Хоакин Соролья: Испан суретшісінің өмірі мен шығармалары
Joaquín Sorolla
Жоакин Соролья: испан суретшісі (1863-1923). Портреттер, пейзаждар, тарихи туындылар. Испан күнбатысы мен теңіз суретімен танымал. "Қасіретті мұра" атты картинасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Испан суретшісі (1863–1923)
Spanish painter (1863–1923)
Хоакин Соролла и Бастида (27 ақпан 1863 – 10 тамыз 1923) – испан суретшісі. Соролла портреттер, пейзаждар және әлеуметтік және тарихи тақырыптардағы монументальді туындыларды салуда өте шебер болды. Оның ең типік жұмыстары Испанияның жарқын күн сәулесі мен күнге шағылысқан су астындағы адамдар мен ландшафтты шебер бейнелеуімен ерекшеленеді.
Joaquín Sorolla y Bastida (, 27 February 1863 – 10 August 1923) was a Spanish painter. Sorolla excelled in the painting of portraits, landscapes, and monumental works of social and historical themes. His most typical works are characterized by a dexterous representation of the people and landscape under the bright sunlight of Spain and sunlit water.
Өкінішті мұра!
Соролланың мансабындағы одан да маңызды бұрылыс – «Қасіретті мұра» (1899, оң жақта көрсетілген) картинасының жазылуы мен көрмеге қойылуы болды. Бұл өте үлкен холст, көпшілік назарына ұсыну үшін жоғары деңгейде аяқталған. Суретте Валенсия теңізінде монахтың қадағалауымен мүгедек балалардың шомылуы бейнеленген. Атаудан-ақ көрініп тұрғанындай, олар тұқым қуалайтын сифилис қорбандары болуы мүмкін. Кампос бұл картинада, мүмкін, сурет тарихында алғаш рет, бірнеше жыл бұрын Валенсия аймағын қампқан полиомиелит эпидемиясының екі зардап шеккен баланың бейнесі арқылы көрсетілгенін айтады. Бұл картина Сороллаға ең жоғары ресми мойныдау – 1900 жылы Париждегі Дүниежүзілік көрмеде Гран-при және құрмет медалін, ал 1901 жылы Мадридтегі Ұлттық көрмеде құрмет медалін әкелді. «Қасіретті мұра» картинасына дайындалған майлы эскиздер сериясы ең жоғары жарық пен шеберлікпен орындалды және жарқыраған жарық пен қолданылған техникаға деген қызығушылықтың артуын болжады. Соролла осы эскиздерді жоғары бағалап, олардың екеуін американдық суретшілерге сыйлық ретінде тартты: біреуін Джон Сингер Сарджентке, екіншісін Уильям Мерритт Чейске. Осы картинадан кейін Соролла мұндай айқын әлеуметтік сана тақырыбына қайта оралған жоқ.
An even greater turning point in Sorolla's career was marked by the painting and exhibition of Sad Inheritance (1899, seen at right), an extremely large canvas, highly finished for public consideration. The subject was a depiction of crippled children bathing at the sea in Valencia, under the supervision of a monk. They are the victims of hereditary syphilis the title implies, perhaps. Campos has suggested that the polio epidemic that struck the land of Valencia some years earlier is present, possibly for the first time in the history of painting, through the image of two affected children. The painting earned Sorolla his greatest official recognition, the Grand Prix and a medal of honor at the Universal Exhibition in Paris in 1900, and the medal of honor at the National Exhibition in Madrid in 1901. A series of preparatory oil sketches for Sad Inheritance was painted with the greatest luminosity and bravura, and foretold an increasing interest in shimmering light and of a medium deftly handled. Sorolla thought well enough of these sketches that he presented two of them as gifts to American artists; one to John Singer Sargent, the other to William Merritt Chase. After this painting Sorolla never returned to a theme of such overt social consciousness.
Мерзімділігі
1900 жылы Париждегі дүниежүзілік көрмеде ол құрметті медаль және Құрметті легионның рыцары атағын алды. Германия мен Лондонда өткен келесі ірі көрмелерге көбірек сақтықпен қабылданса, 1908 жылы Англияда Соролла Арчер Милтон Хантингтонмен танысты, ол оны Нью-Йорктегі Американың испан қоғамының мүшесі етіп, 1909 жылы көрмеге шақырды. Көрмеде 356 картина қойылды, олардың 195-і сатылды. Соролла Америкада бес ай бойы болып, жиырмадан астам портрет салған. Соролланың туындылары көбінесе оның замандастары және достары Джон Сингер Саргент пен Андерс Зорнның туындыларымен бірге көрсетіледі.
