. 1931 жылдың маусым айында, 19 жасында Флеминг сахнада тұңғыш рет Патрик Гамильтонның триллеріндегі Кеннет Раглан рөлін ойнады. Флеминг үш маусым бойы Плейхауста болып, түрлі рөлдерді сомдады. Сол жерде ол болашақ әйелі, актриса Кармен Сугарсты кездестірді. Жаңа пьеса Сент-Джеймс театрында ашылды; пьесаға сын-пикирлер тым жылы болмаса да, актерлік құрам, соның ішінде Флеминг, баспасөз тарапынан мақтауға ие болды. 1935 жылдың қыркүйегі мен 1936 жылдың наурызы аралығында ол төрт жеңіл комедиялық рөлде ойнады, одан кейін режиссер Дерек Гренджер жазғандай, оның алғашқы үлкен табысы келді:
24 жасында ол Теренс Раттиганның «Жыртылған француз тілі» комедиясында сұлу Кит Нилан рөлін сомдады – бұл жарқыраған, жеңіл және тартымды пьеса. Ол бұл кейіпкерге бірден ерекше және тартымды сүйкімділік сыйлады, бұл оны ерте танымалдыққа жеткізген тамаша мүмкіндік болды. Флеминг бұл рөлді 18 ай бойы ойнады, содан кейін қалған уақытты Хьюберт Греггке тапсырды. Ол «Коммедияға уақыт жоқ» спектаклінде Мейкпис Ловелл рөлін ойнау үшін Бродвейде қалды; оның жұмысы жақсы бағаланды: қойылымның жұлдыздары Лоренс Оливье мен Кэтрин Корнелл болды, бірақ «The Stage» журналының сыншысы Флемингтің «шоудан қашып кетуге жақын» екенін айтты. 1939 жылдың қыркүйегінде Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Флеминг актерлік құрамнан шығып, Англияға оралып, қарулы күштерге қосылды. Ол қарулы күштердегі қызметі үшін мақталып, 1945 жылы Әскери орденмен (OBE) марапатталды. Соғыс аяқталғаннан кейін Флемингтің алғашқы рөлі Раттиганның «Күн сәулесі шағылысқанда» пьесасында Лорд Харпенден рөлі болды, ол ENSA туры аясында Париждің Théâtre Marigny театрында қойылды. Ол 1948 жылы шыққан пьесаның фильм нұсқасында да осы рөлді сомдады. Флемингтің орнын Хью Синклер басты. 1952–53 жылдары Флеминг АҚШ-та гастрольде болып, Корнеллмен бірге Сомерсет Моэмнің «Тұрақты әйел» пьесасында ойнады. 1954 жылы ол Джон Уайтингтің «Марш әнінде» әскери қылмыскер генерал Руперт Форстер рөлін сомдады. Кейін 1954 жылы Флеминг Бродвейдегі ANTA Playhouse театрында Генри Джеймстің «Леди портреті» пьесасының қысқамерзімдік адаптациясында ойнады. Джон Ван Друтеннің «Белл, кітап және шам» комедиясы бойынша британдық турнеден кейін Флеминг 1957 жылдың қаңтарында Бродвейге оралып, Грэм Гриннің «Көкшежай» пьесасында Джеймс Калифер рөлін ойнады. Сол жылы ол өзінің алғашқы Голливуд фильміне түсіп, Стэнли Доненнің шақыруын қабылдап, «Funny Face» фильмінде ойнады. 1960 жылдары Флеминг ескі классикадан ауыр заманауи шығармаларға және жеңіл комедияға дейін түрлі рөлдерді сомдады. Ол «The Heiress» (1964) фильмінде доктор Слопер рөлін ойнады, Австралияда «Difference of Opinion» (1965) мелодрамасында Энтони Уилкокс рөлін сомдады, АҚШ-қа «The Cocktail Party» фильмінде қайтып келді, бұл жолы Харкорт Райлидің басты рөлін ойнады (1965), және Ұлыбританияда «Present Laughter» (1966) фильмінде Гарри Эссендин рөлін сомдады. Келесі жылы ол Уильям Дуглас Хоумның «Кингфишер» фильміне Майкл Денисон мен Дулси Греймен бірге түсті. Ол Савой театрында екі жыл бойы Майкл Фрейннің «Noises Off» пьесасында ойнап, 1983 жылдың басында Майкл Олдриджтен Селсдон Моубрей рөлін алып, 1984 жылдың соңында Хью Паддикке тапсырды. 1988 жылы ол Денис Квиллидің Хиггинсіне және Лиз Робертсонның Элизасына арналған «My Fair Lady» фильмінде полковник Пикеринг рөлін ойнады. Келесі жылы ол Майкл Гэмбонмен және Джек Леммонмен бірге «Хеймаркет» театрындағы «Ардагерлер күні» спектаклінде ойнады, онда олар бірінші және екінші дүниежүзілік соғыстардың, сондай-ақ Вьетнам соғысының ардагерлерін сомдады. Өмірінің соңғы жылдарында Флеминг Джон Декстердің «Хеймаркет» труппасымен Үндістанға қиын турнеге шықты, онда ол «Юлий Цезарь» пьесасындағы Цезарь және «Креондағы» Эдип рөлін ойнады, Стивен Спендердің Софоклдің «Эдип Рекс» пьесасы бойынша қойылған нұсқасында.
