Кора Перл: 19-ғасырдағы әйгілі француз куртизанкасы. Өмірі, туған күні туралы мәліметтер, және тарихи деректер. Француз империясы дәуірінен қызықты фактілер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
19 ғасырдағы танымал кортизан Кора Перл (нағыз аты Элиза Эмма Крауч; 1836 жылдың желтоқсаны – 1886 жылдың 8 шілдесі) – француздық демимондтағы ағылшын кортизан немесе кокотта, екінші француз империясы кезінде ең көп танылды.
Well known 19th century courtesan
Cora Pearl (born Eliza Emma Crouch; December 1836 – 8 July 1886) was an English courtesan or cocotte of the French demimonde who became most well known during the period of the Second French Empire.
Ерте өмір
Элиза Эмма Крауч 1836 жылдың желтоқсанында Плимут қаласында дүниеге келді, Англия мен Уэльсте азаматтық тіркеу енгізілгенге бірнеше ай қалғанда. Ол Плимут қаласындағы Сент-Эндрю шіркеуінде кіші қарындасы Ханна Лидиямен (1837 жылдың 30 қарашасында туған) бірге 1837 жылдың 27 желтоқсанында крещение рәсімінен өтті. Кейіннен ол әпкесі Луизаның туу куәлігін 1886 жылғы мемуарларында өз туу куәлігі ретінде пайдаланғандықтан, оның туған күні туралы бір ғасырдан астам уақыт бойы жаңсақтықтар туды. Желтоқсанда туған күнінің нақты күні әлі күнге дейін белгісіз. Оның әкесі виолончельші және композитор Фредерик Николз Крауч болды, ол 1832 жылы Ковент-Гардендегі Сент-Пол шіркеуінде анасы Лидиямен (құрметті есімі Пирсон), контральтомен үйленді. 1841 жылдың сәуірінде Крауч әйелі мен қыздарын Плимут қаласында қалдырып, Лондонға оралды. 1843 жылы ол Элизабет 'Бесси' Джорджпен католиктік неке рәсімінен өтті және тағы екі бала дүниеге келді. 1849 жылы ол әйелдері мен отбасыларын тастап, Америка Құрама Штаттарына кетіп қалды. Бірнеше кішкентай балаға күтім жасау үшін Краучтың анасы Лидия Ричард Уильям Литтлиді үйге әкелді, оны балалары «әкесі» деп есептеді. Крауч Францияның Булонь қаласындағы монастырь пансионына жіберілді, бірақ кейіннен әкесінің анасы Анна Мариямен (құрметті есімі Николс) бірге тұруға оралды. Әкесінің әкесі қайтыс болғаннан кейін Анна Мария Корольдік филармониялық қоғамның бұрынғы хатшысы, скрипкашы, композитор және аранжировщик Уильям Уоттске үйленді. 1851 жылы Крауч пен оның қарындасы Ханна Джерсиде әкесінің ата-анасымен бірге тұрды. Крауч бұл ортаны шектеулі деп санады, бұл оны әжесінің жас әйелдің көшеде қараусыз қалғанда кездесетін қауіптер туралы ескертулеріне қарсы шығуға итермеледі. Бір күні өздігінен шыққанда, шамамен жиырма жастағы Крауч көшеде кездескен үлкен адамның қамқорлығын қабылдады, оған ішімдікке баруға рұқсат берді, онда ол оған торттар мен алкоголь сатып алды, нәтижесінде Крауч зорланды, ол сол кезде таза еді. Оянғаннан кейін Крауч ол жігіттің өзіне бес фунт стерлинг қалдырғанын көрді – ол бұрын ешқашан көрмеген ақша сомасы. Кейіннен Крауч бұл оқиға оны «еркектерге деген инстинктивті қорқынышпен» қалдырғанын айтты. Сексуалдық шабуылдан кейін Крауч әжесінің немесе анасының үйіне қайтпады, Ковент-Гарденде өзіне бөлме жалға алды.
