Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Көп деңгейлі (немесе көп деңгейлі) басқару – биліктің мемлекеттік басқару деңгейлері арасында тігінен, ал квазимемлекеттік және мемлекеттік емес ұйымдар мен қатысушылар арасында көлденең таралуын сипаттауға қолданылатын термин. Мұндай жағдай елдерде жергілікті, аймақтық, облыстық, ұлттық немесе федералдық сияқты әртүрлі мемлекеттік басқару деңгейлерінің болуынан және саяси шешімдер мен олардың нәтижелеріне мүдделі көптеген ұйымдардың қатысуынан туындайды. Халықаралық басқару көп деңгейлі басқару принциптеріне сүйенеді. Көп деңгейлі басқару мен көп деңгейлі үкіметтің арасында айырмашылық бар: көп деңгейлі үкімет – мемлекеттік басқарудың әртүрлі деңгейлері бір-бірімен жауапкершілікті бөлісетін немесе ауыстыратын жағдай. Ал көп деңгейлі басқару әртүрлі мемлекеттік деңгейлердің қарым-қатынасын және түрлі қатысушылармен өзара әрекеттесуін талдайды.
Multi level (or multilevel) governance is a term used to describe the way power is spread vertically between levels of government and horizontally across multiple quasi government and non governmental organizations and actors. This situation develops because countries have multiple levels of government including local, regional, state, national or federal, and many other organisations with interests in policy decisions and outcomes. International governance operates based on multi level governance principles. Multi level governance can be distinguished from multi level government which is when different levels of government share or transfer responsibility amongst each other. Whereas multi level governance analyses the relationship of different state levels and interaction with different types of actors.'
Көп деңгейлі басқарудың пайда болуы мен маңызы
Көп деңгейлі басқару – саясаттану және мемлекеттік басқару теориясындағы, еуропалық интеграцияны зерттеулерден туындаған тәсіл. Саяси ғалымдар Лисбет Хоуге мен Гэри Маркс 1990-шы жылдардың басында көп деңгейлі басқару тұжырымдамасын жасады және бірқатар мақалалар арқылы зерттеу бағдарламасына үнемі үлес қосты (Бібліографияны қараңыз). Олардың теориясы 1992 жылы Еуропалық Одақ (Маастрихт шарты) енгізген жаңа құрылымдарды зерттеу нәтижесінде пайда болды. Көп деңгейлі басқару дамып келе жатқан жаһандық саяси экономикада бір-бірімен өзара әрекеттесетін көптеген билік құрылымдарының бар екенін көрсетеді. Ол "ішкі және халықаралық деңгейдегі билік арасындағы тығыз байланысты аңғарады". "Көп деңгейлі басқару" – салыстырмалы саясаттанушылар еуропалық интеграциямен қайта танысып, биліктің орталық мемлекеттерден Еуропаға ғана емес, сонымен қатар аймақтық билік органдарына да ауысып жатқанын анықтағаннан кейін, шамамен он бес жыл бұрын саяси ғылым лексиконына енген жаңа тұжырымдама. Бұл құбылысты түсінуге жасалған алғашқы әрекеттер сипаттамалық болды және кең ауқымды әдебиетке айналған ұғымдарды тудырды. Көп деңгейлі, полицентрилі және көп қабатты басқару – шешім қабылдаудың жергілікті деңгейден жаһандық деңгейге дейін таралуын күшейтеді. Соңғы жылдары бұл тұжырымдамалар саяси ғылымның түрлі салаларында, соның ішінде еуропалық зерттеулерде, орталықсыздандыруда, федерализмде және халықаралық ұйымдарда, мемлекеттік саясатта (мысалы, қоршаған ортаны қорғау саясаты, денсаулық сақтау саясаты), мемлекеттік-жеке басқаруда, жергілікті басқаруда және трансұлттық басқаруда қолданылып келеді. Үкімет құрылымы туралы әдебиетке жасалған соңғы шолудың авторлары "саяси ғылымдағы соңғы "жетістіктерге" көп үлес "көп деңгейлі басқару" зерттеулерінің еңбегі екенін" атап көрсетіп, федерализмді зерттеушілердің "өздерінің саласының қазіргі тақырыбы жақсы анықталған, терең тамырланған және кеңінен қабылданған идеяларға негізделгенін" мойындағанмен, олардың осы жаңа МЛГ теориялық дамулардың нәтижесінде федерализм теориясының жаңа гүлденуіне ашық екенін" айтады. Дегенмен, күн астында жаңа ештеңе жоқ. Бұл зерттеу сол кезде толыққанды бағаланбағанмен, саяси ғылымдағы бай дәстүрді қайта жаңғыртады, оны Карл Дойч (1966) әлеуметтік қарым-қатынастардың үкіметтік құрылымға тигізетін әсері, Роберт Даль (1973) көп деңгейлі демократияның артықшылықтары мен кемшіліктері және Stein Rokkan (1983) танымалдылық және аумақтық саясат туралы еңбектері көрсетеді.