blockindent|At the age of 24 he created the role of the dashing Kit Neilan in Terence Rattigan's French Without Tears, that shimmeringly light and beguiling comedy. It was a character to which he brought an immediate and distinctive charm in a play which was the perfect vehicle for bringing him to early prominence. Fleming played the role for 18 months, before handing over to Hubert Gregg for the rest of the run. He remained on Broadway to play Makepiece Lovell in No Time for Comedy; his notices were good: the stars of the production were Laurence Olivier and Katherine Cornell but the reviewer in The Stage said that Flemyng "comes close to walking away with the show". In September 1939, on the outbreak of the Second World War, Flemying left the cast and returned to England to join the armed forces. was mentioned in despatches, and was appointed OBE (military) in 1945. At the end of the war Flemyng's first appearance was as Lord Harpenden in Rattigan's While the Sun Shines in an ENSA tour that finished at the Théâtre Marigny, Paris. He reprised the role in a film version of the play, released in 1948. Flemyng was succeeded by Hugh Sinclair. In 1952–53 Flemyng toured the US, co starring with Cornell, in Somerset Maugham's The Constant Wife. In 1954 he played a serious role, General Rupert Forster, a war criminal, in John Whiting's Marching Song. Later in 1954 Flemyng appeared at the ANTA Playhouse, Broadway in a short lived adaptation of Henry James's Portrait of a Lady. After a British tour in John Van Druten's comedy Bell, Book and Candle, Flemyng returned to Broadway in January 1957 to create the role of James Callifer in Graham Greene's The Potting Shed. In the same year he made his first Hollywood film, accepting Stanley Donen's invitation to appear in Funny Face. In the 1960s Flemyng played a wide range of roles from old classics to heavyweight modern works and light comedy. He played Dr Sloper in The Heiress (1964), toured Australia as Anthony Wilcox in the boardroom melodrama Difference of Opinion (1965), returned to the US in The Cocktail Party, this time in the central role of Harcourt Reilly (1965), and toured Britain as Garry Essendine in Present Laughter (1966). and the following year he co starred in William Douglas Home's The Kingfisher with Michael Denison and Dulcie Gray. He appeared for two years at the Savoy Theatre in Michael Frayn's Noises Off, taking over the role of Selsdon Mowbray from Michael Aldridge in early 1983 and handing it over to Hugh Paddick at the end of 1984. In 1988 he played Colonel Pickering in My Fair Lady to the Higgins of Denis Quilley and the Eliza of Liz Robertson. The following year he appeared with Michael Gambon and Jack Lemmon at the Haymarket in Veterans' Day in which they played veterans of, respectively, the First and Second World Wars and the Vietnam War. In his late seventies Flemyng went on an arduous tour of India with John Dexter's Haymarket company, playing the title role in Julius Caesar, and Oedipus in Creon, Stephen Spender's version of Sophocles' Oedipus Rex.
Теледидар
Флемингтің алғашқы теледидардағы дебюті 1949 жылы «Француз тілі жасырын сырларсыз» пьесасының бейімделуінде Алан Говард рөлін ойнаған кезде болды. 1962 және 1963 жылдары ол BBC-нің «Compact» операсында Эдмунд Брюс рөлінде 100-ден астам эпизодқа қатысты. 1964 жылы ол «Теңіз жағасындағы бір күн» телеверсиясында Джулиан рөлін сомдады, ал келесі жылы Грэм Гриннің «Тұрғын бөлмесі» шығармасында Майкл рөлінде пайда болды. 1967 жылы ол «Аңшылар» эпизодында «Сізді енді өлтірді» деген атаумен Лорд Макстед рөлінде ойнады. 1970 жылы «Vanity Fair» пьесасының драмалық бейімделуінде Лорд Стейн рөлін, ал 1979 жылы Дафне дю Моридің «Ребекка» романында полковник Джулиан рөлін ойнады. 1982 жылы Говард Спрингтің «Атақ – жеңіс жолы» романының сегіз бөлімді бейімделуінде Лорд Лоствител рөлінде ойнады. Жеке телефильмдерде ол Агата Кристидің («Өрмек торы», 1985) және Мюриэл Спарк («Memento Mori», 1992) шығармаларында ойнады, ал 1995 жылы ол Джоанна Троллоптың «Хор» романының бес бөлімді бейімделуінде Джон Годвин рөлінде соңғы рет теледидарда пайда болды.
Жеке өмір
Флеминг 1939 жылдың қараша айында Кармен Марта Сугарсқа үйленді; ол бұл кезде актерлік қызметтен театрлық безендіруге ауысып, «Мотли» дизайн тобына қосылған еді. Олардың некесі Кармен Флеминг 1994 жылы қайтыс болғанға дейін сақталды. 22 мамырда 83 жасында дүние салды. «The Stage» газетінің қайтыс хабарында ол «осы елдің ең көрнекті және құрметті артистерінің бірі, ұлы матини жұлдыздарының соңғысы» деп сипатталды.