Eliza Emma Crouch was born in Plymouth in December 1836, just a few months before the introduction of civil registration in England and Wales. She was baptised at St Andrew's Church, Plymouth together with her younger sister Hannah Lydia (born 30 November 1837) on 27 December 1837. Her subsequent use of her sister Louisa's birth certificate in her 1886 Mémoires, amended to appear as if it were her own, led to over a century of confusion over her date of birth. The exact date of her birth in December is still unknown. Her father was the cellist and composer Frederick Nicholls Crouch, who married her mother, the contralto Lydia (née Pearson), at St Paul's Church, Covent Garden in 1832. By April 1841, Crouch had returned to London, leaving his wife and daughters in Plymouth. In 1843, he went through a Roman Catholic marriage ceremony with Elizabeth 'Bessie' George and had two more children. He left for the United States in 1849, leaving both wives and families behind. With several young children to care for, Crouch's mother Lydia brought Richard William Littley into the household, who was to be considered a “stepfather” by her children. Crouch was sent to a convent boarding school in Boulogne, France, but later returned to live with her paternal grandmother, Anna Maria (née Nicholls). Following the death of her husband, Crouch's paternal grandfather, Anna Maria married the former Secretary of the Royal Philharmonic Society, violinist, composer and arranger William Watts. In 1851, Crouch and her sister Hannah were living with their paternal grandparents in Jersey, an experience Crouch found confining, leading her to defy her grandmother's cautions regarding the dangers that a young woman faced out in the streets unchaperoned. Whilst out on her own one day, Crouch, approximately twenty years old at the time, accepted the advances of an older man who approached her on the street, allowing him to take her to a drinking den, where he bought her cakes to eat and alcohol to drink, ultimately leading to the man raping Crouch, a virgin at that time. Upon awakening, Crouch found the man had left her a five pound note — more money than she had ever seen. Crouch later said the encounter left her with "an instinctive horror of men". After her sexual assault, Crouch did not return to her grandmother's home or that of her mother's, but rented a room for herself in Covent Garden.
Лондондағы өмір
Лондонда жалғыз қалғанда Крауч Аргилл-Ромс атты жаман даңқты ойын-сауық орнының иесі Роберт Биньеллмен танысты. Бар, би залы және жалдауға болатын әйелдерді ұсынатын бұл орын, жұптардың жыныстық қатынас үшін жеке бөлмелерге шегінуіне мүмкіндік берді. Крауч көп ұзамай жеке бөлмесінен көшіп, Аргилл-Ромстағы люкске орналасып, Биньеллдің сүйіктісі болды. Айналасындағы өмірді бақылап, Крауч қарапайым проститутканың өмірі трагедиялық екенін түсінді, ең жақсы жағдайда әйел "кедейленіп, ар-намысын жоғалтуы", ал ең жаман жағдайда "ауру мен өлімге" ұшырауы мүмкін екенін көрді. Крауч бұл кәсіпті жоғары талаптармен айналысуға шешім қабылдады, мақсаты – өзін сәнді ұстауға қаржысы жететін, таңдалған, адал сүйіктердің күтуімен қамқорлыққа ие болу еді. Крауч пен Биньеллдің қарым-қатынасы біраз уақытқа созылды, олар Парижде үйленген жұбайлар ретінде саяхаттады. Крауч Париж қаласына настолько ғашық болды, сондықтан Биньелдің өзісіз Лондонға қайтуын талап етті, француз астанасында қалуға бекінді. Осы кезде Крауч Кора Перл есімін қабылдады, бұл псевдоним Парижде өзі құруға ниеттенген жаңа бейнесі мен болашағына сай таңдалды.