The exhibit at the Paris Universal Exposition of 1900 won him a medal of honour and his nomination as Knight of the Legion of Honour; Though subsequent large scale exhibitions in Germany and London were greeted with more restraint, while in England in 1908 Sorolla met Archer Milton Huntington, who made him a member of The Hispanic Society of America in New York City, and invited him to exhibit there in 1909. The exhibition comprised 356 paintings, 195 of which sold. Sorolla spent five months in America and painted more than twenty portraits. Sorolla's work is often exhibited together with that of his contemporaries and friends, John Singer Sargent and Anders Zorn.
Портреттер
Расми портрет Соролланың таңдаулы жанры болмаса да, оның шығармашылық құмарлығын шектеуге тырысқандықтан және кейде суретшінің тақырыптарына деген қызығушылығының жетіспеуін көрсете алатындықтан, портрет тапсырыстарын қабылдау пайдалы болды, ал отбасын бейнелеуге ол қарсы тұра алмады. Кейде Веласкестің ықпалы басым болды, мысалы, "Менің отбасым" (1901) картинасы, ол "Лас-Менинас" туындысына сілтеме жасайды, онда әйелі мен балалары алдыңғы планға топтастырылған, ал суретші алыс айнада жұмыс істеп отырған күйінде көрінеді. Басқа уақыттарда оның досы Джон Сингер Сарджентпен бәсекелесуге деген ниеті айқын болды, мысалы, "Миссис Айра Нельсон Моррис және оның балаларының портреті" (1911). 1909 жылы Америка Құрама Штаттарында, Испаниялық Америка қоғамы арқылы тапсырыс алынған портреттер сериясы, АҚШ Президенті Мистер Тафттың портретімен аяқталды. Бұл портрет Ақ үйde салынды және қазір Огайо штатының Цинциннати қаласындағы Тафт өнер мұражайында тұрақты түрде көрсетілуде. Күн сәулесінің пайда болуы оның қызығушылығын оятуға жеткілікті болды, және ол идеалды портреттік ортаны ашық ауада тапты. Осылайша, оның қызы Мария "Ла Гранжадағы Мария" (1907) картинасында күнге шағылысқан пейзаж фондық ретінде бейнеленді, сондай-ақ испан патшалығы да оның туындыларында орын алды, мысалы, "Гусардың формасындағы король Альфонсо XIII-нің портреті" (1907). "Мистер Луи Комфорт Тиффанидің портреті" (1911) үшін американдық суретші Лонг-Айленд саябағында, өзінің палитрасымен және шағылысқан гүлдермен қоршалған күйінде сурет салды. Бұл өзіне сенімділік "Бақтағы әйелім мен қыздарым" (1910, төмендегі галереяны қараңыз) картинасында ең биік деңгейге жетті, онда дәстүрлі портрет идеясы қалың бояулармен құрылған картинаның еркін әсемдігіне уступает, Соролланың отбасы мен күнге деген сүйіспеншілігі бірікті.
Although formal portraiture was not Sorolla's genre of preference, because it tended to restrict his creative appetites and could reflect his lack of interest in his subjects, the acceptance of portrait commissions proved profitable, and the portrayal of his family was irresistible. Sometimes the influence of Velázquez was uppermost, as in My Family (1901), a reference to Las Meninas which grouped his wife and children in the foreground, the painter reflected, at work, in a distant mirror. At other times the desire to compete with his friend John Singer Sargent was evident, as in Portrait of Mrs. Ira Nelson Morris and her children (1911). A series of portraits produced in the United States in 1909, commissioned through the Hispanic Society of America, was capped by the Portrait of Mr. Taft, President of the United States, This portrait, which was painted at the White House, is on permanent display at the Taft Museum of Art in Cincinnati, Ohio. The appearance of sunlight could be counted on to rouse his interest, and it was outdoors where he found his ideal portrait settings. Thus, not only did his daughter pose standing in a sun dappled landscape for María at La Granja (1907), but so did Spanish royalty, for the Portrait of King Alfonso XIII in a Hussar's Uniform (1907). For Portrait of Mr. Louis Comfort Tiffany (1911),
the American artist posed seated at his easel in his Long Island garden, surrounded by extravagant flowers. The conceit reaches its high point in My Wife and Daughters in the Garden (1910, see gallery below), in which the idea of traditional portraiture gives way to the sheer fluid delight of a painting constructed with thick passages of color, Sorolla's love of family and sunlight merged.
