Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Луис Миранда (1932 жылы Гуаякиль, Эквадорда дүниеге келген – 2016 жылы Гуаякиль, Эквадорда қайтыс болған) – эквадорлық суретші шебері. Миранда 1932 жылы Педро Миранда Мартинес пен Долорес Нейра Пеньяфиель отбасында туған. Миранданың балалық шақтағы естеліктері – оның отбасының көптеген ара ұяларынан бал жинаған кездері, олар Эмпальмеден Гуаякильге дейінгі жол бойында орналасқан. Миранда бала кезінен сурет салып, кез келген қағазға сызықтар түсіріп, үйде анасының кітаптарынан суреттерді көшіріп алатын. Миранда бастауыш білімін өзен алабында аяқтады, себебі оның ата-анасы жұмыс істеу үшін сол жерге ауысқан. Кейіннен Миранда порт қаласына оралып, Висенте Рокафуэрте мектебінде орта білім алды. 1950 жылы Миранданың өнерге деген құштарлығы оны Гуаякильдегі Көркемсурет мектебіне Ханс Майклсон мен Цезарь Андраде Фаинидің жетекшілігімен оқуға түсірді. 1955 жылы Миранда Көркемсурет мектебін бітіріп, ЮНЕСКО стипендиясын жеңіп алып, Еуропаға саяхат жасап, Италияда қоныстанды. Миранда Римдегі Көркемсурет академиясына түсіп, 1961 жылы бітірді. Оның жұмысының жоғары сапасы Мирандаға «мәңгілік қаланың» өнер сыншыларынан көп мақтау әкелді. Миранда 1959 жылы «Виа Маргута» және «Фиат» сыйлықтарының бірінші орынын алды; 1960 жылы «Витторио Грасси» сыйлығының бірінші орыны, «Одескальчи әйнегі» (Бразианодан) және «Иль Джорнале Ди Италия» газетінің күміс медалі. Мирандаға Америко Бертольди, Марио Мафаи, Джарви Лини, Перикл Пазинни және тағы да көптеген итальян шеберлері әсер етті. 1961 жылы Миранда Эквадорға оралды, бірақ елдің әлеуметтік, саяси және өнер саласындағы шаршатарлық атмосферасы оны мазалады. Миранда Эквадорда ондаған жылдар бойы басым болған индегенистік өнер бағытынан көңілі толмады, сондықтан ол Нью-Йоркке көшуді шешті. Миранда 1976 жылға дейін Нью-Йорк пен Нью-Джерсиде тұрды. 1973 жылы, тіпті ол елде болмаған кезде де, Миранданың жұмысы оған Гуаякильдегі Хулио залының екінші сурет сыйлығын және Октябрь залының екінші сурет сыйлығын сыйлады. 1976 жылы Эквадорға оралғаннан кейін Миранда өзін өнер біліміне арнады. 1976 жылы Миранда Хулио және Октябрь залдарында Бірінші суретшілік сыйлығын алды; 1978 жылы Орталық банктың Ұлттық суретшілік сыйлығы; 1982 жылы Эквадордың Ұлттық суретшілік сыйлығы; 1984 жылы Гуаякиль қаласының муниципалитетінен Артикалық еңбегі үшін алтын медаль. 1980-ші жылдардың соңында Миранда Гуаякильдегі Католик университетінің сәулет факультетінде профессор болып жұмыс істеді. Миранда өзінің серіктесі Глория Геррероға үйленді, ол демалыс күндерін күйеуімен бірге сурет салумен өткізді. Глория мен Луис Гуаякильден жағалауға көшіп, Чандуйда тұрды, онда Миранда айналасындағы өмірді суретке түсірді: жағалаудағы күнделікті өмір, жұмыс істейтін адамдар, балықшылар мен олардың қайықтары, тор тастайтын адамдар, теңіз, саға. Миранда әр таңертең сурет салуын жалғастырды. «Менде сурет салуға көп идея бар, күнделікті сурет салуға деген құштарлық мені тірі ұстап тұрады».
Luis Miranda (1932 in Guayaquil, Ecuador – 2016 in Guayaquil, Ecuador) was an Ecuadorian master painter. Miranda was born in 1932 to Pedro Miranda Martinez and Dolores Neira Peñafiel. Miranda's childhood memories were of harvesting honey from his family's many beehives, which they owned all along the route from Empalme to Guayaquil. Miranda was always drawing as a child, scribbling away on any paper that he could find and copying art from books that his mother had in the house. Miranda finished his primary studies in River Basin, where his parents had transferred for work related reasons. Miranda later returned to the port city to attend secondary school at the School Vicente Rocafuerte. In 1950, Miranda's passion for art led him to enroll in the School of Fine Arts in Guayaquil to be mentored by Hans Michaelson and Caesar Andrade Faini. In 1955, Miranda graduated from the School of Fine Arts and was granted a scholarship by UNESCO to travel Europe and settle in Italy. Miranda attended the Academy of Fine Arts of Rome where he graduated in 1961. The impressive quality of his work earned Miranda many praises from the art critics of the "eternal city". Miranda obtained the First Prize "Via Marguta" and the Prize "Fiat" in 1959; The First Prize "Vittorio Grassi", the "Odescalchi Glass", of Brasiano, and the silver medal by "Il Giornale Di Italy", in 1960. Miranda was influenced by great Italian masters such as: Americo Bertoldi, Mario Mafai, Jarvi Lini, Pericles Pazinni and many others. In 1961, Miranda returned to Ecuador but was disturbed by its exhausting atmosphere socially, politically and artistically. Miranda was turned off by the Indeginist art scene that dominated in Ecuador for many decades, so he decided to move to New York City. Miranda lived in the New York and New Jersey until 1976. In 1973, even in his absence, Miranda's work earned him the Second painting Prize of Hall Julio in Guayaquil and the Second painting Prize of Hall October. After returning to Ecuador in 1976, Miranda dedicated himself to art education. In 1976, Miranda obtained the First Painting Prize in Hall Julio and Hall October; In 1978, the National Painting Prize of the Central Bank; In 1982, The National Painting Prize of Ecuador; In 1984, Gold Medal to the Artic Merit of the Municipality of Guayaquil. In the late eighties, Miranda was a professor in the Faculty of Architecture at the Catholic University in Guayaquil. Miranda married his partner Gloria Guerrero who spent her weekends painting alongside her husband. Gloria & Luis moved from Guayaquil to the coast to live in Chanduy, where Miranda focused on painting the life happening around him: daily life on the coast, the working people, the fisherman and their boats, men throwing nets, the sea, the estuary. Miranda continued to paint every morning. "I have so many ideas for painting, the illusion of paint every day is what keeps me alive".