On her own in London, Crouch made the acquaintance of Robert Bignell, proprietor of a notorious pleasure establishment, the Argyll Rooms. Providing the combination of a bar, a dance hall and women available for hire, the establishment provided private alcoves and rooms where couples could retire for sexual activity. Crouch soon vacated her single room and moved into a suite at the Argyll Rooms, becoming Bignell's mistress. Studying the life around her, Crouch realized that the life of the common prostitute was a tragic one, with the best result being that a woman could end up "poor and degraded", and the worst being a future that held "disease and death". Crouch resolved to practice the trade with higher expectations, with the goal of becoming the kept woman of select dedicated lovers with the financial means to keep her in luxury. Crouch's involvement with Bignell lasted for some time, with the two traveling to Paris, posing as a married couple. Crouch became so enamoured with the city of Paris that she insisted that Bignell return to London without her, determined to remain in the French capital. It was at this time that Crouch took on the name Cora Pearl, a pseudonym chosen to resonate with the new identity and future she hoped to craft for herself in Paris.
Куртизандық өмір
Пёрл тағы да өзінің күшімен, үлкен қалада жұмыс істей бастады және жаңа псевдониммен секс сата бастады. Ол Монсеньор Рубисс атымен танымал делдалмен байланыс жасады, ол Пёрлді жақсырақ жайға орналастырып, жаңа кәсібінің негіздерін үйретті және оның кәсіби дағдыларын жетілдіруге көмектесті. Ол алты жыл оның қызметінде болды. Оның алғашқы маңызды сүйіктісі 25 жастағы Виктор Массена, Риволидің үшінші герцогы және кейін Эслингтің бесінші князі болды. Массена Пёрлге ақша, әшекейлер, қызметшілер және жеке аспаз беріп, оны байлыққа бөледі. Ол Баден қаласындағы (Германия) әйгілі курорттағы казино мен ат жарыс жолына барғанда оған құмар ойындарына ақша берді және оның алғашқы жылқысын сатып алды. Осы уақыт ішінде Пёрл шебер ат темірші болды, оны "Амазонка сияқты мініп жүреді" және "жануарларына сүйіктілерінен де жақсы қарады" дейтін. Оның Массенамен қарым-қатынасы бес жылға созылды. Массенамен бірге, ол сол уақытта Массенадан 11 жас кіші болған Ахилл Мурат князіне де көңіл бөлді. 1860 жылы Пёрл Париждегі ең танымал куртизандардың біріне айналды. Ол Нидерланд тағының мұрагері Оранж князі Людовик, де Грамонт Кадерусс герцогы және император Наполеон III-нің жартылай бауыры Чарльз де Морни герцогы сияқты көрнекті аристократтардың сүйіктісі болды. Императордың бауыры Пёрлдің тіршіліктеріне жомарт үлес қосты. 1864 жылы Пёрл Луаре аймағында шато жалға алды. "Әдемі мекен" деген мағына беретін Бозжур шатосы, әсем безендірілген, витражды терезелері мен таза интерьері мен ауласы бар салтанатты резиденция болды. Оның бөлмесінде алтынмен тігілген әріптері бар бронза ванна орнатылған. Шато гала кештері үшін арналған, әдетте кешкі ас дастарқанында 15-тен кем емес қонақ отыратын, ал шеф аспаз тамаққа жұмсалатын шығындарды аямайтын. Пёрл күтпеген және таң қалдыратын ойын-сауықтарды ұйымдастырумен танымал болды, оның өзі әрқашан басты жұлдызы болатын. Бірде ол кешкі ас дастарқанына жиналғандарға "келесі тағамды" кесуге шақырды. Келесі тағам – петрушкамен безендірілген, үлкен күміс табақта жалаңаш жатқан Кора Перлдің өзі, оны төрт ірі адам көтеріп келді. Оның ең адал демеушісі және тұрақты құрметтеушісі императордың туысы Жозеф Шарль Пол Бонапарт болды. Ол 42 жасқа толғанда, 1868 жылы ханзадамен танысты, олардың қарым-қатынасы тоғыз жылға созылды, бұл Пёрлдің мансабындағы ең ұзақ қарым-қатынас болды. Ол оған бірнеше үй сатып алды, оның бірі "Les Petites Tuileries" деп аталатын сарай болды. 