Multi level governance is an approach in political science and public administration theory that originated from studies on European integration. Political scientists Liesbet Hooghe and Gary Marks developed the concept of multi level governance in the early 1990s and have continuously been contributing to the research program in a series of articles (see Bibliography). Their theory resulted from the study of the new structures that were put in place by the EU (Maastricht Treaty) in 1992. Multi level governance gives expression to the idea that there are many interacting authority structures at work in the emergent global political economy. It "illuminates the intimate entanglement between the domestic and international levels of authority". Multi level governance' is a recent concept, having first entered the lexicon of political science around fifteen years ago as comparativists became re acquainted with European integration and discovered that authority was shifting not only from central states up to Europe, but also down to subnational authorities. The first efforts to understand this were descriptive, spawning concepts that have generated an extensive literature. Multi level, polycentric, and multi layered governance emphasize the dispersion of decision making from the local to the global level. In recent years these concepts have cross pollinated subfields of political science including European studies and decentralization, federalism and international organization, public policy (e. g. environmental policy, health policy) and public private governance, local governance and transnational governance. The authors of a recent survey of the literature on the structure of government conclude that 'We attribute many of the recent "cutting edge" theoretical contributions in political science to studies of "multi level governance"’ and they note that although students of federalism 'considered the current subject matter of their field to be based on well defined, well rooted and broadly accepted ideas, they were nevertheless open to a new flowering of federal theory as a result of fertilization by these new MLG theoretical developments'. However, there is nothing entirely new under the sun. Though scarcely recognized at the time, this research revives a rich tradition in political science represented by Karl Deutsch (1966) on the effect of societal transactions on government structure, Robert Dahl (1973) on the virtues and vices of multilevel democracy, and Stein Rokkan (1983) on identity and territorial politics.
Еуропалық Одақтан тыс көп деңгейлі басқару
Көп деңгейлі басқарудың бастапқы нүктесі Еуропа болды, бірақ соңғы кітаптар мен мақалалар Латын Америкасы, Азия және Солтүстік Америкадағы орталық мемлекеттерден биліктің таралуын қарастырды. Соңғы екі онжылдықта Латын Америкасындағы орталықсыздандыру Еуропадағыдан кем болған жоқ, ал бірнеше Азия елдері де соңғы онжылдықта орталықсыздандыруды жүзеге асырды. Ұлттық мемлекеттен жоғары биліктің таралуы ең айқын ЕО-да байқалады, бірақ ол ерекше жағдай емес. Жақында жасалған сараптама бойынша, 32 аймақтық халықаралық үкіметтік ұйым (ХҮҮ) өте кең ауқымды саясат салаларында өкілеттік біріктіріп, бүкіл әлемдегі мемлекеттердің көп бөлігін қамтиды. Соңғы екі онжылдықта үкіметтік және үкіметтік емес халықаралық ұйымдардың саны, сондай-ақ олардың көлемі, қамту аймағы және ықпалдылығы айтарлықтай артты. Көші-қон, климаттың өзгеруі және терроризм сияқты шекаралық өзара тәуелділік әлемнің көптеген аймақтарында аймақтық ұйымдастыруға серпін берді.
The point of departure for multi level governance was Europe, but recent books and articles have dealt with the dispersion of authority away from central states in Latin America, Asia, and North America. Decentralization has been at least as marked in Latin America as in Europe over the past two decades, and several Asian countries have decentralized in the past decade. Dispersion of authority above the national state is most evident in the EU, but it is not sui generis. A recent survey counts 32 regional IGOs pooling authority over quite wide areas of policy and which cover all but a handful of states in the world today. The number of governmental and non governmental international organizations has increased markedly over the past two decades, as has their scope, range and intrusiveness. Crossborder interdependence – from migration to climate change to terrorism – has stimulated regional organization in many parts of the world.
