Итальяндық CISL кәсіби одағы – католиктік ұйымдардың ұлттық орталығы. 1950 ж. құрылған, АҚШ-тан қаржылық қолдау алған. Жұмысшыларды салалар бойынша біріктіреді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиядағы кәсіподақ бірлестігі
Italian trade union association
Италия Кәсіподақтар Конфедерациясы (Италиядағы ұлттық кәсіподақ орталығы, христиандық демократия партиясымен байланысты әртүрлі католиктік бағытты ұстанатын топтарды білдіреді. Ол 1950 жылдың 30 сәуірінде Италияның Жалпы Еңбек Конфедерациясындағы (CGIL) католиктер Италия Коммунистік партиясымен, соңғысының тудырған жалпы ереуіл мәселесі бойынша қақтығысқаннан кейін құрылған. Француздық Force Ouvrière (FO) кәсіподағы сияқты, ол АҚШ-тың AFL–CIO халықаралық қатынастар жетекшісі және ЦРУ-мен келісімшарт жасасқан Ирвинг Брауннан қаржылық қолдау алды.
The Italian Confederation of Trades Unions (, ; CISL ) is a national trade union centre in Italy representing various Catholic inspired groups linked with Christian Democracy party. It was founded on 30 April 1950, when Catholics in the Italian General Confederation of Labour (CGIL) left after they clashed with the Italian Communist Party on the issue of a general strike provoked by the latter. Like the French Force Ouvrière (FO) union, it received financial support from Irving Brown, leader of the international relations of the US AFL–CIO and a CIA contractee.
Құрылымы
CISL екі деңгейде құрылған: бірі – жұмысшыларды қызмет түрі бойынша біріктіретін тік деңгей (мысалы, көлік, банктер және білім беру салалары), екіншісі – барлық санаттарды өкілдік ететін конфедерацияның өзі. Конфедерацияның негізін аудандар (немесе Unioni territoriali) құрайды, олар аймақтарға топтастырылған. Ұлттық деңгейде CISL аумақтық жүйедегі түрлі салалық ұйымдардың өзара әрекеттесуін қамтамасыз етеді. Конфедерация басшылық лауазымдарға мүшелерді сайлайтын кезеңді конгрестер өткізеді.
The CISL is formed on two levels: a vertical one, grouping workers according to employment (such as transport, banks, and teaching), and the confederation itself, representing all categories. The base of the latter is formed by districts (or Unioni territoriali), grouped in regions. On the national level, CISL ensures cooperation of various branch organisms within the territorial hierarchy. The confederation holds regular Congresses that elect members to leadership positions.
Тарих
Қиындықтарға толы бастамадан және түрлі кәсіподақтар арасындағы көптеген келіспеушіліктерден кейін, CISL өзінің өкілдері арқылы итальян Парламентінде дауыс беруге мүмкіндік алды, олар мемлекетке жартылай тиесілі компаниялардың үлесін арттыру және тәуелсіздігін күшейтуді талап етті. 1956 жылы CISL бастамаларының нәтижесінде, ол Confindustria жұмыс берушілер тобынан бөлініп, мемлекет пен кәсіподақтар арасындағы қарым-қатынастың жаңа негізін құру мақсатында Intersind ұйымын құрды. 1950 жылдардың соңы мен 1960 жылдардың басында конфедерация металлургтер мен электромеханика саласының жұмыскерлерінің ереуілдерін, сондай-ақ Милан қаласындағы еңбек дауларын үйлестірді. Оның үлкен жетістігі 1963 жылы болды, ол электромеханика жұмыс берушілерімен жаңа үстемелер, жоғарылау мүмкіндіктері және өнімділіктің артуына сәйкес сыйлықтар туралы келісімге келді. Дегенмен, зауыттардағы кәсіподақ қызметі өте қиын болды және мұндай қызметтерге тырысқан жұмыскерлер жұмыстан босату қаупіне ұшырады. 1960 жылдардың ортасында Италия экономикасы құлдыраған кезде, CISL ішкі дағдарысқа ұшырады, өйткені оның көптеген бөлімдері кәсіподақтың саяси функциясы оның еңбек мақсаттарымен үйлесімсіз деп есептеді. 1969 жылы өткен 6-шы съездінде бұл көзқарас бекітілді және Парламенттегі қызметтен бас тартты. Келесі жылдар Италия үшін өте күрделі болды: студенттік қозғалыс пен отаршылдықтың және Үшінші әлем идеологиясының әсерінен дәстүрлі кәсіподақшылдық қайта құрылғанда, жергілікті аренада Қызыл бригадалардың терроризм және Неофашистік стратегиясы пайда болды. CISL азаматтық қоғамды қолдап, демократияны қорғау арқылы өзінің белсенділігін күшейтті. 1972 жылдың шілдесінде ол Federazione unitaria құруға қатысты, ол ауыспалы кезеңдік топ болды және кейіннен бюрократиялық мекемеге айналды. 1975 жылы CISL басқа ұлттық федерациялармен жалақы мен зейнетақы арақатынасын қайта қарау және жаңа ең төменгі жалақы мөлшерін белгілеу туралы келісімге келді. 1978 жылы өткен съезде Federazione unitaria кәсіподақтардың ұлттық экономикалық саясатты ескеретін кең көлемді перспективасын ұсынды. 1983 жылы CISL ISCOS, Даму бойынша ынтымақтастық жөніндегі кәсіподақ институтын құрды. 