1860 жылы Пёрл париждік элитаның қатысқан маскарад балында болды. Ол Киелі кітаптағы түпнұсқадан көп айырмашылығы жоқ, жалаңаш Ева кейпінде пайда болғанда сенсация тудырды. Өзінің дене тартымдылығын көрсетуге әрқашан құштар болған ол 1867 жылы Буфф театрында Жак Оффенбахтың "Orphée aux Enfers" операсында әнші Купидон рөлін сомдады. Онда "Кора Перл сахнада жартылай жалаңаш болды. Сол кешке Жокей клубының барлық мүшелері театрға келді. Француз аристократиясының барлық атаулары онда болды. Бұл бір жағынан табысқа жетті". Кештің тарихында "Көрінетіндей, әдемі Кора Перл өзінің әдемі ақ тістерімен бес немесе алты тарихи байлықтың шашбауымен ("скевер") жеп қойған" делінген. Пёрлдің куртизанка ретіндегі мансабының ең жарқын кезеңі 1865-1870 жылдар болды. В.Х. Холден өзінің "Плимуттен келген інжу-маржан" (1950) атты өмірбаянында Пёрлдің Англиядағы анасына және Америкадағы әкесіне үнемі ақша жібергенін көрсететін дәлелдер бар екенін жазды. Пёрл үшін ақша – жұмсау үшін, өмірдің сән-салтанатын жинау үшін және қоғамның жоғарғы қабатына жол табу үшін болды. Оның әшекейлерінің құны ғана 1 миллион франкқа бағаланды, бір кезде оның үш үйі болды және оның киімдерін танымал модельер Чарльз Фредерик Уорт тігіп берді. Оның мансабы дамыған сайын, оның сүйіктілерінен алған сыйлықтары қымбат және ерекше болуы керек еді. Ол өзінің құрметтеушілерін бір-біріне қарсы қойып, бәсекелестер арасындағы ойындар күшейген сайын, оның қызметіне бағаны көтерді. Гүлденген кезінде ол кешкі ойын-сауық үшін 10 000 франкқа дейін алатын.
Again on her own in a major metropolis, Pearl began working and selling sex under her new pseudonym, making a connection with a procurer known as Monsieur Roubisse, who set Pearl up in more suitable quarters, taught her the business rudiments of her new trade, and tutored her in refining and broadening her repertoire of professional skills. She worked for him for six years. Her first lover of distinction was Victor Masséna, age 25, third Duke du Rivoli, and later fifth Prince of Essling. Masséna set Pearl up in opulence, giving her money, jewels, servants, and a private chef. He provided her with funds for gambling when she visited the casinos and racecourse in the fashionable resort of Baden, Germany, and bought her the first horse Pearl ever owned. During this time, Pearl became an accomplished horsewoman; it was said "she rode like an Amazon" and "was kinder to her horses than her lovers". Her liaison with Masséna lasted five years. While cultivating Masséna, she simultaneously was sharing her favours with Prince Achille Murat, a man 11 years younger than Masséna. By 1860, Pearl was one of the more celebrated courtesans in Paris. She was the mistress of notable aristocrats, the Prince of Orange, heir to the throne of the Netherlands, Ludovic, Duc de Grammont Caderousse, and more significantly Charles Duc de Morny, who was the half brother of the Emperor Napoleon III. The Emperor's brother generously contributed to the life Pearl demanded. In 1864, Pearl rented a chateau in the region of the Loiret. Known as the Château de Beauséjour ("beautiful sojourn"), the château was a luxurious and expensively decorated residence with stained glass windows and immaculately maintained interiors and grounds. Her boudoir had a custom made bronze bath monogrammed with her initials intertwined in gold. The château was conceived for gala entertainments, and there were rarely fewer than 15 guests at the dinner table, with the chef instructed to spare no cost on the expenditure for food. Pearl was known for devising entertainments of an unexpected and outrageous theatricality, of which she invariably was the star attraction. On one such evening, she dared the group assembled around the dinner table "to cut into the next dish" about to be served. The meal's next course was Cora Pearl herself, presented lying naked on a huge silver platter, garnished with parsley, and carried in by four large men. Her most dedicated benefactor and enduring admirer was Joseph Charles Paul Bonaparte, the emperor's cousin. She met the prince in 1868 when he was age 42, and their liaison lasted