Көп деңгейлі басқарудың вертикальды және горизонтальды өлшемдері
"Тік" өлшем жоғары және төменгі деңгейдегі үкіметтер арасындағы байланыстарды, оның ішінде институционалдық, қаржылық және ақпараттық жайттарын қамтиды. Осы ретте, жергілікті әлеуетті күшейту және аймақтық деңгейдегі үкіметтердің тиімділігін арттыруға ынталандыру, қоғамдық саясаттың сапасы мен үйлесімділігін жақсарту үшін өте маңызды мәселелер болып табылады. "Көлденең" өлшем аймақтар немесе муниципалитеттер арасындағы өзара іс-қимыл мен ынтымақтастық аясын білдіреді. Бұл келісімдер жергілікті мемлекеттік қызметтерді жеткізудің тиімділігін арттыру және даму стратегияларын іске асырудың маңызды құралы ретінде кеңінен қолданылуда.
The "vertical" dimension refers to the linkages between higher and lower levels of government, including their institutional, financial, and informational aspects. Here, local capacity building and incentives for effectiveness of sub national levels of government are crucial issues for improving the quality and coherence of public policy. The "horizontal" dimension refers to co operation arrangements between regions or between municipalities. These agreements are increasingly common as a means by which to improve the effectiveness of local public service delivery and implementation of development strategies.
Көп деңгейлі басқарудың салдары мен практикалық маңызы
Көп деңгейлі басқарудың салдары мен мәнісіне қатысты зерттеулер күшейді. Бұл тұжырымдама бастапқыда таза зерттеу құралы ретінде әзірленген, бірақ қазір саясаткерлерді қозғауға ықпал етеді. 1990 жылдардың соңынан бастап Еуропалық комиссия өзінің миссиясын, әсіресе, үйлестіру саясатында көп деңгейлі басқаруды жетілдіру ретінде сипаттай бастады. 2001 жылы Комиссия басқару жөніндегі ақ параққа үлес қосу үшін көп деңгейлі басқару комитетін құрды. Еуропалық комиссияның төрағасы Жозе Мануэл Баррозу «Еуропалық аймақтық саясатымыздың негізі болып табылатын көп деңгейлі басқару жүйесі Одақтың бәсекеге қабілеттілігін арттырады» және қазіргі экономикалық дағдарыста «көп деңгейлі басқару басымдыққа ие болуы керек» деп мәлімдеді. 2008 жылғы қазан айындағы қарарда Еуропалық парламент мүше мемлекеттерді «Бірінші іс-қимыл бағдарламасында баяндалған практикалық шараларды мүмкіндігінше жылдам әзірлеуге» шақырды, мақсаты – көп деңгейлі басқаруды нығайту. 2009 жылы Еуропалық Одақтағы 344 аймақтық және жергілікті билік өкілі «Көп деңгейлі басқару жөніндегі Еуропалық харта» қаулысын бекітті, ол жергілікті және аймақтық органдарды еуропалық демократиялық шешім қабылдау процесіне тартуға бағытталған. Бірнеше саяси партия, соның ішінде Еуропалық халық партиясы бұл тақырыпты қолға алды. Еуропалық парламенттегі христиан демократиялық партияларды білдіретін Еуропалық халық партиясы жақында «көп деңгейлі басқару Еуропалық Одақтың басшылық қағидаларының бірі болуы керек, жергілікті және аймақтық органдар кеңінен қатысатын кез келген еуропалық стратегияның немесе саясаттың ажырамас бөлігі болуы керек және оның іс жүзінде жүзеге асырылуын қамтамасыз ету үшін мұқият бақылануы тиіс» деп мәлімдеді. Халықаралық ұйымдар да бұл мәселеге қатысты өз ұстанымдарын білдірді. 2009 жылы БҰҰ Даму бағдарламасы «Көп деңгейлі басқару арқылы адам қауіпсіздігін қамтамасыз ету» атты есеп жариялады, онда «халықаралық қатынастарға екі деңгейлі көзқарас» жатқандығы айтылды. Бұл жүйеде жергілікті, ұлттық емес мемлекеттік қызметтерді ұсынатын органдар, сондай-ақ ұлттық емес, бірақ әлемдік деңгейде емес, аймақтық басқарушылар да қатысады. Дүниежүзілік банк көп деңгейлі басқаруды зерттейтін бірқатар зерттеулер тапсырды; Біріккен Ұлттар Ұйымының салыстырмалы аймақтық интеграция бойынша ғылыми-зерттеу және оқу институты «көп деңгейлі реттеу процестері және субұлттық және ұлттық деңгейден жоғары аймақтық басқару арасындағы қарым-қатынастарды» зерттейді, ал ЭЫДҰ көп деңгейлі басқару жөніндегі дирекцияны құрды. Дегенмен, көп деңгейлі басқарудың салдары талқылауда. Оның қарсыластарының пікірінше, көп деңгейлі басқару сыбайлас жемқорлықты күшейтеді (Трейсман, 2000), тұйықталуға әкеледі (Шарпф, 2007), моральдық тәуекел тудырады (Родден, 2006), қайта бөлуді шектейді (Обингер, Кастлз, Лейбфрид, 2005), есеп беруді қиындатады (Петерс және Пьер, 2004) және ақшаны ысыраптайды (Бери, 2009). Көп деңгейлі басқарудың себептері мен салдарына қатысты зерттеулер жалғасуда және көп деңгейлі басқарудың халықаралық аспектілері туралы көбірек ақпарат үлкен деректер жиынтығында қолжетімді.
