Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1838 жылы американдық ақын Ральф Уолдо Эмерсонның сөйлеген сөзі. "Дивинити мектебі алдындағы сөз" – Ральф Уолдо Эмерсонның 1838 жылғы 15 шілдеде Гарвард Дивинити мектебінің бітірушілеріне арнаған сөзі. Оның толық атауы – "Құдайды өзің біл".
1838 speech by American poet Ralph Waldo Emerson
The "Divinity School Address" is the common name for the speech Ralph Waldo Emerson gave to the graduating class of Harvard Divinity School on July 15, 1838. Its formal title is "Acquaint Thyself First Hand with Deity."
Өмірбаян
1838 жылғы 15 шілдеде Эмерсон Дивинити-холлда діни білім алушы түлектер, олардың профессорлары және жергілікті дін қызметкерлеріне сөз сөйледі. Эмерсон сөз сөйлеген кезде Гарвард университеті академиялық унитариандық ой-пікірдің орталығы болып табылды. Осы сөзінде Эмерсон өзінің заманы үшін радикалды болған пікірлер айтты. Эмерсон трансцендентализмнің көптеген негіздерін дәстүрлі унитариандық теологияға қарсы қойды. Ол моральдық сезімнің діни доктринадан гөрі моральдық құндылықтарға басшылық етуде жақсырақ екенін, және әрбір адамда нағыз моральдық сезімнің бар екенін айтты, сонымен қатар Исаның тарихи кереметтеріне сенудің қажеттілігін жоққа шығарды. Эмерсонның діни мектептегі сөйлеуіне оның өмірлік тәжірибесі әсер етті. Ол бұрын унитариан дін қызметкері болған, 1832 жылы Бостон қаласындағы Екінші шіркеудегі қызметінен кеткен еді. Эмерсонның қасиетті кешкі ас деп те аталатын, Киелі Евхаристияның дұрыстығы туралы философиялық сұрақтары болды. Ол бұл рәсімнің Исаның бастапқы ниетімен сәйкес келмейтініне сенді. Бұл мәселе 1830-шы жылдардағы унитариандық сенімдермен болған философиялық айырмашылықтардың бірі ғана еді, бірақ оның қауымының мүшелері оңай түсіне алатын мәселе болды. Эмерсон қауымынан жақсы көрінетін, оның философиясымен қауымның қажеттіліктерін үйлестіруге тырысқан, бірақ Эмерсон өзінің көзқарасын түсіндірген соңғы уағызынан кейін қызметтен кетті. Келесі бірнеше жылда Эмерсонның көзқарастары негізгі унитариандық ойдан алшақтады. Оның өмірбаяуын жазған Роберт Ричардсон оны унитаризмнен асып кеткен, бірақ діннен емес деп сипаттады. Эмерсон белгілі лектор және эссе жазушы болды. Ол жиі унитариан шіркеулеріне қонақ дін қызметкері ретінде шақырылды. 1838 жылғы діни мектептің түлектері жеті ағадан тұрды, бірақ олардың тек алтауы ғана сөз сөйлеуге келді; Эмерсонды сөйлеуге сынып мүшелері шақырды. Ол «тарихи христиандық» деп аталатын нәрсенің кемшіліктерін талқылауға уақыт келді деп шешті. Ол өзінің сөзінде жеке Құдай туралы ұғымды жоққа шығарды, сонымен қатар шіркеудің дін қызметкерлерін жансыз уағыздау арқылы жандарды құрдымға жібергені үшін айыптады. Сонымен қатар, теологтар Эндрюс Нортон, Генри Уэр және діни мектептің деканы Джон Г. Палфри де қатысты.