nine years, the longest relationship in Pearl's career. He bought her several homes, one a veritable palace, known as "les Petites Tuileries". In 1860, Pearl made an appearance at a masquerade ball attended by the elite of Parisian society. She caused a sensation in appearing as a scantily costumed Eve, whose degree of nudity diverged little from the biblical original. Invariably enthusiastic about exhibiting her physical charms to an audience, she took the role of a singing Cupid in the Jacques Offenbach operetta Orphée aux Enfers, (Orpheus in the Underworld) performed at the Theatre Bouffes Parisien in 1867. It was written that "Cora Pearl made an appearance half naked on the stage. That evening the Jockey Club in its entirety, graced the theatre. All the names of French nobility were there It was a success of a kind." The chronicle of the evening continued with "Apparently the beautiful Cora Pearl had already munched up a brochette ("skewer") of five or six historical fortunes with her pretty white teeth." The highest point of Pearl’s career as courtesan were the years 1865 to 1870. In his biography The Pearl from Plymouth (1950), W. H. Holden wrote that there was evidence that Pearl regularly sent money to both her mother in England and father in America. For Pearl, money was for spending, for accumulating the luxuries of life, and buying her way to a coveted perch in the upper echelons of society. Her jewel collection alone was valued at 1 million francs; at one point, she owned three homes, and her clothing was made for her by the renowned couturier Charles Frederick Worth. As her career prospered, the gifts from her suitors needed to be both costly and imaginative. She pitted her admirers against one another, raising the price for her favours as the games among competitors escalated. In her heyday, she was able to command as high a price as 10,000 francs for an evening's entertainment.
Танымалдар
Перл таңғалдыру немесе қызықтыру үшін киімдерін ерекше таңдайтынымен танымал болды. Теодор де Банвилл оның шашын жарқын түстерге бояуға құштарлығы туралы жазды; бірде ол каретасында отырғанда көрінді, шашы лимон түсіне боялған, карета ішкі бөлігінің сары жібек матасына сәйкес. Тағы бір жағдайда ол көк көйлекпен пайда болды, ал оның итінің жүні де киіміне сәйкес боялған еді. Перл сол замандағы көптеген әйелдерге қарағанда ауыр макияж жасады, көздері мен кірпіктерін ерекшелеу үшін макияж қолданды және терісіне жылтырлық беру үшін күміс немесе інжу-маржан қосылған пудра шашты. Дизайнер Уорттың ұлы Жан Филипп Уорт оны осы тұрғыда "тырысқан" деп бағалады. 1867 жылы Перлдың құрметіне "Кора Перлдің жасы" деп аталатын сусын танымал болды. Альфред Дельвау 1867 жылы "Париж ләззаттары" еңбегінде Перлге арналған мақтау айтып, былай деді: "Сіз бүгін, ханым, Париждің даңқы, қызығушылығы, дау-дамасы және тойысыз. Барлық жерде тек сіз туралы ғана әңгімелеседі".
Pearl was known for dressing creatively, with the intent to provoke either shock or awe. Théodore de Banville wrote of her affinity for dying her hair bold colors; she was once seen riding out in her carriage, her hair the color of a lemon, dyed to match the carriage's yellow satin interior. In another instance, she appeared in a blue gown, her dog’s coat dyed to match her wardrobe. Pearl also used makeup in a manner heavier than most women of the time, using makeup to accentuate her eyes and eyelashes, and wearing face powder tinted with silver or pearls to give her skin a shimmering appearance. Jean Philippe Worth, the son of the couturier Worth, pronounced her "shockingly overdone" in this aspect. In 1867, a drink came into vogue, inspired by Pearl, dubbed the "Tears of Cora Pearl". Alfred Delvau wrote a tribute to Pearl in Les Plaisirs de Paris in 1867, declaring that: "You are today, Madame, the renown, the preoccupation, the scandal and the toast of Paris. Everywhere they talk only of you."