There has been an intensification of research on the consequences as well as the character of multi level governance. The concept was developed as a tool of pure research, but it now motivates policy makers. From the late 1990s the European Commission began to refer to its own mission as one of achieving multilevel governance, especially in cohesion policy. In 2001, the Commission set up a committee on multilevel governance to contribute to its White Paper on governance. José Manuel Barroso, President of the European Commission, claims that 'the multilevel system of governance on which our European regional policy is based provides a key boost to the Union's competitive edge' and that, in the current economic crisis, 'multilevel governance must be a priority'. In an October 2008 resolution, the European Parliament called on the member states 'to develop as quickly as possible the practical measures set out in the First Action Programme . with a view to strengthening multilevel governance'. In 2009, 344 representatives of elected regional and local authorities across the EU approved a resolution on a 'European Union Charter for Multilevel Governance', which would bring localities and regions into European democratic decision making. Several political parties including the European Peoples Party have taken up this theme. The European Peoples Party which represents Christian democratic parties in the European Parliament recently stated that, 'multilevel governance should be one of the guiding principles of the EU, an integral part of any European strategy or policy where local and regional authorities are widely implicated, and monitored closely to ensure that it is indeed being put into practice on the ground'. International organizations have also taken positions on the issue. In 2009, the United Nations Development Programme released a report, 'Delivering Human Security through Multilevel Governance', which argued that 'the two level approach to international relations . is being replaced by a much more complex multilevel system of governance that also involves local, sub national providers of public goods as well as regional governance actors acting at a supranational but not a global level'. The World Bank has commissioned a series of studies examining multilevel governance; the United Nations has a research and training institute on comparative regional integration that studies 'multilevel regulatory processes and the relations between sub and supra national regional governance', and the OECD has created a directorate on multilevel governance. However, the consequences of multilevel governance are debated. In the eyes of its detractors, multilevel governance exacerbates corruption (Treisman 2000), leads to gridlock (Scharpf 2007), engenders moral hazard (Rodden 2006), constrains redistribution (Obinger, Castles, Leibfried 2005), obfuscates accountability (Peters & Pierre 2004), and wastes money (Berry 2009). Research on both causes and consequences of multi level governance is ongoing and more and more information about the subnational as well as the international dimension of multi level governance is available in the context of larger data sets.
Қалалардағы климаттың өзгеруін басқарудың көп деңгейлі жүйесі
Жаһандық климаттың өзгеруіне жергілікті, аймақтық, ұлттық және халықаралық деңгейлердегі жеке тұлғалар мен ұйымдардың шешімдері мен іс-әрекеттерінен туындайтын парниктік газдар эмиссиясының үздіксіз өсуі себеп болады. Қалалар жаһандық көмірқышқыл газы эмиссиясының 75%-ға дейін жауапты болуы мүмкін, бұл қалаларда тұратын және жұмыс істейтін халықтың үлесінің артуын көрсетеді. Климаттық өзгерістермен күресу – кең көлемді, уақытты талап ететін және қымбат міндет. Бұл міндетті орталық үкіметтер мен органдардың саясатын жүзеге асыру және реттеу арқылы ғана емес, сонымен қатар ұлттық мемлекеттердің субұлттық және жергілікті деңгейдегі іс-қимылға қатысуын қамтамасыз ету арқылы да шешуге болады. Осылайша, қалалардағы климаттық өзгерістердің көп деңгейлі басқарылуының маңыздылығы айқынды болады. Көп деңгейлі басқару формалары, әсіресе қалаларда, «жаһандық ойлау, жергілікті әрекет ету» қағидасына негізделіп, жергілікті деңгейде кеңінен дамыды. Парниктік газдар (ПГ) эмиссиясы белгілі бір орындарда туындайтын нақты қызмет түрлерінен пайда болады, бұл эмиссияны азайту үшін жергілікті масштабтың ең тиімді саяси деңгей екенін көрсетеді. Қалалар – жергілікті басқару шаралары арқылы ПГ эмиссиясын азайтуға көмектесетін нақты орындардың жарқын мысалы. Қалалардағы жергілікті билік органдарына берілген басқару құқықтары ұлттық және халықаралық деңгейдегі саясат мақсаттарын асып түсуі мүмкін, ал кейбір жергілікті билік органдары қалалық климаттық өзгерістермен күресу үшін өз бастамаларын жүзеге асырады. Бұл, көп деңгейлі басқарудың жергілікті масштабының қалалық аймақтағы жаһандық климаттық өзгерістермен күресте маңызды екенін көрсетеді. Қалалардағы климаттық өзгерістер динамикасында басқарудың