Мұра
Соролланың Альберто Пла-и-Рубио және Хулио Ромеро де Торрес сияқты кейбір испан суретшілеріне тигізген әсері соншалықты күшті болғандықтан, олар "сороллиста" деп аталады. Ол қайтыс болғаннан кейін Соролланың әйелі Клотильда Гарсия дель Кастильо оның көптеген картиналарын испан халқына сыйға берді. Бұл картиналар ақырында суретшінің Мадридтегі үйі болған, қазіргі Museo Sorolla мұражайының негізін құрады. Мұражай 1932 жылы есігін ашты. Соролланың туындылары Испания, Еуропа, Америка музейлерінде және Еуропа мен Америкадағы көптеген жеке коллекцияларда сақталған. 1960 жылы Канн кинофестивалінде Мануэль Домингес жазған және түсірген "Соролла, el pintor de la luz" атты қысқаметражды деректі фильмі көрсетілді. Испанияның Ұлттық Би тобы суретшінің "Испания провинциялары" картиналары негізінде "Соролла" балетін қойды. Валенсиядағы жоғары жылдамдықты теміржол станциясы Соролланың құрметіне аталды.
Sorolla's influence on some other Spanish painters, such as Alberto Pla y Rubio and Julio Romero de Torres, was so noted that they are described as "sorollista." After his death, Sorolla's widow, Clotilde García del Castillo, left many of his paintings to the Spanish public. The paintings eventually formed the collection that is now known as the Museo Sorolla, which was the artist's house in Madrid. The museum opened in 1932. Sorolla's work is represented in museums throughout Spain, Europe, America, and in many private collections in Europe and America. In 1960, Sorolla, el pintor de la luz, a short documentary written and directed by Manuel Domínguez was presented at the Cannes Film Festival. The Spanish National Dance Company honored the painter's The Provinces of Spain by producing a ballet Sorolla based on the paintings. The high speed railway station in Valencia is named after Sorolla.
Уақытша көрмелер
2007 жылы оның көптеген туындылары Париждегі Петит-Паласта Джон Сингер Саргенттің, осыған ұқсас импрессионизм әсерімен сурет салған замандасының туындыларымен бірге көрмеге қойылды. 2009 жылы Мадридтегі Прадода оның туындыларының арнайы көрмесі өтті, ал 2010 жылы көрме Бразилияның Куритиба қаласындағы Оскар Нимейер мұражайына келді. 2011 жылдың 5 желтоқсанынан 2012 жылдың 10 наурызына дейін Соролланың бірнеше туындылары Нью-Йорктегі Королева София испан институтында көрмеге қойылды. Бұл көрмеге Соролланың «Испанияның көрінісі» үшін сегіз жылдық зерттеу кезінде пайдаланған туындылары кірді. «Соролла және Америка» атты көрмеде Соролланың ХХ ғасырдың басындағы Америка Құрама Штаттарымен ерекше байланысы зерттелді. Көрме Далластағы SMU-дағы Медоус мұражайында ашылды (13 желтоқсан 2013 – 19 сәуір 2014). Одан кейін ол Сан-Диего өнер мұражайына (30 мамыр – 26 тамыз 2014) және содан кейін Мадридтегі Fundación MAPFRE-ге (23 қыркүйек 2014 – 11 қаңтар 2015) сапарлады. 2016 жылы Мюнхендегі Кунстхалледе Соролланың ірі көрмесі өтті. 2019 жылы Лондонның Ұлттық галереясында «Соролла: испан жарығының шебері» атты ірі уақытша көрме өтті. 2022 жылы Миландағы Палаццо Реаледе «Жоакин Соролла: Pittore di luce (жарық суретшісі)» атты ірі уақытша Соролла көрмесі өтті.
In 2007 many of his works were exhibited at the Petit Palais in Paris, alongside those of John Singer Sargent, a contemporary who painted in a similarly impressionist influenced manner. In 2009, there was a special exhibition of his works at the Prado in Madrid, and in 2010, the exhibition visited the Oscar Niemeyer Museum in Curitiba, Brazil. From 5 December 2011 to 10 March 2012, several of Sorolla's works were exhibited in Queen Sofía Spanish Institute, in New York. This exhibition included pieces used during Sorolla's eight year research for Vision of Spain. An exhibition titled Sorolla & America explored Sorolla's unique relationship with the United States in the early twentieth century. The exhibition opened at the Meadows Museum at SMU in Dallas (13 December 2013 – 19 April 2014). From there it traveled to the San Diego Museum of Art (30 May – 26 August 2014) and then to Fundación MAPFRE in Madrid (23 September 2014 – 11 January 2015). In 2016 the Munich Kunsthalle held a major Sorolla exhibition. In 2019 the National Gallery, London, held a major temporary Sorolla exhibition, titled Sorolla: Spanish Master of Light. In 2022 the Palazzo Reale in Milan held a major temporary Sorolla exhibition, titled Joaquin Sorolla: Pittore di luce (painter of light).