Қаржылық қиындықтар
1870 жылғы Франко-Прус соғысы жаңа француз Республикасын әкелді, сонымен қатар француз қоғамында мәдени және саяси өзгерістер болды. Перлдің ең үлкен табысқа жеткен дәуірі аяқталды, Үшінші республика аристократиялық жеңілдіктердің азаюына және консервативті құндылықтардың қайта жандануына куә болды. Перл енді өзінің басты клиенттері болған мәртебелі мырзаларды тарта алмады; 1874 жылы оның ұзақ жылдар бойы принц Наполеонның сүйіктісі болуы оның өтінішімен аяқталды. Ол оған тиісті, мұқият жазылған өкініш хат жазды; ол енді қарым-қатынастың эмоционалды және кәсіби жағдайларын көтере алмады. Перл жинаған байлығын бірте-бірте сатуға мәжбүр болды. Ол мүсірленбегенмен, 1880 жылға қарай оның қаржылық жағдайы қиын болды. 1873 жылы ол шало үйін сатты, ал 1883 жылға қарай ол қарапайым жезөкшелікке оралды, Champs Elysées даңғылындағы кареттер шеберінің дүкенінің үстіндегі пәтерде клиенттерді қабылдады. 1885 жылдың шілдесінде ол Луаредегі шатосын сатуға мәжбүр болды. Алайда Перлдің қаржысы төмендегенімен, ол құмар ойындарға деген құштарлығын тоқтатпады. Әдетте үлкен сомаға ойнайтын ол, енді шамалы сомаға жүйкесі жетті. Джулиан Арнольд, ескі танысы, Монте-Карлодағы казинодан Перлге кездесті. Кейін ол естеліктерінде былай деп жазды: "Мен жол жиегінде отырған, аяусыз жылап жатқан әйелді көрдім. Ол шамамен елу жастағы, әдемі, бірақ өте шаршаған болып көрінді". Ол өзінің пәтерінен қуылғанын, үй иесінің жалдау ақысы орнына оның азын-малын алып кеткенін айтты. Оған барар жері болмады, аш және қайғылы күйде болды.
The Franco Prussian War of 1870 brought at its end a new French Republic as well as cultural and political changes to French society. The era in which Pearl had achieved her greatest success was over, with the Third Republic seeing diminution of aristocratic privilege and a resurgence of conservative values. Pearl was no longer able to attract the titled men who had been her prime clients; in 1874, her long tenure as the mistress of Prince Napoleon ended at his request. He wrote her a touching, carefully worded letter of regret; he could no longer sustain the emotional and professional toll the relationship required of him. Pearl was slowly forced to liquidate the fortune she had accumulated. While not destitute, her financial situation had become dire by 1880. In 1873, she sold her rue Chaillot home, and by 1883, she had returned to common prostitution, taking an apartment above the shop of a coachbuilder on the avenue Champs Elysées, where she received clients. In July 1885, she was forced to sell her château in the Loiret. Pearl's reduced finances, however, did not abate her passion for gambling. Habitually committed to playing for large stakes, she was restricted to betting modest amounts. Julian Arnold, an old acquaintance, encountered Pearl outside a casino in Monte Carlo. He later wrote in his memoirs: "I found a woman seated on the kerbstone and weeping pitifully. She appeared to be about fifty years of age, handsome but much bedraggled." She told him that she had been turned out of her apartment, her few belongings seized by the landlord in lieu of rent. She had no place to go, and was hungry and in misery.