төрт ерекше түрі бар. Олардың әрқайсысы жергілікті деңгейде басталады және қалалық климаттық өзгерістерді жеңілдету және бейімделу үшін көп деңгейде жүзеге асырылуы мүмкін. Өзін-өзі басқару – жергілікті биліктің белгіленген қаладағы энергия тиімділігін арттыру сияқты өз қызметін басқару қабілеті, ұлттық үкіметтер белгілеген энергия тиімділігін арттыру мақсаттарына жету үшін қосымша талаптарсыз. Көп деңгейлі жүйелердегі өзін-өзі басқарудың бір түрі – көлденең ынтымақтастық, онда қалалар қалалық климаттық өзгерістермен күресу үшін көп деңгейлі басқаруды көрсететін аймақтармен ынтымақтаса алады, бұл қалалық климаттық өзгерістер саясатының сәттілігі үшін маңызды. "Қолайлы жағдай жасау арқылы басқару" – жергілікті билік тарапынан жекеменшік ұйымдармен серіктестікті үйлестіру және жеңілдету. Ұлттық үкіметтер де қалалардағы саясатты және іс-қимылды жүзеге асыру үшін осы басқару тәсілін қолданады. "Қамтамасыз ету арқылы басқару", басқару арқылы басқарумен қатар тік ынтымақтастықтың бір түрі, басқарудың көп деңгейлілігіне қолданылады. Қалалардағы климаттық өзгерістермен күресу қызметтер мен ресурстарды қалыптастыру және ұсыну арқылы жүзеге асырылады, ал жергілікті билік органдарына аймақтық және ұлттық органдардан қосымша қолдау көрсетіледі. Сонымен қатар, тік ынтымақтастықтың тағы бір түрі – реттеу арқылы басқару. Мұндай реттеу жергілікті және ұлттық мемлекеттер арасындағы қатынастарды көрсетеді, көп деңгейлі басқару масштабының көп бөлігін қамтиды және авторитетті басқарудың дәстүрлі формаларын көрсетеді.
Global climate change is being contributed to by ever increasing levels of greenhouse gas emissions emanating from decisions and activities of individuals and organisations at local, regional, national and international levels. Cities are suggested to contribute up to 75% of global carbon dioxide emissions, reflecting the increasing proportions of global populations living and working in cities. As we know, tackling climate change is an extensive, time consuming and costly task, a task that cannot be achieved solely through the policy implementation and regulation from central governments and bodies alone. It has become increasingly clear that nation states will be unable to commit to and meet international targets and agreements for offsetting climate change without engaging with the activity of sub national and local action. Hereby, warranting the extreme importance of multi level governance of climate change within cities. Forms of governance at multi levels have taken off increasingly at the local scale, building upon the notion of 'think global, act local', in cities in particular. Greenhouse gas (GHG) emissions stem from certain activities that originate from specific places, bringing about thought that the local scale is the most appropriate political scale to produce necessary offsets in emissions. Cities are exemplary of such specific places in which local governance action can and will help reduce GHG emissions. The levels of governance authority handed down to local governments within cities has been perceived to out do policy goals within the national and international arena, with some local governments taking on their own initiatives for tackling urban climate change. This sets an important stance to which the local scale of multi level governance is important for tackling global climate change within the urban arena. Four distinct modes of governance exist within the dynamics of climate change in cities. Each stems from the local level with the ability of being implemented on multi scales to mitigate and adapt to urban climate change. Self governing is the capacity of local governments to govern its own activities such as improving energy efficiency within a designated city, without the burdening pressure to meet targets of increased energy efficiencies set by national governments. A form of self governing within multi level systems is horizontal collaboration where cities may collaborate with regions demonstrating multi levels of governance to tackle urban climate change, imperative to the success of city climate change policy. Governing through enabling is the co ordination and facilitation of partnerships with private organisations by the local government. National governments also implement this mode of governance to implement policy and action within cities. Governing through provision, a form of vertical collaboration along with governing through enabling, applies itself to the multi levels of governance. Climate change in cities is tackled here through the shaping of and delivery of services and resources, with additional support aided to local governments from regional and national authorities. Lastly, another form of vertical collaboration, is governing through regulation. Such regulation characterises traditional forms of authoritative governance, exemplifying local to nation state relations, almost covering the entirety of the multi level governance scale.