Emerson presented his speech to a group of graduating divinity students, their professors, and local ministers on July 15, 1838, at Divinity Hall. At the time of Emerson's speech, Harvard was the center of academic Unitarian thought. In this address, Emerson made comments that were radical for their time. Emerson proclaimed many of the tenets of Transcendentalism against a more conventional Unitarian theology. He argued that moral intuition is a better guide to the moral sentiment than religious doctrine, and insisted upon the presence of true moral sentiment in each individual, while discounting the necessity of belief in the historical miracles of Jesus. Emerson's Divinity School address was influenced by his life experiences. He was an ex Unitarian minister, having resigned from his ministry at Second Church, Boston, in 1832. Emerson had developed philosophical questions about the validity of Holy Communion, also called The Lord's Supper. He believed this ritual was not consistent with the original intentions of Jesus. It is felt that this concern was only one of many philosophical differences with Unitarian beliefs of the 1830s, but it was a concern that could be readily understood by the members of his congregation. Emerson was well liked by his congregation and efforts were made to reconcile the congregation's needs with his philosophy, but Emerson resigned after a final sermon explaining his views. Over the next few years, Emerson's views continued to drift away from the mainstream Unitarian thought. His biographer Robert Richardson describes him as having moved beyond Unitarianism but not beyond religion. Emerson became a noted lecturer and essayist. He was frequently invited as a guest minister into Unitarian pulpits. The 1838 Divinity School graduating class was composed of seven seniors, though only six of them were in attendance for the address; Emerson was invited to speak by class members themselves. Emerson decided the time was appropriate to discuss the failures of what he called "historical Christianity". In his address, he not only rejected the notion of a personal God; he castigated the church’s ministers for suffocating the soul through lifeless preaching. Also in attendance were theologians including Andrews Norton, Henry Ware Jr., and Divinity School Dean John G. Palfrey.
Жауап
Эмерсон ғылыми талқылауды күткен, бірақ одан кейін болған жағымсыз реакция оны толығымен таң қалдырды. Эмерсонға жасалған шабуылдар тез жеке сипатқа ие болды. 1838 жылы оны атеист деп айыптады. Сол кездегі маңызды унитариандық журнал (The Christian Examiner) Эмерсонның пікірлері "айқын болғанша, мектеп оқытушыларына және жалпы унитариандық пасторларға мүлдем ұнамайды, олар оларды жақсы діни сенім немесе ақылды ой деп санамайды" деді. Бұл сөз америкалық унитариандық теологтар арасында үлкен дау тудырды, әсіресе, оны өз дініне шабуыл деп қарағандардың арасында. Диссиденттер басты назарды Киелі кітаптағы ғажайыптардың тарихи шындығына сену қажеттігіне бөлді, бірақ жауапта басқа да екінші дәрежелі мәселелер де болды. Жаңа Англияның унитариандықтары және Гарвард діни мектебі Эмерсонның ілімдерін толығымен қабылдамады, Гарвардтан Эндрюс Нортон оған қарсы айқын мәлімдемелер жасады, соның ішінде Трансцендентализмді "адалдықсыздықтың соңғы түрі" деп атады. Он жылдан астам уақыт бұрын дінтану студенті ретінде Эмерсонның ұстазы болған Генри Уэр кіші 1838 жылдың 23 қыркүйегінде "Құдайдың жекелігі" деген уағыз айтты. Уағыз Эмерсонға тікелей шабуыл жасамаса да, ол Эмерсонды еске алып жазылған және Құдайды көп рөл атқаратын жаратылыс ретінде емес, "құдай заңдары" арқылы қарастыруға бейімділікті жоққа шығарды. Уағыз сондай-ақ басылып таратылды.
Emerson anticipated a scholarly discussion but was completely surprised by the negative outburst which followed. Attacks on Emerson quickly became personal. He was called an atheist, a negative comment in 1838. The chief Unitarian periodical of the time (The Christian Examiner) stated that Emerson's comments, " so far as they are intelligible, are utterly distasteful to the instructors of the school, and to Unitarian ministers generally, by whom they are esteemed to be neither good divinity nor good sense." The address touched off a major controversy among American Unitarian theologians, especially among those present, who saw the speech as an attack on their faith. Dissenters primarily addressed the necessity of belief in the historical truth of the Biblical miracles, but the response involved other secondary issues as well. The Unitarian establishment of New England and of the Harvard Divinity School rejected Emerson's teachings outright, with Andrews Norton of Harvard publishing especially forceful retorts, including one calling Transcendentalism "the latest form of infidelity". Henry Ware Jr., one of Emerson's mentors as a divinity student more than a decade prior, delivered the sermon "The Personality of the Deity" on September 23, 1838. Although the sermon was not a direct attack on Emerson, it was written with Emerson in mind and refuted the new tendency to think of God in terms of "divine laws" instead of as a being who plays multiple roles. The sermon was also circulated in printed form.