Мемуарлары
Кора Перлдің "Меморлары" Перл өзінің өмірбаянын жазатыны белгілі болғанда зор қызығушылық тудырды. 1886 жылы Парижде, содан кейін Англияда Лондонда жарық көрген ол, бұрынғы махаббаттарына қатысты беттерді жібергенін, олар оған ақша төлесе аттарын жасыруға дайын екенін мәлімдеді. Нәтижесінде, көптеген есімдер өзгертілді, бірақ кейбір жасырын қалған тұлғалар кейіннен анықталды. 1980 жылдардың басында Уильям Блатчфорд Кора Перлдің қайтысынан кейін 1890 жылы жарық көрген "Кора Перлдің естеліктерін" тапқанын мәлімдеді. Бұл том 1886 жылы жарық көрген кітаптың алдыңғы нұсқасы деп есептелді, және мүмкін 1873 жылға дейін сонатын ескірек мерзімге жатқызылды. 1886 жылғы естеліктерге қарағанда әлдеқайда ашық және жыныстық тұрғыда тікелей айтылған, сондай-ақ провинциалдық, қарапайым тіл қолданысынан туындаған ерекше ағылшын тілінде жазылғандықтан, "Гранада" баспасы "Grand Horizontal, The Erotic Memoirs of a Passionate Lady" деген атпен шығарғанда көптеген адамдар оның шынайылығына сенді. Алайда, Блатчфордтың "мемуарлардың" нақты авторы, Авторлар қоғамының бұрынғы төрағасы Дерек Паркер қолданған псевдоним екені белгілі болды, ол кейіннен "Гранаданы" алдағанын мойындады.
The Mémoires de Cora Pearl had been greatly anticipated when it became known that Pearl was writing her autobiography. Published in 1886 in Paris and subsequently in England in London, Pearl claimed to have sent relevant pages to her former lovers, offering to anonymise their names if they paid her. In the event, most names were altered, but the anonymised figures of many have since been identified. In the early 1980s, William Blatchford claimed to have located the Memoirs of Cora Pearl, which he said had been published in 1890, after Pearl's death. Supposedly an earlier version of the book published in 1886, this volume purported to date back to an earlier date, perhaps even as early 1873. Decidedly more frank and sexually explicit than the 1886 memoirs, their idiomatic English – expressive of a provincial, unsophisticated use of the language – convinced many of the work's authenticity when the memoirs were published by Granada under the title Grand Horizontal, The Erotic Memoirs of a Passionate Lady. However, Blatchford turned out to be a pseudonym adopted by the real author of the 'memoirs', Derek Parker, a former chairman of the Society of Authors, who later admitted that he had hoaxed Granada.
Өлім
Ол өзінің естеліктерін жариялағаннан кейін көп ұзамай ішек қатерлі ісігімен ауырды. Оның өмірбаянын жазған Холден былай деп жазды: "Кораның соңғы күндерін бір кіршік бөлмеде, зор қайыршылықта өткізгені туралы әңгімелер қатты асыра сілтелген". Перл 1886 жылдың 8 шілдесінде қайтыс болды, оның некрологтары Лондон мен Париж газеттерінде жарияланды. Оның қалған мүліктері 1886 жылдың қазан айында екі күндік саудада сатылды, ал ол Батиньоль зиратында (учаске 10, 4-қатар) бес жылға жалға алынған қабірге жерленді. Бес жыл өткен соң, оның денесінің қалдықтары сүйек сақтау орнына көшіріліп, қабір қайта пайдаланылды.
Soon after the publication of her memoirs, Pearl became seriously ill with intestinal cancer. Her biographer Holden wrote: "The various accounts of Cora spending her last days in dire poverty in one squalid room are very much exaggerated". Pearl died on 8 July 1886, with obituary notices appearing in the London and Paris papers. Her remaining possessions were disposed of in a two day sale in October 1886, and she was buried in Batignolles cemetery, (plot number 10, row 4), in a grave leased for five years. After those five years, what remained of her body was removed to an ossuary and the grave was reused.