"Ақылды қалалар" бағдарламасы
Климатты қорғау үшін қалалар (КҚҚ) бағдарламасы – климаттың өзгеруіне қатысты көп деңгейлі басқарудың бір мысалы. Рөлдер мен жауапкершіліктер басқарудың әртүрлі деңгейлерінде, мемлекеттік органдардан мемлекеттік емес органдарға дейін бөліседі (Betsill & Bulkeley, 2006). Бағдарламаға әлемнің 40 ірі қаласы мүше (Large Cities Climate Leadership Group), ал жергілікті билік органдары көбінесе ұлттық үкіметтермен тығыз байланыста жұмыс істейді. Дегенмен, КҚҚ ұлттық мемлекеттердің қызметін назардан тыс қалдыруы мүмкін, бұл жергілікті билік органдарына қалалық климаттың өзгеруіне қатысты саясатты іске асыру және реттеу тұрғысынан ұстанымдарын өзгертуге мүмкіндік береді, бұл ұлттық үкіметтер үшін әртүрлі пікір тудыруы мүмкін. Осылайша, қалалардағы климаттың өзгеруі жергілікті, аймақтық, ұлттық және халықаралық деңгейлерде қарастырылып, басқарылуы мүмкін, бірақ бұл әрқашан иерархиялық тәртіпке бағынбайды.
The Cities for Climate Protection (CCP) program is one example of multi level governance of climate change. Roles and responsibilities are shared within different levels of governance, from state actors to non state actors (Betsill & Bulkeley, 2006). Membership consists of 40 large cities worldwide (Large Cities Climate Leadership Group), with local governments often working in close connection with national governments. However, the CCP can overlook the activity of nation states giving local governments the opportunity to amend positions of policy implementation and regulation for offsetting urban climate change, which may be of a controversial nature to national governments. Thus illustrating even though climate change in cities can be addressed and governed at local, regional, national and international levels, it does not always follow a hierarchical order.
Көп деңгейлі басқару теориясын сынға алу
Көп деңгейлі басқарумен байланысты көптеген мәселелер деңгейлер туралы түсінікке тоғыс келеді. Деңгейлер мен талдау деңгейлері туралы идеяның өзі иерархиялық сипатқа ие. Дегенмен, әртүрлі деңгейлер немесе әлеуметтік кеңістіктер жиі өзара әрекеттеседі немесе күрделі және қатаң иерархиялық емес жолдармен бір-бірін кесіп өтеді. «Деңгейлерді» қаншалықты анықтауға болады? Халықаралық ұйымдардың билік пен басқарудың жеке деңгейін құрайтыны туралы пікір даулы. Халықаралық реттеу желілері биліктің жеке көзі болмауы мүмкін, олар мемлекеттік билікті қайта құруды және басқа жолдармен мемлекеттік деңгейде басқаруды іске асыруды білдіреді. Аумақтық деңгейлер мемлекеттік билік нысандарына қатысты түсінікті болғанымен, жеке және нарықтық билік нысандарымен үйлесімсіз көрінеді. Көп деңгейлі басқару теориясына тағы бір сын – бұл толыққанды теория емес, көбінесе тәсіл екендігі. Көп деңгейлі басқарудың интеграцияның басқа теорияларынан ерекшелігі – ол үкіметаралық және жоғарыұлттық басқару арасындағы үздіксіздік немесе сұр аймақты жойып, оның орнына сипаттамалық құрылымды қалдырады. Бұл теория мемлекеттердің егемендігін тікелей қарастырмайды, тек көп деңгейлі құрылымның субұлттық және жоғарыұлттық актерлермен құрылып жатқанын көрсетеді. Интеграция теориясының маңызды мәселесі – ұлттық және жоғарыұлттық құрылымдар арасындағы адалдық пен егемендіктің ауысуы және ЕО-дағы осы қарым-қатынастың болашағы бұл теорияда нақты қарастырылмаған. Шешім қабылдаудың әртүрлі деңгейлеріне саяси шаралар мен жалпы макроэкономикалық көрсеткіштерді анықтау бөлінеді. Ұлттық үкіметтер маңызды шешім қабылдау рөлін сақтайды, бірақ бақылау жоғарыұлттық деңгейде орын ауыстырады. Бұл шешім қабылдау процесінде жеке ұлттық егемендік кеңейеді және жоғарыұлттық институттар автономиялық рөл атқарады. Көші-қон интеграциясы бойынша көп деңгейлі басқару және жергілікті басқару саласындағы зерттеулер көбейіп келеді, бірақ әртүрлі үкіметтік деңгейлер арасындағы көші-қон интеграциясына жауап беруді келісуде мемлекеттік емес актерлердің рөлі мен орны туралы жүйелі талқылау әлі де қажет. Көп деңгейлі басқару зерттеулеріндегі олқылық – көп деңгейлі басқаруда мемлекеттік емес актерлердің рөлін жүйелі зерттеудің жоқтығы.