1980 және 1990 жылдары инфляцияның біртіндеп төмендеуі (1984 жылы қайтадан 10% төмен). Еңбек құнын төмендету мақсатында экономикаға мемлекеттік араласу 1985 жылғы итальяндық референдумда халық тарапынан мақұлданды, бұл CISL-дің белсенді қатысуымен жасалған келісімдермен қолдау көрсетілді (бұл саясат конфедерацияның солшыл қанатынан, сондай-ақ CGIL және Италия Коммунистік партиясынан қарсылық көріп, қарсы шықты). CISL 1992 және 1993 жылдары Италияның атқарушы билігімен екі хаттамаға қол қойды, олар инфляция деңгейін және мемлекеттік қарызды қатаң бақылауға алуға келісті. 1994 жылдан бастап ол Rappresentanze sindacali unitarie (Бірыңғай кәсіподақ өкілдері) құруға бағытталды, бұл барлық еңбек мәселелері бойынша алдын ала демократиялық келісімді қамтамасыз етуге арналған трансфедеративтік орган және жаңа бірыңғай кәсіподаққа жасалған қадам ретінде қарастырылды.
After a difficult start and numerous disagreements between various trade unions represented, CISL managed to gain a voice through its representatives in the Italian Parliament, asking for increased and autonomous presence of the companies partly owned by the state. In 1956, owing to CISL initiatives, the latter had separated from the employers' group Confindustria and had formed the Intersind – meant to establish a new base for relation between the state and trade unions. In the late 1950s and early 1960s, the confederation coordinated strike actions of the metalworkers and workers in electromechanics, as well as the labour dispute in Milan. Its great success came in 1963, when it negotiated with electromechanics employers new bonuses, means of promotion, and awards in accordance with increased productivity. Nonetheless, trade union activities on factory grounds remained exceptionally difficult, and workers attempting them risked being sacked. When the Italian economy sunk in the mid 1960s, CISL suffered an internal crisis as numerous of its branches believed the political function of the union to be incompatible with its labour goals. The 6th Congress it held in 1969 sanctioned the view, and renounced its activities in Parliament. The following years proved to be especially tumultuous for Italy as a whole: while traditional trade unionism was being reshaped by the student movement and secondary impact of the decolonization and Third World ideologies, the local scene saw the advent of terrorism of the Red Brigades and the Neo Fascist Strategy of tension (carried out by the National Vanguard). CISL doubled its specific activism with an advocacy of democracy, siding with the civil society. In July 1972, it co founded the Federazione unitaria, meant as a transitional group, which became a rather bureaucratical institution. CISL signed an agreement with other national federations in 1975, calling for a readjustment of the salary pension balance, as well as for a new minimum wage. Federazione unitaria also proposed a new tactic at its Congress in 1978, calling for a larger perspective of the unions – one mindful of the national economical policy. In 1983 CISL founded ISCOS, Trade Union Institute for Development Cooperation. The gradual decrease of inflation in the 1980s and 1990s (again at under 10 per cent in 1984). The state intervention in the economy in order to decrease labour costs was sanctioned by the population in the 1985 Italian referendum, after being backed by accords in which the CISL played a major part (the policy was opposed by the confederation's left wing, as well as by the CGIL and the Italian Communist Party). The CISL was part in two protocols with the Italian executive, in 1992 and 1993, both of which agreed to allow tight control of the inflation rate and government debt. From 1994 onwards, it convened to the creation of the Rappresentanze sindacali unitarie (Unitary Representatives of Trade Unions), a trans federative organism meant to ensure a preliminary democratic agreement on all labour matters, and also intended as a step towards a new single trade union.
Бас хатшылар
ЖылдарАтыПартиясы 1950–1958 Джулио Пастор DC 1958–1977 Бруно Сторти DC 1977–1979 Луиджи Макарио DC 1979–1985 Пьер Карнити PSI 1985–1991 Франко Марини DC 1991–2000 Серджио Д’Антони DC/PPI 2000–2006 Савино Пеццотта UDC 2006–2014 Раффаэле Бонанни Тәуелсіз 2014–2021 Аннамария Фурлан Тәуелсіз 2021– Луиджи Сбарра Тәуелсіз
YearsNameParty 1950–1958 Giulio Pastore DC 1958–1977 Bruno Storti DC 1977–1979 Luigi Macario DC 1979–1985 Pierre Carniti PSI 1985–1991 Franco Marini DC 1991–2000 Sergio D'Antoni DC/PPI 2000–2006 Savino Pezzotta UDC 2006–2014 Raffaele Bonanni Ind. 2014–2021 Annamaria Furlan Ind. 2021– Luigi Sbarra Ind.