Many of the problems associated with multi level governance revolve around the notion of levels. The very idea of levels and levels of analysis is imbued with hierarchical implications. However, different levels or social spaces often interact or cut across with one another in complex ways that are not strictly hierarchical. To what extent can 'levels' be identified at all? The notion that international bodies constitute a discrete level of authority and governance is contestable. International regulatory networks may not be separate sources of authority but instead represent the reconstitution of state authority and the pursuit of state level governance by other means. While territorial levels make sense when we are referring to public forms of authority, they seem less compatible with private and market forms of authority. Another criticism on the theory of multi level governance is that it's not really a proper theory, rather that it is an approach. The main difference between multi level governance and other theories of integration is that it gets rid of the continuum or grey area between intergovernmentalism and supranationalism and leaves in its place a descriptive structure. This theory does not address the sovereignty of states directly, but instead simply says that a multi level structure is being created by subnational and supranational actors. One of the main questions of integration theory, namely, the transfer of loyalty and sovereignty between national and supranational entities and the future of this relationship in the EU is not specifically addressed in this theory. The identification of partial political measures and general macroeconomics is divided on diverse decisional levels. National governments maintain an important decisional role but the control unlocalizes at supranational level. Individual national sovereignty is dilated in this decisional process and the supranational institutions have an autonomic role. While there is a growing body of work on multi level government and on local government of immigration integration, we still lack a systematic discussion of the role and position of non state actors in the negotiation of responses to immigrant integration between different governmental levels and on the local level. The gap in multi level governance research is that there is no systematic study of the role of non state actors in multi level governance.
Қауіпсіздік
Қауіпсіздікті демократиялық идеалдарды орнату құралы ретінде қолдану. Идеалдарды іске асыруға көп деңгейлі басқару тұрғысынан көшу, бір мемлекеттің жеке күнтәртібін немесе осы идеалдардың мәнін өз қалауынша түсінуін қабылдауға бөгет жасайды. Сонымен қатар, жоғары ұлттық биліктің пайдаланылуы демократиялық принциптерді халықаралық деңгейде біркелкі бейнелеуге және қолдануға мүмкіндік береді. Көп деңгейлі қауіпсіздік басқаруын пайдалану осы принциптерді қолдануды басқару үшін ресурстарды біріктіруге, мемлекеттерге дербес әрекет етуге мүмкіндік береді. Жоғары деңгей тек өзара пайдалы қауіпсіздікті ілгерілету құралы ретінде ғана қызмет етеді. Трансұлттық қауіп-қатерлердің өсуімен бірге, халықаралық қауіпсіздікті қамтамасыз ету үшін бір ғана мемлекетке тәуелділікті жоққа шығаратын әдіс қажет. Көп деңгейлі басқару, халықаралық аренада трансұлттық мәселелермен айналысатын ұлттық актілердің кемшіліктерін жоюдың тиімді құралдарын ұсынады.
The use of security as a means of instituting ideals of democracy. The shift to a multi level governance perspective of enforcing the ideals prevents one nation from imposing its personal agenda or perception of what these ideals entail. Additionally, the use of supranational judgement creates a uniformity for the international portrayal and enforcement of democratic principles. The utilization of multi level security governance allows for a pooling of resources to manage this enforcement, while still allowing States to act autonomously. The supranational level merely acts as a medium for allowing the promotion of mutually beneficial security. With the rise of transnational threats, a method for ensuring international security without the reliance on a single policing nation is required. Multi level governance provides functional means of dealing with the deficiencies of merely national actors dealing with transnational issues on the international stage.
Экономикалық өзара тәуелділік
Еуропалық Одақтың бастапқы идеясы Еуропалық Көмір және Болат қауымдастығы болды. Бұл одақ Франция, Бельгия, Италия, Нидерланды, Люксембург және Батыс Германия елдері арасында құрылды. Еуропалық бейбітшілікке ұмтылып, елдер экономикалық өзара тәуелділік арқылы байланыс орнатуға тырысты. Екінші дүниежүзілік соғысқа жауап ретінде құрылған Еуропалық Көмір және Болат қауымдастығы, бұрын тәуелсіз елдер арасында экономикалық байланыс жасады. Ол елдердің іздеген Еуропалық бейбітшілігін қамтамасыз етті және бүгінгі таңдағы Еуропалық Одаққа айналды. Бұл жаңа идея емес, өйткені тарихи түрде сауда елдер арасындағы бейбітшіліктің ынталандырғышы ретінде қарастырылып келген. Көп деңгейлі басқаруды құру, елдер арасындағы қарапайым саудадан гөрі экономикалық өзара тәуелділікті арттыруға қажетті байланыстарды құруға көмектеседі. Елдердің капиталды ортақ пайдалану арқылы байланысуы, саяси қақтығыстың соғысқа дейін жете бермейтін тұрақтылықты қамтамасыз етеді. Халықаралық аренада саяси қақтығыс, әлеуетті пайданың мүмкіндік шығындарынан артық деп есептелгенде соғысқа алып келеді. Көп деңгейлі басқару арқылы құрылған өзара тәуелділік, мүмкіндік шығындарын арттыру арқылы соғыс ықтималдығын айтарлықтай төмендетеді. Соғыстың мүмкіндік шығындарының артуын экономикалық байланыстар тұрғысынан да қарастыруға болады. Мәселен, қатысушы елдер арасындағы экономикалық байланыстар жүйенің бұзылу құнын, саяси шиеленістің соғысқа дейін өршуі арқылы қиындатады.
The preliminary notion of the European Union was the European Coal and Steel Community. The union was between the nations of France, Belgium, Italy, Netherlands, Luxembourg, and West Germany. Striving for the concept of European peace the nations sought to bind the nations through economic interdependence. Coming about as a reaction to World War II, the ECSC created an economic tie for previously independent nations. It provided the European peace the nations sought, and would evolve into the European Union seen today. It was not a new concept as trade has historically been viewed as a catalyst for peace between nations. Creating multi level governance is shown to create the necessary ties for fostering economic interdependence to a greater degree than mere trade between nations. The linking of nations through a sharing of capital creates an adhesiveness that deters the escalation of political conflict from reaching a state of war. On the international stage, political conflict leads to war as a result of perception of potential gains being larger than the opportunity costs. Interdependence created by multi level governance is shown to greatly reduce the probability of war by increasing the opportunity costs. The increase in opportunity cost to war can be viewed from even the economic ties perspective. It is seen by noting that economic ties between participatory nations makes the cost of disruption to the system through the escalation of the political sphere towards war illogical.
Тиімділік
Көп деңгейлі үкімет саясатты іске асыру және орындау үшін келісілген стандартты құру арқылы басқару тиімділігін арттыратынын көрсетті. Мәселен, жоғары ұлттық институт құру арқылы, мемлекеттердің экологиялық, өнеркәсіптік және қауіпсіздік саясатын жүргізу жолына стандарттар белгіленеді. Көп деңгейлі үкіметтің маңызды факторы – ұлттық қатысушылардың жоғары деңгейдегі институтты құрғанда келісетін шарттар, себебі олар шешім қабылдау процестерінің бір бөлігін жоғары деңгейге береді және оның нәтижелеріне бағынуға келіседі. Мемлекеттер осы шарттарға ортақ халықаралық саясат мәселесіне байланысты келіседі, ол ұжымдық әрекет проблемаларын шешуді қажет етеді, және оны жеке өздері шешудің мәні жоқ. Мемлекеттер арасындағы көп деңгейлі үкімет құру туралы келісімдер тиімділікті арттырады, бұл олардың барлығына оң нәтижелерді бөлісуге мүмкіндік береді.
Multi level government has shown to increase efficiency of governance by creating an agreed upon standard for the implementation and execution of policies. To elaborate, the establishment of a supranational institution can be used to set standards for the way cooperating nations run their environmental, industrial, and safety policies. A key factor for multi level governance is the terms the national actors agree to when forming the supranational institution as they will give certain decision making processes to the higher level, and agree to abide by the outcome. Nations consent to the terms as they face a common issue of international policy that has to deal with collective action problems making it nonsensical to attend to by themselves. Agreements between nations to form a multi level government creates an efficiency gain that allows them to all share in the positive benefit.